Mats en Elba en het sterretje dat altijd zal blijven stralen

De spelmaker werd recent nog eindelijk herenigd met zijn voetballiefde NAC Breda. De club waar hij als kind op de tribune stond, waar hij twee jaar terug tijdens de play-offs nog feestvierde na de promotie. Eredivisie of Keuken Kampioen Divisie? Het maakte Seuntjens niets uit.

In 48 uur was alles geregeld, hij keerde terug thuis. Het kind van de Haagse Beemden, het straatschoffie, kwam na een decennium weer voetballen in Breda. Maar juist toen hij zich opmaakte voor zijn gehunkerde wens, terugkeren in het Rat Verlegh Stadion, bleek dat allemaal maar relatief.

Een week geleden werd bekend dat Celine Inaya, het pasgeboren dochtertje van Elba en Mats, het niet had gehaald. Hartverscheurend. Pijn die niet in woorden is uit te drukken. Een nachtmerrie. 'De hemel is een sterretje rijker', prijkte na afloop van het duel met VVV-Venlo, waarin Seuntjens inviel, op een spandoek.

© Pro Shots

Tweeëntwintigduizend sterretjes gingen de lucht in. Niet alleen voor Mats, maar ook voor Elba. Voor de hele familie, die vanuit de bestuurskamer meekeek. De beelden gingen de wereld over. Twintig minuten lang toonde NAC zich de meest hechte familie van Nederland. Imponerend, onvergetelijk. Maar de pijn is nu allesbehalve verdwenen.

Donderdagmiddag neemt Seuntjens plaats in Zundert, vlak nadat hij het trainingsveld af is gelopen. Een diepe zucht volgt. 'Ik ben geen prater, zeg ik alvast', geeft Seuntjens aan. Waarna hij dat zelf in de praktijk vlijmscherp onderuithaalt. Op krachtige wijze bespreekt hij zijn verschrikkelijke weken nog één laatste keer.

'Het gaat nu naar omstandigheden goed. In het koppie gaat dat dag per dag. Nu heb ik een goede dag. Soms gaat het wat minder. Als ik maar op het veld sta, dan vergeet ik soms even alles. Het voelt fijn om te voetballen. Dat is wat ik altijd gedaan heb, dan ben je vrij, alsof je op het pleintje staat. Zonder zorgen. Maar ik weet: er komen nog genoeg momenten dat mijn hoofd er even niet naar gaat staan. We zijn onze dochter verloren. Die pijn dragen we ons leven lang mee.'

'Toen de scheidsrechter affloot, sprintte ik het veld af. Het was heel gek. Er is wat ruis in je hoofd, er spelen gevoelens. Ik wist ook dat er wat ging gebeuren. Maar dit is het meest gekke: ik vond het toen heel kut dat we verloren. 0-2, ik baalde gewoon even. Maar daarna had ik een hap naar adem nodig. Ik voelde me alleen. Kwetsbaar. Ik had die hap lucht voor mezelf nodig.'

'Ik sprintte de catacomben in. Ik ging op de grond zitten. Elba stond op het veld, maar ik rende haar voorbij. Ik heb haar geen moment gezien. Er was een waas voor mijn gezicht. Je trapt een balletje, bent boos dat het niet lukt en dan ineens sta je in het middelpunt. Dan voel je dat verdriet weer opkomen. Ik voelde al mijn spieren, mijn botten. Ineens stond ik centraal, midden in het verdriet.'

'Het verlangen om voor NAC te spelen is al een paar jaar zo groot geweest. Ik heb al zo vaak de route in mijn hoofd afgespeeld, als ik weer voor het eerst in Breda zou gaan spelen. Zo vaak heb ik die film vooruit proberen te spoelen. Ik was er al eens dichtbij, maar toen lukte het niet. En nu wel. En dan gebeurt dit. Dat NAC nu op mijn pad is gekomen, is geen toeval.'

