Vooral tijdens de allerwarmste dagen, heb ik de zomer dit jaar vaak genoeg hartstochtelijk vervloekt

De zomers zijn onherstelbaar veranderd. Ze zijn te heet geworden, veel te heet. Vooral tijdens de allerwarmste dagen, verstopt achter de gordijnen, puffend en steunend in de eigen, plotseling enigszins claustrofobische binnenruimte, heb ik de zomer dit jaar dan ook vaak genoeg hartstochtelijk vervloekt.

Elke dag ging er een bezorgd telefoontje naar mijn moeder – tot welke ongezonde hoogten was de temperatuur in haar flat nu weer opgelopen? Lééfde iedereen daar nog?

Toch is een ding hetzelfde gebleven aan de zomer: het gevoel dat je bekruipt op de eerste dag dat het te koud is om op slippers naar buiten te gaan. In korte broek. En dat je voor het eerst sinds lange tijd weer sokken aan moet, dichte schoenen en, het ergste nog: een dikke, benauwde lange broek.

Het is een omgekeerde rokjesdag; licht melancholisch, weemoedig. De zomer was al niet veel aan, en nu gaat-ie ook nog eens voorbij.