Er is geen ‘ze’ bij Uber; het is een computerprogramma dat codes wil

‘Ik heb je code nodig’, zei de Uber-bezorger. Hij zweette van de stress. ‘Ik heb geen code’, zei ik. ‘Jawel’, zei hij, ‘die zit in je Uber-app.’ ‘Maar’, zei ik, ‘ik heb geen app, ik heb via internet besteld.’

‘Het móét!’, zei hij. De stress werd nu paniek. ‘Anders kan ik niet bewijzen dat ik dit heb afgeleverd.’

‘Laat ze mij dan even bellen’, zei ik. Maar dat was dom, en ouderwets. Er is geen ‘ze’ bij Uber. Zijn werkgever is een computerprogramma dat codes wil, anders wordt het kwaad.

‘Jezus’, zei hij. ‘Jézus!’ En hij rende weg.

Het eten was koud. De boel was behoorlijk door elkaar gehusseld. Maar goed, zoals we vroeger thuis zeiden: waar het komt, is het ook zo mooi niet.

Een paar minuten later was de bezorger terug. ‘Het is gelukt!’ riep hij. ‘Het is gelukt!’ Opnieuw rende hij weg, op naar het volgende adres, het ontslag op zijn hielen.