Op stel en sprong het huis uit gezet, woningen pas na twee jaar gesloopt: 'Was best wel een schok'
Omroep West
Op stel en sprong het huis uit gezet, woningen pas na twee jaar gesloopt: 'Was best wel een schok'
19 juli, 06:00 • Aangepast 22 juli, 16:03 • 5 minuten leestijd
BOSKOOP - Halsoverkop moesten ze verhuizen. Het zou te gevaarlijk zijn om langer in hun woningen te blijven en sommige stonden zelfs op instorten. Dat was begin 2024 het geval voor de huurders van 46 huizen in Boskoop. Twee jaar later zijn de 'onveilige' panden pas gesloopt. 'Het had sneller gekund.'
Dit kan er ook nog wel bij voor Lisan van Veen, die op dat moment halverwege haar zwangerschap zit. Alsof ze met de komst van haar eerste kindje nog niet genoeg aan haar hoofd heeft, krijgt ze de onheilspellende mededeling dat ze zo snel mogelijk het huis uit moet.
Ze kan het haast niet geloven. 'Ik heb nooit problemen gehad, ik heb daar altijd fijn gewoond', haalt de intussen 37-jarige Lisan terug. 'Als je zwanger bent, wil je juist heel graag alles op orde hebben. Maar dan moet je opeens je spullen inpakken, in plaats van aan het babykamertje beginnen.'
Bevallen van dochter en zoontje
Misschien wel het spannendst van alles, vindt ze waar ze voorlopig terecht zal komen. Tot haar opluchting krijgt Lisan een tijdelijke woning in Boskoop toebedeeld, zoals alle huurders van 44 huizen aan de Julianastraat en twee aan de Oranjestraat binnen zes maanden elders worden ondergebracht.
Inmiddels heeft ze niet alleen een 2-jarige dochter, maar is ze onlangs ook bevallen van een zoontje. Haar oude huis heeft ze als één van de laatste panden gesloopt zien worden. 'Ik vind het wel een eng idee dat ik daar bijna tien jaar heb gewoond, terwijl het mogelijk niet veilig was', geeft Lisan toe.
Hoe kijkt de verantwoordelijke verhuurder naar die gang van zaken? 'In de Julianastraat kwam begin 2024 een acute situatie aan het licht waar we snel op moesten handelen', verklaart Woonforte, eigenaar van de gesloopte huizen. 'Enkele leegstaande woningen bleken constructief onveilig.'
En dat het vervolgens zo lang heeft geduurd om tot sloop over te gaan, is volgens de woningcorporatie vrij gebruikelijk. Normaal duurt de voorbereiding twee tot drie jaar, laat een woordvoerster weten. In die periode worden onderzoeken uitgevoerd en vergunningen aangevraagd.
'Omdat de situatie zo urgent was, moesten alle onderzoeken en vergunningstrajecten tegelijk worden opgestart. Dat maakte het proces extra complex, zeker omdat de nieuwe plannen moesten voldoen aan het cultuurhistorisch bestemmingsplan', benadrukt de zegsvrouw.
Daar denkt Sjaak van der Meer (68) het zijne van. 'Dat het zo lang duurde, vind ik wel een dingetje. En dan zogenaamd onder het mom van veldmuizen en vleermuizen. Dan denk ik: die zijn echt wel weg voordat jij een dakpannetje laat vallen. Die muisjes zoeken wel een ander onderkomen', bromt hij.
Broers, zus én dochter in één straat
Zijn verhaal is niet minder bijzonder dan dat van Lisan. Hij heeft zowat z'n hele leven aan de Julianastraat doorgebracht. En tot hun gedwongen vertrek wonen ook z'n twee broers, z'n zus én z'n dochter daar afzonderlijk van elkaar. Aan dezelfde kant van de weg, op minder dan tweehonderd meter lopen.
Maar ineens dus niet meer. 'Dat is wel heel apart', schetst Sjaak, terwijl zijn oude woning wordt afgebroken. 'Zo verschrikkelijk veel herinneringen komen er naar boven. Ik ben hier van kleins af aan opgegroeid. Of het ook emotioneel is? Best wel, ja. Het doet me meer dan ik had verwacht.'
Zijn tijdelijke woning bevindt zich ongeveer 270 meter verderop, aan de Wilhelminalaan. Al is hij daar niet erg over te spreken. 'Het is een stukkie kleiner dan ik had. En het is vrij koud en vrij nat. Een opzichter vertelde dat het grondwaterniveau van de kelder net zo hoog is als de sloot achter het huis.'
Daarom wil hij - met zijn vrouw Nel - '100 procent zeker' weer terug naar zijn oude straat, waar naar verwachting volgend jaar zomer gloednieuwe huizen worden opgeleverd. Als enige van de familie, overigens. Woonforte verwacht dat zo'n zeventien huurders zullen terugkeren, iets meer dan een derde dus.
'Megagrote scheur in achtergevel'
Wat haar betreft, behoort Karin de Rijk (46) ook tot die zeventien. 'Wij gaan terug', zegt ze stellig, doelend op haar gezin met man en twee kinderen van 15 en 16 jaar. Haar schoonfamilie komt uit de wijk, het Julianakwartier, net als veel vrienden. 'Het zou mooi zijn als we opnieuw huisnummer 51 krijgen.'
Voor haar is de gedwongen verhuizing niet uit de lucht komen vallen. 'We kwamen een keer terug van vakantie, toen was de poort gestut en bleek er een megagrote scheur in de achtergevel van ons huis te zitten. Dat was best wel een schok. Een halfjaar later kregen we te horen dat we eruit moesten.'
Ook daarna nog heeft Karin gemerkt dat er van alles mis was. 'Ik was bij de sloop, toen stortte de poort in elkaar en kwam de hele muur van ons oude huis eruit. Dat was niet de bedoeling, zeiden de opzichters die aangerend kwamen. Het was één grote bende. En daar hebben wij boven gelegen...'
Hoewel ze de noodzaak heeft ingezien, snapt ze niet dat de sloop zo lang op zich heeft laten wachten. 'Mensen aan de overkant hebben twee jaar naar bouwvallen zitten kijken. Dat is best wel triest. In mijn ogen had het sneller gekund, maar ik zie de toekomst wel positief tegemoet.'
Loket voor meldingen van schade
Woonforte meldt dat er een 'onafhankelijk' loket is opgezet, waar huurders en omwonenden meldingen van schade kwijt kunnen. Als voorzorgsmaatregel voor zowel het sloopwerk als de nieuwbouw, heeft de woningcorporatie zogenoemde trillingmeters geplaatst.
'Met deze meters worden de werkzaamheden nauwkeurig gevolgd en bij een eventuele overschrijding wordt direct ingegrepen. Ook vindt bodemwatermonitoring plaats om te voorkomen dat houten palen van omliggende belendingen droog vallen', aldus Woonforte.
Sjaak verheugt zich wat er komen gaat. Behalve dat er nieuwe huizen worden gebouwd, krijgt ook het naastgelegen kinderplein een impuls. En verder worden de straten verhoogd, kabels vervangen en rioleringen vernieuwd. 'Ik hoop dat het weer de gezellige wijk wordt die het was.'
Als kersverse moeder hoopt Lisan ook vurig op een terugkeer naar de Julianastraat. Zij weet bovendien dat ze niet in haar huidige woning mag blijven. 'Ik heb veel herinneringen achter moeten laten. Maar als ze bij de woningbouw alles waarmaken wat ze beloven, kan het voor mij niet snel genoeg gaan.'