'Ik wil andere clubs ook niet tekortdoen. Maar ergens anders dan hier, wat voelt als thuis, was het niet zo gelukt. Dan had ik niet op kunnen brengen om het veld op te komen. Maar omdat het NAC is, is het makkelijker. Het voelt fijn om er te zijn. Ik voel me veilig. Waar ik ook op de tribune kijk, daar zie ik een bekende. Ik ken ze, zij kennen mij. Er zijn weinig woorden voor om dat gevoel te omschrijven. Ik stond daar als kind tussen. Later werd ik zelf speler, toen leerde ik de binnenkant van de club kennen. Er was geen beter moment om hier terug te keren.'

'Op de wedstrijddag hebben Elba en ik met elkaar gesproken. Nogmaals, ik ben niet zo'n prater. Vaak ook gesloten. Maar ik besef dat het in deze omstandigheden wel moet. Dan ga je samen in gesprek. Ik was vooral met haar bezig: "Hoe zie jij het voor je?" "Waar voel je je fijn bij?" Ik ben een publiek figuur in Breda. We moesten er wat mee. Ik weet dat ik niemand wat verplicht was, maar ik heb geprobeerd om proactief met dingen om te gaan.'

'We wilden zoveel mogelijk ruis wegnemen. Soms lukt dat beter dan op andere momenten. De eerste keer, toen ik ontbrak door 'privé-omstandigheden', was dat confronterend. Je moet zelf al zoveel verwerken, zoveel regelen. Het liefst verstop je jezelf onder een deken. Weg van iedereen. Maar na dat bericht werd intieme kring plots publieke kring. Je krijgt heel veel steun, maar het is ook heftig, omdat het zo verdrietig is.'

© Pro Shots

'Ik wil andere clubs ook niet tekortdoen. Maar ergens anders dan hier, wat voelt als thuis, was het niet zo gelukt. Dan had ik niet op kunnen brengen om het veld op te komen. Maar omdat het NAC is, is het makkelijker. Het voelt fijn om er te zijn. Ik voel me veilig'

'Uiteindelijk ben ik weer gaan trainen. Dat is goed voor mij, omdat ik mijn hoofd leeg kon maken. Voor Elba was het soms ook fijn, omdat ze dan even alleen kon zijn. En als ze niet alleen wilde zijn, dan kwam haar zus, haar moeder óf mijn moeder. Daarna zijn we toe gaan werken naar vrijdagavond. We wisten dat er iets zou gebeuren, dus toen zijn we ons gaan voorbereiden. Met gesprekken. Met liefde. En met vrijheid voor elkaars emoties.'

'Ik heb zoveel respect voor Elba. Ze stond op het meest kwetsbare moment in haar leven op een voetbalveld. Ik heb daar vaak gestaan, ben toegejuicht en uitgefloten. Maar ik kreeg zoveel power van haar. Onbeschrijfelijk, ongelofelijk hoe sterk ze is. Mentaal, maar fysiek ook. Als je weet wat ze in twee weken allemaal heeft meegemaakt. Ik kan oprecht niet geloven wat ze allemaal doet. Een wereldprestatie. Mensen vinden het uitlopen van een marathon knap. Dat is het misschien ook wel. Maar wat Elba heeft gedaan, is een onmenselijke prestatie.'

'Na de wedstrijd ben ik gaan douchen. Daarna zagen we elkaar in de bestuurskamer. Toen hadden we aan een blik genoeg. We zijn naar huis gegaan. In Maassluis wonen we nu. In het begin, tijdens het wegrijden, was het stil. Dan speelt de film zich nog eens af. Ergens onderweg brak die stilte. Toen hebben we het nog eens besproken. Ik vond het belangrijk om te horen hoe ze het ervaren had. Ze vond het fijn, heel fijn. Toen ik dat hoorde, wist ik dat het goed was. Mijn vrouw staat op één. We hebben elkaar beiden nodig en we verwerken het allebei anders, maar dat stadion heeft ons in het hart geraakt. Al die sterretjes. Je kunt de impact niet in woorden uitdrukken.'

'Je krijgt van heel veel kanten steun. De waardering is enorm. Honderd procent. Daar is geen twijfel over mogelijk. Maar op zulke momenten heb je soms je vrienden nodig, je broers, of je partner. Een dag later kon ik even bij Etienne (Vaessen, FC Groningen, red.) zijn. Hij sprak zich er op televisie al over uit. Hij is als mijn broertje. Wij hebben bij elkaar gezeten, maar hadden geen woorden nodig om elkaar troost te bieden.'

