De gothic en folk van Chelsea Wolfe is lichter dan voorheen, maar ze zingt het kippenvel op de armen

Chelsea Wolfe heeft een benijdenswaardige positie in de heavy muziek. Haar verduisterde, folkachtige liedjes vol occulte verwijzingen doen het goed in de donkerste muziekkringen, en Wolfe is daar verheven tot een nieuw gothic-icoon. En toch hoeft zij zich niet in een keurslijf te wringen: op haar nieuwe album The Dark laat zij nauwelijks nog een zware rockriff toe tot haar liedjes.

The Dark is lichter dan de voorgangers, maar niet minder indrukwekkend. In Cold laat zij haar zuivere stem met een verfijnd vibrato zingen naast akoestische gitaar en piano, in het decor van de americana. Een prachtnummer, en een van haar toegankelijkste liedjes. De elektronische beats in het nummer Humours zijn stijlvol en kleuren mooi en somber onder de hese falsetstem van Wolfe.

Maar het topnummer is toch Swallower, waarin de zangeres haar liefde voor de goede oude symfonische metal lijkt te betuigen: de trage, gonzende gitaarslagen in het refrein doen bijna denken aan het werk van Within Temptation. Wat zingt Wolfe hier, in haar hoogste zangstand, het kippenvel op onze armen.