‘Good Luck, Have Fun, Don’t Die’: een vermakelijke boomer-nachtmerrie over AI
Een verwarde man in plastic poncho wandelt een restaurant binnen en zegt vrijwilligers te zoeken om de wereld te redden. Hij draagt een bomvest, roept dat hij uit de toekomst komt en dat we nog maar een uur de tijd hebben om de Singulariteit te voorkomen. Zes blokken verderop programmeert een negenjarig computergenie namelijk een AI die op het punt staat zelfbewust te worden. Die zal de mensheid definitief opsluiten in virtuele realiteit. „Onze wereld zal vergaan zonder dat iemand het merkt.”
Het doel: op de valreep beperkende futuristische software in de AI installeren. Hij probeerde dat al 170 keer, maar kwam nooit ver. Want de AI controleert nu al de overheid, werft huurmoordenaars op internet en manipuleert onze realiteit.
In de inventieve, enerverende en rommelige scifi-actiekomedie Good Luck, Have Fun, Don’t Die bespeur je invloeden van videogames, zombiefilms en Stanislaw Lems novelle The Futurological Congress, en ook van Groundhog Day, de gebroeders Quay en Terminator – de film leent daarvan een dreigend synthesizer-loopje. Het resultaat is een nachtmerrie van een boomer.
Het team misfits dat zich rond de haveloze toekomstman vormt, kreeg zelf al een voorschot op de techno-Apocalyps, zo blijkt. Invaldocenten Mark en Janet werden belaagd door afgestompte, onbeschofte scholieren die door hun mobieltje in zombies veranderden. Buitenbeentje Ingrid, allergisch voor elektromagnetische straling, verloor haar hipster-geliefde aan de virtuele realiteit. Hun mini-Black Mirror-episodes doorsnijden als flashbacks de obstakelkoers door de nachtelijke stad naar het huis van de negenjarige. Daar wacht de eindstrijd met generatieve AI, een verknipt kind dat ons al te goed begrijpt.
Tien jaar wachten
Jammer dat we tien jaar moesten wachten op een nieuwe film van Gore Verbinski (62), een Amerikaanse regisseur uit de videoclip-generatie van de jaren negentig. Verbinski piekte in de jaren nul met drie Pirates of the Caribbean-films en de Oscarwinnende animatie Rango, maar stortte in 2013 pijnlijk ter aarde met het Johnny Depp-fiasco The Lone Ranger en werd op Hollywoods strafbank geparkeerd.
Dat is zonde, want Verbinski is een virtuoos in pastiche, in copy, mix en paste met inhoudelijke ambitie. A Cure For Welness (2016), de enige andere film die Verbinski sinds Lone Ranger van de grond kreeg – jonge bankier opgesloten in een eng Alpen-sanatorium met hallucinaties, fallische sidderalen en Mia Goth – was een fraai gestileerde satire op wellness als ‘quick fix’ voor ons neurotische leven. Maar die film was ook te lang, meanderend en zelfingenomen met eigen visuele vondsten.
Good Luck, Have Fun, Don’t Die klopt niet helemaal en meandert soms, met Sam Rockwell over the top en dus helemaal in zijn element als man van de toekomst. Maar het is een zeer vermakelijk staaltje cultuurpessimisme met onmiskenbaar cultpotentieel. Verbinski haalt het uiterste uit zijn budget, met een digitale filmstijl die soms dezelfde AI lijkt te gebruiken waartegen het waarschuwt. Zulk cynisme zou prima passen bij de fatalistische strekking: AI komt eraan, linksom of rechtsom.
Mail de redactie
Ziet u een taalfout of een feitelijke onjuistheid?
U kunt ons met dit formulier daarover informeren, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken dan taalfouten of feitelijke onjuistheden worden niet gelezen.