'Ik vond het fijn om bij Etienne te zijn. Hij vond het belangrijk om bij mij te zijn. Binnen die kleine kring heeft iedereen verdriet. Hij hoort daar ook bij. In mijn kleine cirkel is het belangrijk dat we het samen delen. Ik heb vroeg in de Haagse Beemden, in de volksbuurt waar we opgroeiden, nog eieren gegooid op auto's, kattenkwaad uitgehaald. Ik ken hem door en door. Wij hoeven elkaar niets te vragen. Dat gaat automatisch. Zulke momenten zijn heel dierbaar. Onze band is zo intens.'

'Als ik in het verleden wat langer moest trainen, omdat ik niet speelde, haalde Etienne de kids op. Andersom deed ik dat ook. Dan haalde ik expres een gigantische zak snoep voor zijn zoon. Gingen we een beetje ruziemaken. Lekker uitdagen. Die band is een voorbeeld van de essentie van een levenslange vriendschap.'

'Mijn broers weten bijvoorbeeld ook dat ik geen prater ben. Over voetbal kan ik goed lullen. Dan heb ik een grote bek. Dit soort momenten doen je beseffen hoe belangrijk het is. Jesper, de tweelingbroer van Ralf, haalt de kinderen nu van me op. Dan legt hij uit dat de situatie voor papa even lastig is. Dan gaat Jesper met ze naar een klimbos, of iets anders. Dat is steun. Dat is familie.'

'Toen Ralf ziek was, kanker had, ben ik al eens in het stadion geweest, omdat ze er voor hém stonden. Als het draait om de belangrijke dingen, dan is het publiek van NAC een hechte familie. Ik ben hier eigenlijk gekomen om te laten zien dat ik nog een goede voetballer ben. Iemand met een goed hart. En dezelfde jongen als vroeger in de Haagse Beemden. Maar wat er nu gebeurde, dat is onbeschrijfelijk. Daar zijn niet genoeg woorden van dank voor te gebruiken.'

'Roy Kortsmit is ook vader geworden vorige week. Dat lijkt misschien lastig, maar gek genoeg heb ik dat gevoel niet zo. Toen het bij mij nog voorspoedig liep en de vooruitzichten anders waren, hadden we al veel gesprekken. Die band tussen ons groeit alleen maar sneller. Ik wil dat hij zijn geluk omarmt. Dat hij geniet van zijn familie. Dat hij het niet verstopt. Dat biedt me ook steun, ik gun hem alles…'

'Zullen we het ook nog over voetballen hebben? Ik heb er al genoeg weer verrot gescholden door een slechte bal hoor. Alleen Jan Van den Bergh kan weinig slecht bij mij doen. Ik heb twee jaar geleden zijn naam de hele tijd gescandeerd toen 'we' promoveerden. Het is mooi dat ik met hem speel. Ik ben totaal geen jaloers persoon. Alleen heb je wel positieve jaloezie. Dat had ik op die momenten. Geweldig toch? Daar genoot ik zo van. Jantje Van den Bergh, Van den Bergh.'

'Hopelijk zingen we het dit jaar weer. Ik ga er ook gewoon staan zaterdag, als Jong Ajax komt. Ik ben hier ook gekomen om wat te laten zien. Het sportieve staat nu niet vooraan in mijn leven, maar als ik op het veld sta, wil ik wel winnen. NAC moet promoveren. Je wil nu dat ik de zin afmaak? Die zin bewaar ik. Voor nu moeten we alles verder verwerken. Elba en ik. Samen. Voor Celine.'

NAC moet promoveren mét Mats Seuntjens. Die opdracht is duidelijk. Maar de routinier is een ander mens dan toen hij elf jaar geleden in een interview met Omroep Brabant die uitspraak bleef herhalen. Voetbal is belangrijk, maar niet het belangrijkste. Seuntjens is vooral een liefdevolle vader, met steun van zijn partner Elba. En van een heel bijzonder sterretje dat altijd naar hem zal blijven stralen.

© Pro Shots