Waarom Ruud Nijstad (18) Twente verkiest boven PSV en het buitenland

‘Kijk’, zegt Ruud Nijstad, en hij wrijft over zijn gekortwiekte kapsel. ‘Nieuw dakkie. Sommigen zijn er positief over, anderen moeten wennen. Ik vind hem wel lekker. Maar ik ga het wel weer laten groeien. Lijk ik nu ouder?’ Het is een zonnige vrijdagmiddag op het trainingscomplex van FC Twente. Eén van de grootste talenten van het Nederlandse voetbal is buiten aangeschoven voor een nadere introductie. Zijn jeugdigheid blijkt uit zijn manier van praten. Onbevangen, ontwapenend ook. Nijstad stelt nog een heleboel wedervragen. ‘Vindt u lage sokken mooi?’, wil hij bijvoorbeeld weten. En: ‘Heeft u tattoos? Ik ga er niet aan beginnen’, zegt Nijstad, zijn eigen armen inspecterend. ‘Ik ben blij met hoe het nu is.’ Nijstad woont nog thuis, waar hij gezelschap heeft van een broertje en een Mechelse herder. Zijn moeder geeft les op een basisschool. Zijn vader is hondentrainer. ‘Ik hou echt van honden. En u? Bent u bang voor honden?’

Van zijn jeugdigheid is binnen de krijtlijnen steeds minder te merken. Een tikje bleu maakte Nijstad op 5 oktober 2025 als invaller tegen Heracles Almelo zijn debuut voor FC Twente, zenuwachtig frunnikend aan de over zijn handen getrokken mouwtjes. Daarna ging het snel. Verdrong hij aanvoerder Robin Pröpper uit de basis, werd hij meer kerel in de duels, vroeg hij steeds vaker de bal. En maakte hij vooral indruk met zijn inzicht en uitstekende trap in zijn linkerbeen. In de jeugd vochten clubs al om Nijstad, deze zomer was het niet anders. Hij had drie concrete aanbiedingen. 

Klopt het dat je letterlijk een lijstje hebt gemaakt met voor- en nadelen per club?