Egyptische woestijn was ooit oceaan vol verschillende haaiensoorten

Onderzoekers vonden tanden van zeker zeven verschillende haaiensoorten op het Abu Tartur-plateau in Egypte. De vondst levert bewijs voor een "bloeiend ecosysteem" en een "overvloed aan vis" in een tijd waarin een groot deel van de huidige woestijn nog een oceaan was.

Tijdens het tijdperk Krijt, zo'n 145 tot 66 miljoen jaar geleden, zag de aarde er heel anders uit. De wereld was warmer en door de hogere zeespiegel stond een groot deel van het land dat nu bewoond wordt onder water.

In de oceaan leefden verschillende haaiensoorten, blijkt uit nieuw onderzoek dat is gepubliceerd in Cretaceous Research. Wetenschappers vonden enkele jaren geleden al haaientanden van twee verschillende soorten. Bij nieuw onderzoek ontdekten ze nog eens veertien tanden van in totaal vijf andere haaiensoorten.

De tanden verschilden sterk van elkaar. Sommige waren lang en slank, andere gekarteld en weer andere gebogen. Zeker vijf van de gevonden haaiensoorten zijn inmiddels uitgestorven.

De verschillen in de tanden doen vermoeden dat de haaiensoorten niet met elkaar concurreerden. Volgens de onderzoekers is niet met zekerheid te zeggen of de haaien tegelijkertijd leefden. Wel is duidelijk dat de woestijn ooit een "oase van leven" was.

Een van de gevonden haaiensoorten was de Squalicorax. Deze haai werd tot 8 meter lang en leefde vooral aan de kust. Een andere gevonden soort was de Scapanorhynchus, een haai met een lange, afgeplatte snuit. Deze haai werd slechts 50 centimeter lang, maar had tanden waarmee hij grotere prooien kon verscheuren.

Als deze haaiensoorten goed konden gedijen, moet er een overvloed aan vis en andere zeedieren zijn geweest. Onder meer fosfaat steeg vanuit de diepte naar het oppervlak, waardoor plankton goed kon groeien. Daardoor konden ook vissen in grote aantallen voorkomen, wat weer aantrekkelijk was voor haaien die op de vissen jaagden.