Geloof is meer dan een fraai accessoire

Mooi dat sommige profvoetballers kracht putten uit hun geloof. Wel jammer dat ze de Bijbel nogal selectief lezen. Een uitbundig nachtleven, respectloos gedrag op het veld, dikke auto’s, miljoeneninkomens, peperdure merkkleding, schaamteloze geldsmijterij en kapitale villa’s, het staat nogal ver af van het sobere en dienstbare leven dat Jezus predikte.

De Bijbel is voor sommigen een menukaart geworden. Wel het gebed, niet de bescheidenheid. Wel Jezus als inspiratiebron, maar liever niet zijn ongemakkelijke boodschap over rijkdom, hebzucht en het dienen van anderen. Wie zichzelf nadrukkelijk als gelovig profileert, mag zich ook afvragen of zijn levensstijl daar niet bij zou moeten aansluiten. Een kruis om je nek, een bijbelvers in je Instagram-bio en een gebed voor de aftrap: zo wordt geloof vooral een accessoire, net als die mooie auto.
Lieuwe Rozema, Groningen

Weghorst

Na het lezen van Sander Schimmelpennincks geweldige column over Wout Weghorst en andere bekeerlingen, werd het mij ineens duidelijk: het Opperwezen concentreert zich zo sterk op voetbal dat er geen aandacht meer over is voor het voorkomen van aardbevingen, modderstromen en andere natuurrampen.
Henk Dekker, Amstelveen

Déjà vu

Ik krijg toch heftige déjà-vuervaringen. Bij het kabinet-Schoof ging het op het allerlaatst vaak net goed, terwijl men elkaars bloed wel kon drinken. Dit kabinet kan het wat netter brengen, maar als je moet uitleggen dat er niet gescholden is of erger, dan weet je het wel. De begroting is gered voor de korte termijn, maar of dit ook voor dit kabinet geldt op de langere termijn, gelooft denk ik alleen een minderheid.
Arjan de Roon, Elst

Regeringswissel

Marcia Luyten schrijft: ‘In plaats van nieuwe verkiezingen – volgens de Grondwet onnodig – kan hij doorgaan in een andere formatie, zoals dat in de meeste Europese landen gebruikelijk is: de regering wisselt, het parlement niet.’ Ineens kijk je toch anders naar de eindeloze politieke gijzelingen die Nederland inmiddels zo vertrouwd zijn. Want waarom zou een conflict binnen een coalitie automatisch betekenen dat de kiezer opnieuw naar de stembus moet? Alleen de samenwerking aan de regeringstafel is stuk. Sterker nog: het zou de verhoudingen binnen een coalitie behoorlijk kunnen veranderen. Een regeringspartij die voortdurend haar kont tegen de krib gooit, kan dan niet langer impliciet dreigen met de ontwrichting van het hele politieke systeem. Dan is het simpelweg: zoek een andere meerderheid en ga verder.
Franck Verhoeks, Overberg

Brinkman

Over de doden mag je best kritisch schrijven; zeker over oud-politici die altijd wel iets gedaan hebben waarmee ze dat verdienen. Maar het in memoriam van Elco Brinkman leek meer een afrekening, met weinig oog voor de grote kwaliteiten die hij ook had. Zo is het feitelijk onjuist dat na zijn vertrek uit de Tweede Kamer zijn politieke loopbaan definitief voorbij was. Tussen 2011 en 2019 was hij immers fractievoorzitter van het CDA in de Eerste Kamer. In die jaren heb ik prima samengewerkt met een aardige, slimme, eerlijke en betrouwbare man – en we waren nooit coalitiepartners.

De sneren naar zijn vrouw Janneke beschouw ik als misogyne roddel; uw verslaggever zal er niet bij geweest zijn als de heer en mevrouw Brinkman met elkaar spraken, en het vergt niet veel fantasie om te bedenken hoe mannen in de tijd van Biesheuvel dachten over vrouwen die het waagden een uitgesproken mening te hebben.
Marleen Barth, oud-voorzitter Eerste Kamerfractie PvdA, Haarlem

Oprecht

‘Waar werd oprechter trouw dan tussen man en vrouw ter wereld ooit gevonden’, een mooie regel uit een Bruiloftslied van onze eigen Joost van den Vondel. Ik moet er elke keer aan denken als ik jongeren alsmaar ‘oprecht’ hoor zeggen. Zinnen als: ‘Ik ben oprecht blij’, ‘Ik vind hem oprecht leuk’, ‘Ik heb oprecht een hekel aan schoonmaken’, etc. Ik ben benieuwd hoe dit woord ineens zo’n ongekende opmars heeft gemaakt, maar Vondel zou er oprecht blij mee zijn geweest.
Marieke Doomen, Oosterbeek