De weldadige en bedwelmende ambient van de Amerikaanse producer Lusine heeft echt iets te vertellen

Wat fijn dat er mensen zijn als Jeff McIlwain, alias Lusine, uit de Amerikaanse stad Seattle. Van die producers die zich niet laten afleiden en al bijna drie decennia achter de apparaten zitten, in stille studio’s en zo te horen aan het nieuwe album Melting Days ook in alle rust. Eens in de drie of vier jaar komt Lusine met een album waarop je zijn bekende elektronische ambient hoort: over elkaar schuivende ritmes en loops, samengesteld uit buitenopnamen, krakende bijgeluiden en soms een voorbijzwevende stem.

Hoe kan een nummer als Farewell je zo raken? Lusine laat in deze track een haperende geluidsgolf steeds opkomen en weer wegsterven, van kleur verschieten en dan weer langzaam aanrollen. Maar de golven gaan steeds dieper en krijgen halverwege een melancholieke melodie onder zich, waardoor je al luisterend het idee krijgt dat Lusine met deze bedwelmende muziek werkelijk afscheid van iemand heeft willen nemen.

Weldadige ambient, die veel te vertellen heeft. Lusine maakte de afgelopen jaren een aantal aangrijpende soundtracks: misschien hebben die hem deze filmische kracht gegeven.