Nederland verliest WK-finale, jarenlange hegemonie hockeysters doorbroken

Dikke tranen bij Freeke Moes die na haar gemiste shoot-out wordt getroost door haar zusje en Oranje-ploeggenoot Guusje. Ook Pien Sanders en Joosje Burg houden het niet droog na de verloren WK-finale, terwijl een paar meter verderop de Argentijnse vrouwen uitzinnig van vreugde in een kringetje rondspringen.

Na drie wereldtitels op rij zijn de Nederlandse hockeysters onttroond. Sinds 2017 wonnen de vrouwen alle grote toernooien (EK’s, WK’s en Olympische Spelen), maar die hegemonie is sinds zaterdag 29 augustus voorbij. Argentinië versloeg het Nederlands team in de WK-finale via shoot-outs. Na zestig minuten hockeyen was de eindstrijd in 1-1 geëindigd.

Voor de Argentijnse vrouwen betekende het hun eerste WK-goud sinds 2010, toen Nederland in de finale werd verslagen. In 2014, 2018 en 2022 stond er geen maat op de Nederlandse hockeysters. Een historische vierde titel op rij, in het oranje gekleurde Wagener Stadion in Amstelveen, zat er niet in voor de ploeg van bondscoach Raoul Ehren.

Gedroomde affiche

Nederland tegen Argentinië was het gedroomde affiche voor de WK-finale; een duel tussen de nummers één en twee van de wereldranglijst. De Zuid-Amerikaanse ploeg was in de halve finales te sterk voor Australië (1-0). Het Nederlands team bereikte donderdagavond de finale door een zeer moeizame overwinning op België, dat eveneens in 1-0 eindigde.

Bij de vrouwen staat het duel tussen de Nederlandse tegen Argentijnse hockeysters al jaren te boek als dé hockeyklassieker, waarbij Oranje de laatste jaren in de grote wedstrijden telkens als winnaar uit de bus was gekomen. In de WK-finale van 2022 in het Spaanse Terrassa klopte het Nederlands team de Argentijnse vrouwen met 3-1. Twee jaar geleden was Nederland op de Olympische Spelen van Parijs in de halve finale 3-0 te sterk voor Argentinië.

Als torenhoge titelfavoriet was het voorafgaand aan de WK-finale vooral de vraag in hoeverre de hockeysters in eigen huis de spanning van zich af zouden kunnen spelen. In de halve finale tegen België werkte de druk van het móeten winnen in de knock-outfase lange tijd verlammend op de ploeg van bondscoach Raoul Ehren.

Zenuwen

Maar ook in de eindstrijd hadden de Oranje-vrouwen hun zenuwen lange tijd niet onder controle. Doordat ook aan Argentijnse zijde heel wat misging was er sprake van een weinig verheffende, maar o zo spannende finale voor ruim 10.000 toeschouwers. In het eerste kwart waren de kansen schaars. Zowel de Nederlandse keeper Anne Veenendaal als haar collega aan de overzijde, Cristina Cosentino, moest eenmaal handelend optreden.

Kort voor rust sloeg Nederland toe via de eerste strafcorner van de wedstrijd. Yibbi Jansen toonde weer eens aan dat ze over een corner van wereldklasse beschikt. Haar snoeiharde push van boven de 100 kilometer per uur in de linkerhoek zette het Wagener Stadion in vuur en vlam; 1-0. Het was haar achtste strafcornergoal dit WK.

In de jacht op de gelijkmaker zocht Argentinië in het derde en vierde kwart steeds meer de aanval wat tot grote ruimtes leidde op het middenveld. Nederland speelde veel te slordig om daarvan te profiteren en ondertussen voerden de Zuid-Amerikaanse vrouwen de druk steeds verder op.

Capituleren

Argentinië versierde een handvol strafcorners, maar door diverse foute stops én enkele uitstekende reddingen van keeper Veenendaal bleef het lange tijd 1-0. Zes minuten voor tijd moest de sterke doelvrouw toch capituleren toen Majo Granatto uit een strafcornervariant de verdiende gelijkmaker binnen werkte: 1-1.

In de resterende minuten werd niet meer gescoord, waardoor shoot-outs de beslissing moesten brengen. Twee jaar geleden ontpopte keeper Veenendaal zich op de Olympische Spelen tot de absolute koningin in de één-tegen-één-duels met de tegenstander, maar zaterdag zat dat er geen moment in. Namens Nederland misten Pien Sanders, Felice Albers en Freeke Moes, alleen Marijn Veen was trefzeker. De Argentijnse vrouwen benutten drie shoot-outs en kregen het Wagener Stadion stil, op een vak uitbundig zingende Argentijnse fans na.

Dijk van een finale

Die waren nog lang niet uitgezongen toen Veenendaal na de prijsuitreiking verslagen de pers te woord stond. De 30-jarige keeper speelde een dijk van een finale en hield haar ploeg lange tijd op de been. Bij de shoot-outs kon ze deze keer het verschil niet maken. ‘Ik heb me op dezelfde manier voorbereid als altijd. Ik stond met veel bluf en zelfvertrouwen in de goal, maar zij namen de shoot-outs heel mooi en wij minder.’

Nederland speelde op het WK niet haar beste spel in de wedstrijden waarin het er echt om ging; tegen België in de halve finale en Argentinië in de finale. Of haar ploeg moeite had met de druk van een WK in eigen huis durfde Veenendaal niet te zeggen. ‘Geen idee, het kan van alles zijn geweest.’

Het was voor de keeper een rare gewaarwording om een zilveren medaille om haar nek te zien hangen. ‘Ik heb nog nooit een finale verloren’, zei Veenendaal die sinds 2017 op alle grote toernooien van de partij was. ‘Eigenlijk ben ik een beetje lamgeslagen. Ik had mijn maatje en beste vriendin Xan de Waard een mooier afscheid gegund als international.’