Een groot solist is hij niet, maar dat geeft niet – zolang trompettist Marquis Hill zijn band bij zich heeft, komt het goed. Live is hij op zijn best als hij het klein en simpel houdt, en zich op de hardbop richt.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Nog maar een paar weken geleden bracht de Amerikaanse trompettist Marquis Hill een nieuw (mini)album uit. Maar wie dacht dat hij in het Bimhuis de met flink wat soul en gospel gelardeerde jazz van (Beautifulism) Sweet Surrender ging spelen, komt bedrogen uit.
Hij heeft woensdag geen vocalisten mee naar Amsterdam genomen, en eigenlijk is dat maar beter ook. Want Hill is live op z’n best als hij het allemaal wat klein en simpel houdt. Zoals met zijn vaste kwartet waarin bassist Junius Paul en vooral pianist Mike King een hoofdrol vervullen.
‘We duiken meteen diep de muziek in’, belooft hij. Even vrees je dat hij zich teveel zou laten leiden door de gesampelde stemmen waarmee het recente A Star Is Born opende. Hou het nu maar bij je trompet, Marquis.
Dat doet hij, en de diepte bereikt hij met muziek die gaandeweg steeds meer van spiritual jazz (inclusief belletjes) naar hardbop opschuift. Na een half uurtje waan je je even in een New Yorkse jazzclub jaren zestig. Dat komt door de gesloten gordijnen achter hem, waardoor het publiek niet kan kijken naar langsrijdende treinen, maar ook omdat Marquis Hill zich uitleeft in een vurig stuk van een van zijn grote voorbeelden, trompettist Donald Byrd.
Hill mag op zijn platen dan graag zijn liefde voor r&b en gospel belijden, live horen we hem toch het liefst in hardbopmodus. Zeker met zo’n geweldenaar als Mike King op piano naast hem.
Was het vier jaar geleden vibrafonist Joel Ross die Hill tot grote hoogten bracht en andersom, nu excelleerde Mike King op piano, ondersteund door de voortdurend hard stuwende Junius Paul.
Marquis Hill is geen groot vernieuwer. Hij speelt geweldig, met een harde volronde toon, maar onderscheidt zich niet als groot solist. Hij lijkt er ook vooral op uit zijn band aan te sporen tot jazz die naast virtuoos gespeeld (subliem, die solo op contrabas van Junius Paul) ook vermakelijk en vooral opzwepend mag zijn.
Laat die Hill met zijn band maar boppen denk je dan, want wat klinkt het allemaal lekker.
Jazz
★★★★☆
15/4 Bimhuis, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant