‘The End of Oak Street’ is de leukste dinofilm van de 21ste eeuw

Dino’s die mensen opeten. Het zou nooit mogen vervelen om als smakelijk hapje plots onderaan de voedselpiramide te staan, toch wist de Jurassic Park-filmreeks dat knap saai te maken. Bij Steven Spielberg was de fut er al uit bij deel twee in 1997, daarna draafden zijn digitale dino’s nog bijna dertig jaar zielloos voort, als hamsters in de tredmolen van de formule.

Dus waren de verwachtingen bij The End of Oak Street, ditmaal van regisseur David Robert Mitchell, vooraf bepaald niet hooggespannen. Maar zowaar: het is een enorm leuke popcornfilm met slecht gehumeurde dinosauriërs die vaak verrassend uit de hoek komen. De film is ‘high concept’, dus eenvoudig uit te leggen: anno 1982 bevindt de idyllische buitenwijk Flowervale zich door een rimpeling in het ruimtetijd-continuüm – iets met zonnevlammen – plots in het Jura-tijdperk. Daar wemelt het van de dinosauriërs met veel tanden en klauwen en honger.

Dit Twilight Zone-gegeven wordt voortreffelijk gevisualiseerd in een goed opgebouwde film met veel dynamiek en een voorspelbaar plot. In Flowervale woont namelijk een aardig kerngezin op een breekpunt. Pa, ma, broer, zus en hond: de Platts doen op het buurtfeest gezellig mee met het zaklopen en de limbo, maar pa drinkt stiekem en is zijn baan kwijt en ma typt in de kelder ontgoocheld een roman over een heldin die haar gele koffertje heeft klaargezet om haar gezin te verlaten. De kinderen puberen. De hond heet Starbuck.

Die opzet is helemaal Steven Spielberg begin jaren tachtig, toen in films als E.T. of Close Encounters buitenaardse wezens teleurgestelde gezinnen van suburbia een uitweg boden. Hier doen dino’s dat: The End of Oak Street komt uit de stal van retro- en recycle-meester J.J. Abrams, die in 2011 zelf een aardige Spielberg-hommage regisseerde, Super 8. Hij produceert nu regisseur David Robert Mitchell, bekend van frisse ‘Indies’ en horrorfilm It Follows, waarin het noodlot langzaam en onstuitbaar nadert. The End of Oak Street kent ook zo’n traag maar onvermijdelijk monster: een glibberige giga-slang die eindeloos blijft komen en dan over talloze rijen zeer scherpe tanden beschikt.

Sowieso laten de kennelijk hardhorende Platts zich vaak besluipen door huizenhoge carnivoren – achter je! Zulke aftandse shockeffecten gebruikt Mitchell effectief in zijn eerste blockbusterfilm, een bloedige affaire die kind noch huiskat spaart. Na een verkennende fase van stroomuitval, ruisende bosjes en eng geloei in de verte gaat de complete, inmiddels gevederde dino-catalogus op mensenjacht: Allosaurus en Spinosaurus, Pterodactylus en Velociraptor. De goed onderhouden gazonnetjes liggen al snel bezaaid met lijken, en uiteraard lost de gezinscrisis op in deze overlevingsstrijd die lichte episodes kent – denk aan copulerende Brontosaurussen.

Nog verrassender: al slagen de Platts met vlag en wimpel voor hun beproeving, toch verdwijnt een gezinslid zomaar tussen de malende kaken – weg kerngezin! Al bieden die rimpels in het ruimtetijd-continuüm dan ook weer mogelijkheden: The End of Oak Street is de leukste dino-film van de 21ste eeuw.