Feyenoord en Ajax vonden hem niet goed genoeg, en zelfs Excelsior stuurde hem ooit weg. Nu staat Milan van Ewijk (25) op de drempel van de Premier League, als steunpilaar in het Coventry City van manager Frank Lampard. Eén punt op bezoek bij Blackburn Rovers vrijdagavond en promotie is een feit. Op bezoek bij The Sky Blues met de raket op rechtsback.
Het zal iets moeilijker worden, omdat Coventry City komend seizoen in de Premier League uitkomt. Maar toch, een tip. Voor liefhebbers van Engels voetbal, Britpop en woest opflakkerend geluk in verloederde steden. Voor mensen met een gezond functionerend zenuwstelsel. Ga naar Coventry. Ga niet voor het pittoreske stadscentrum, verfijnde restaurants of goed verzorgde gebitten. De zoektocht zal vergeefs zijn. Ga naar een wedstrijd van de plaatselijke FC. Hoop op aantrekkelijk voetbal, maar verwacht niet te veel.
Weet dat vóór de aftrap de trip al memorabel zal zijn. Want dan klinkt het lijflied van The Sky Blues en verrijzen de supporters van hun stoeltjes. Gaan de ogen dicht, de vuisten omhoog en de strotten open. En brullen tienduizenden mensen mee met We’ll Live and Die in These Towns van The Enemy, een band uit eigen stad. Het duurde even voor hun bijna twintig jaar oude nummer tot de tribunes van de lokale profclub doordrong en werd beschouwd voor wat het was: een onvervalst anthem, over het verrotte leven in een stad als Coventry en al die andere Engelse oorden vol wanhoop en werkloosheid, van grijze luchten en grauwe gevels. Waaruit een mens zo snel mogelijk wil ontsnappen, maar er ook voor eeuwig wil blijven. Omdat er altijd een sprankje hoop resteert. Al is het maar de hoop dat de eigen voetbalclub voor de verandering weer eens wat presteert.
Ook voor de thuiswedstrijd tegen Derby County klinkt het lied uit dertigduizend kelen. Ze doen kond van verongelijkte vrouwen met goedkoop parfum, naar wanhoop stinkende toiletten, kapotgeslagen ruiten, slapeloze nachten en een leven dat door je vingers glipt.
Maar toch:
We’ll live and die
We’ll live and die in these towns
Don’t let it drag you down
Don’t let it drag you down now
Eenvoudige regels op papier, maar op een vrijdagavond in de West Midlands gezongen alsof er levens vanaf hangen. Nekharen overeind.