Broeders-Bol naar brons op 800 meter met evenaring van Nederlands record van Van Langen

De 800 meter was een waardig slotonderdeel van de atletiekavond in Birmingham, met de drie snelste loopsters van de wereld op de baan bij dit continentale kampioenschap: Keely Hodgkinson, de regerend olympisch kampioen, Audrey Werro, de op twee na snelste vrouw in de historie van het onderdeel, en natuurlijk Femke Broeders-Bol, de verse bekeerling tot de dubbele ronde.

De twee meest ervaren van het drietal, Werro en Hodgkinson, vonden na de start direct hun weg naar voren. Toen de lopers na de eerste bocht bij elkaar kwamen, voerden zij het pelotonnetje aan. Broeders-Bol, die als plan had om achter dat duo te ‘plakken’, was in het gedrang geraakt. ‘Ineens zaten overal mensen. Ik stond nog twee keer op Audrey’s voet, maar gelukkig viel ze niet. Het was wel even een chaos, maar ik kon best goed mijn plek verdedigen.’

Pas na 500 meter vond ze wat vrijheid toen de Britse Jemma Reekie, die steeds naast haar gelopen had, het tempo niet meer kon volgen. En ondertussen bleef Broeders-Bol maar kleven aan haar voorgangers.

Toen die twee in de laatste bocht het tempo opvoerden, kwam de Nederlandse op een klein gaatje te lopen, al wist ze op het laatste rechte stuk dat weer te dichten. ‘Als ik de finish zie, dan komt er iets extra’s omhoog.’

Achter elkaar aan, in de volgorde die ze bijna de hele slotronde hadden aangehouden, kwamen ze over de finish. Werro in 1.54,81, Hodgkinson in 1.55,01 en Bol in dezelfde tijd waarmee Van Langen in 1992 olympisch kampioen werd. ‘Ik vind het echt een eer om een nationaal record samen met Ellen te hebben.’

Voor winnares Werro (22), die dit jaar tijden liep die in de buurt kwamen van de toptijden uit de door doping besmeurde jaren 80, was het een klein gelukje dat ze überhaupt in de finale aan de start stond. De Zwitserse was in de halve finale gevallen, maar werd door de jury toegevoegd aan de eindstrijd.

Hodgkinson (24) kent een seizoen van extremen. Ze liep aan het begin van dit jaar een nieuw indoorwereldrecord over 800 meter. Ze richtte haar aandacht vervolgens op het wereldrecord outdoor, dat al sinds 1983 met 1.53,28 op naam van de Tsjechische Jarmila Kratochvílová staat. Het lukte Hodgkinson nog niet om in de buurt te komen, terwijl Werro de wereld verraste met twee races onder de 1.54 als eerste atlete sinds Kratochvílová.

Ondertussen moest Hodgkinson in juni vanwege hamstringklachten in tranen opgeven bij de nationale Britse kampioenschappen en maakte ze een maand later een ongelukkige tuimeling tijdens een trainingsloopje. Het gevolg: diepe wonden in haar knie. In Birmingham wilde ze de draad weer oppakken, maar kon tegen Werro niet op.

En de 26-jarige Broeders-Bol? Die had dit seizoen uit alle macht geprobeerd de verwachtingen te temperen. De overstap van de 400 meter horden, waarin ze in Europa nauwelijks tegenstand kende, naar de dubbele afstand zou niet eenvoudig zijn. Ze moest nog wennen aan het geduw en getrek dat er op de 800 meter nu eenmaal bij hoort. Ze voelde de snelheid die erbij hoorde nog niet aan.

Maar ondanks alle voorbehouden had Broeders-Bol maar een handvol wedstrijden nodig om zich bij de wereldtop te scharen, al kon ze het Werro en Hodgkinson nog niet werkelijk lastig maken. Haar snelste tijd van dit jaar, 1.55,60, lag nog ver achter de 1.54,33 van de Britse en 1.53,80 van haar Zwitserse tegenstandster.

De uitslag van vrijdagavond weerspiegelde de verhoudingen. Broeders-Bols omscholing is nog niet compleet. Maar de twee voor haar zijn gewaarschuwd. Terwijl Werro en Hodgkinson tijden liepen die ze al vaker hebben laten zien, verbeterde Broeders-Bol zich nog maar eens. Het gat wordt alsmaar kleiner.

‘Dat vind ik super gaaf’, zegt ze als ze dat gegeven voorgelegd krijgt. ‘Het zijn de nummers één en twee van de wereld. Dat ik daar nu al zo dichtbij zit op een toernooi waar ik voor het eerst drie keer heb moeten lopen, daar is wel heel veel positiefs uit te halen. Dit seizoen verloopt boven verwachting goed.’