Zanger Tom Smith speelt akoestisch en intiem in de klassieke concertzaal van TivoliVredenburg in Utrecht. De integere uitvoeringen geven zijn liedwerk een opknapbeurt.
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Helemaal alleen is hij niet. Tom Smith, zanger van de Britse rockband Editors, krijgt op het podium hulp van de medemusicus Nick Willes, die tijdens een optreden in Utrecht van onschatbare waarde zal blijken.
Maar toch: Tom Smith, zónder zijn stadionrockband, nu eens in een intieme, akoestische setting in de klassieke concertzaal van TivoliVredenburg? Dat is een buitenkans voor de liefhebbers.
Smith bracht vorig jaar een solodebuut uit (There is Nothing in the Dark that Isn’t There in the Light), vol peinzende songwritersliedjes. Met dat werk toert hij nu langs de wat kleinere zalen, maar in Nederland vlogen de kaarten weg en in Utrecht moest Smith worden verplaatst naar een groter podium wegens overweldigende vraag.
De Grote Zaal zit maandagavond ook vol en kijkt in stille afwachting naar een minimaal podiumbeeld: twee microfoons, twee gitaren, een keyboard, een schemerlamp en een kamerplant op een omgekeerde fruitkist.
Als Smith en Willes opkomen, iets in de microfoon fluisteren en daarna het sombere Deep Dive inzetten, voel je de spanning oplopen. Het geluid is hier natuurlijk smetteloos en iedere stemspetter of schurende vinger over een snaar krijgt volume. Smith kan vanavond niet zwelgen in die rockband van hem. Wat doet dat met zijn stem, die in zijn Editors-werk soms wel erg veel drama en bombast meekrijgt?
Veel goeds, blijkt al snel. Smith houdt de stemversieringen klein: met minimaal vibrato en weinig getergde bijgeluiden. Met zijn sololiedjes is best wat mis. De wollige, maar verder weinig om het lijf hebbende tekstregels scheren soms gevaarlijk langs de cliché-afgrond – kijk alleen al naar die albumtitel, of liedjes als Life is For Living. Maar dankzij de sobere uitvoeringen krijgen de liedjes meer gewicht en zelfs zeggingskracht.
Ook omdat Nick Willes precies de juiste ondersteuning geeft. In het nummer Endings Are Breaking My Heart komt – heel toepasselijk – helemaal aan het einde een enkel synthesizerakkoord opzetten, prachtig subtiel. Dat is de tweede stem van Willes ook, zelfs als hij even schel uithaalt naast het zwaarmoedige baritongeluid van Smith.
En dan krijgen we naast vrijwel het hele album van Smith ook nog een ruime keuze aan Editors-liedjes te verwerken, die door de integere en ingetogen uitvoeringen ook een opknapbeurt krijgen. Munich en vooral The Phone Book worden ondraaglijk spannend gespeeld, en ook zonder de rockende pathos van Smith valt op hoe sterk deze liedjes zijn. The Weight is ook al zo intens en krijgt dankzij een goed geplaatste elektrische gitaar een Depeche Mode-achtige dreiging mee.
Smith en Willes spelen in ruim twee uur een complete setlist aan perfect uitgevoerde unplugged-versies van het beste Editors-werk. Ook dat maakt deze show, op deze plek en in deze setting, memorabel.
Pop
★★★★☆
13/4, Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant