‘Wat liggen jullie hier? Waarom is er niks opgeruimd? Overal liggen dingen’

Moeder komt moe thuis na een slopende dag, een zoon en een paar vriendjes liggen op de bank in de woonkamer. Verder is er niemand thuis.

Moeder: Hallo, hallo? Hallo jongens. Zo. Lekkere teringzooi hier.

Jongens: Huh?

Moeder: Hallo? Kan dat game-ding even uit?

Vriendjes: Ja. Sorry.

Moeder: Kunnen jullie me aankijken?

Zoon: Jezus mam.

Moeder: Ja, ik word soms boos. Dus, hallo, kijk me even aan. Mensen moet je aankijken, anders voelen ze zich niet gezien. En dat kan ik er even niet bij hebben nu. Wat liggen jullie hier? Waarom is er niks opgeruimd? Overal liggen dingen. Een uitgedroogde kaas, pizzadozen. Overal natte kleren! Oké jij gaat even het vuilnis wegbrengen.

Vriendje: Oké mevrouw, ik wist niet dat u het tegen mij had. Sorry.

Moeder: Kunnen deze spullen naar je kamer? En die matrassen weg, ik wil even op de bank zitten. Ik heb meer aan m’n hoofd. M’n vader is dood en ik heb nodig dat mensen een beetje helpen in dit huis en niet dat iedereen doet of het een studentenhol is.

Zoon: Mam.

Moeder: Ja, kan me niet schelen. Jullie moeten me aankijken. Ik ben streng, maar ik heb het beste met jullie voor. En als je elkaar aankijkt, dan kan er een RELATIE tussen ons ontstaan, snap je?! Maar dan moeten jullie ook aan mij en dit huis denken. Je kan niet dingen gaan gooien uit ramen! Dan belt de buurman weer! Die belde net en ik was bij de notaris en moest duizend dingen regelen en ik kreeg een parkeerboete. Dus wees een beetje lief voor elkaar en voor mij en gedraag je en doe rustig!

Zoon: We gaan wel even naar buiten.

Vriendje: Waar is een nieuwe vuilniszak?

Moeder: Heel goed. Daar!

Zoon: Kom we gaan. Mogen we nog geld voor eten?

Moeder: Nee, je mag boodschappen doen en koken. Geen Mac.

Zoon: Ik had het net zo goed niet kunnen vragen dus.

Moeder: Dingen lukken alleen als je het aardig vraagt! Ik wil wijn.

Zoon: Dat hebben we niet, daar zocht papa ook al naar.