Na 22 clubs keert Marko Maletic met een koffer vol verhalen terug naar Utrecht

Met zijn telefoon tegen zijn oor beent Marko Maletic langs de Utrechtse gracht. Een vluchtige blik naar de overkant van het water, dan weer een paar passen. In het Servisch legt hij zijn locatie nog eens uit. ‘Ah, daar is ze.’ Even later draait Jelena haar auto de Catharijnekade op. Maletic zwaait nog eens gedag, stapt in en zet koers richting de Achterhoek. Samen met zijn vrouw en hun bijna driejarige dochtertje Sofia is de boomlange spits tijdelijk neergestreken bij zijn ouders. Voor even, want volgende week rijdt de verhuiswagen alweer voor en settelt het gezin zich definitief in Utrecht.

Vaste grond onder de voeten, Maletic moet er nog aan wennen. Op een druilerige dinsdagochtend in de Domstad haalt de aanvaller van Kozakken Boys herinneringen op aan alle plekken waar het voetbal hem bracht. In geuren en kleuren vertelt hij over Stuttgart en Parijs, zijn terugkeer naar Servië en hoe het is om te spelen onder de rook van de Vesuvius en de Etna. Vergeet het prachtige Puglia niet. Achter bijna elke stop schuilt een verhaal. ‘Voor mij is het heel raar dat ik nu naar Utrecht verhuis en weet: dit is definitief’, zegt Maletic. ‘Meestal moest ik binnen een maand of twee alles klaar hebben staan. Daar raak je aan gewend.’

Niet zo verwonderlijk. Kozakken Boys is de zoveelste club van Maletic, die onderweg in zeven landen voetbalde. Je zou bijna zeggen dat de geboren Serviër voortdurend op zoek was naar een volgende bestemming. Rusteloos, altijd klaar voor een nieuwe uitdaging. Maar die waslijst aan clubs vertelt slechts een deel van het verhaal. Vaak genoeg belandden veelbelovende plannen binnen een paar weken in de prullenbak. Niet dat Maletic zichzelf volledig vrijpleit. ‘Misschien had ik soms wat geduldiger moeten zijn’, geeft hij toe.