Geen dier te zien op de foto’s van Sophie Ebrard, terwijl ze toch drie jaar de jonge Franse stierenvechter Lalo de Maria volgde. En je mist er niets aan, want ze concentreerde zich op diens intense voorbereiding, het eindeloze trainen en de rituelen.
is correspondent Frankrijk van de Volkskrant. Ze woont in Parijs.
Wat drijft een 23-jarige jongen met een engelachtige uitstraling en een lichaam als een balletdanser ertoe zich in de arena te werpen voor een gevecht op leven en dood?
Lalo de Maria, zoon van de beroemde Franse stierenvechter te paard Marie Sara, is een bijna buitenaardse verschijning in de wereld van de corrida. Lang en helblond, en als twintiger een van de jongsten in een uitstervend vak.
Gegrepen door zijn charisma en toewijding besloot de Franse fotograaf Sophie Ebrard hem bijna drie jaar lang met haar camera te volgen. Niet om het stierenvechten te documenteren – ‘zonder het ooit te hebben gezien heeft iedereen daar wel een beeld bij’ – maar om de volledige overgave te vangen van iemand die zijn leven waagt aan een traditie die voelt als iets uit een vervlogen tijdperk.
Twee keer heeft ze Lalo de Maria zien vechten – een keer in Nîmes, het hart van de Franse corrida, en een keer in Madrid, want ook voor een stierenvechter uit Frankrijk blijft de Spaanse arena het hoogst haalbare. Maar in haar beelden blijven de dieren en het slagveld opzettelijk afwezig. ‘Ik wilde geen oordeel vellen; niet veroordelen, niet verheerlijken’, zegt ze, maar ‘in het hart kruipen van de jonge torero’.
Als eerste land ter wereld erkende Frankrijk de corrida als immaterieel erfgoed. Dat was in 2011 – vijf jaar later zou dat na luid protest van dierenactivisten, onder wie Brigitte Bardot, weer ongedaan worden gemaakt. Om de zoveel jaar probeert een Franse politicus het stierenvechten wettelijk te verbieden, tot nu toe zonder succes.
Het was Eugénie de Montijo, de Spaanse vrouw van Napoleon III en de laatste keizerin van Frankrijk, die in de 19de eeuw de corrida vanuit Spanje in Frankrijk populair maakte. Tot in het Parijse Bois de Boulogne werden in die tijd stierengevechten georganiseerd. Nu hebben vooral Zuid-Franse steden als Nîmes en Arles, met oude Romeinse arena’s, nog een levendige corridacultuur, net als gemeenten aan de grens met Spanje.
Het Franse strafrecht verbiedt ‘wreedheid tegen getemde dieren of dieren in gevangenschap’, maar voor het stierenvechten geldt een uitzondering op plekken waar het gaat om een ‘ononderbroken lokale traditie’. Het bestaan van die langdurige traditie werd de afgelopen jaren succesvol aangevochten in meerdere Franse gemeenten. Zo krijgt het stierenvechten het lokaal steeds moeilijker – ook financieel.
Maar Lalo Lambert – Lalo de Maria is zijn artiestennaam – heeft zich nooit afgevraagd wat hij met zijn leven zou doen. ‘Het brandt van binnen’, zei hij tegen fotograaf Ebrard; de kunst van het stierenvechten is voor hem evident, een vorm van zelfexpressie, kunst.
De fotograaf toont het eindeloos oefenen van een uitgedachte choreografie, net zolang tot de danspassen zo zijn ingestudeerd dat het lichaam beweegt op intuïtie. Het van jongs af aan observeren van de dieren, leren begrijpen hoe een stier beweegt, kijkt en speelt, tot aan het zelf kunnen imiteren. De fotograaf volgt het rekken, het trainen in de brandende zon, tot aan het ritueel van kleden vlak voor de wedstrijd.
Het is daar dat Lalo Lambert Lalo de Maria wordt, als hij zich in de hotelkamer hult in zijn traje de luces, het pak van licht. Altijd in dezelfde volgorde. Altijd met de foto van zijn moeder bij zich, en een boek dat zijn vader maakte voordat hij stierf toen Lalo 14 jaar oud was.
Door de lens van Ebrard is de toewijding die de corrida vraagt ook een spirituele zoektocht. ‘In de arena groeit zijn persoonlijkheid. Wie de nadrukkelijke aanwezigheid van zijn eigen sterfelijkheid accepteert, leeft anders. Het vraagt om volledig in het moment te zijn, de moed om voluit te leven.’
Dit is een artikel uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant