Meloengazpacho met geitenkaas en korianderolie

Praktisch elke zomer verblijven we bij een fruitboerenfamilie in de Provence, mijn man is er bij wijze van spreken opgegroeid. De boerderij staat vlak bij Cavaillon, 'de stad van de meloenen'. Ik snap die bijnaam wel. Meloen is hier nog alledaagser dan een blok belegen kaas bij ons.

We leven daar volgens redelijk strakke ritmes, de familie houdt van traditie. En daar is dat leuk. Dagelijks bij de apéro wordt er een aantal meloenen stukgesneden. Onze Franse vrienden doen dat uit de hand: met één ferme snede beoordelen ze het interieur. Ze zijn bijzonder kieskeurig: vaak is de meloen niet goed genoeg. Dan verdwijnt-ie zonder pardon op de composthoop. Dat precieze onderscheid kan ik helemaal niet maken, meloen zit niet, zoals bij de Zuid-Fransen , in mijn dna. Maar lekker vind ik ze wel. En alles valt te leren.

Er is bijvoorbeeld prima soep van te maken. Ook van dat meloentje dat een dagje te lang achter in uw koelkast lag en door de Fransen rücksichtslos het terras af zou worden gemieterd. Die kan nog prima in de gazpacho, in een handomdraai gemaakt. Dat geldt trouwens ook voor de priksangria.