Pop Wat zou de eigenzinnige artiest Anohni, na optredens met het Metropole Orkest, en met Marina Abramović, laten horen in Carré, Amsterdam? Haar nieuwe hoofdstuk blijkt te worden gekleurd door jazz-accenten.
Anohni tijdens een optreden op het Deense Roskilde Festival in 2025.
Anderhalf uur staat Anohni bijna bewegingloos op het podium. De zangeres heeft schouderlang blond haar, draagt een zwarte jurk met sleep. Iedere keer dat ze haar mond opent, ontstaat er een klank die niet verwacht werd. Iedere lettergreep ontwikkelt zich organisch tot een wolk van emotie en schoonheid die boven de hoofden van het publiek blijft hangen. Tot het gemoed verzadigd is door ontroering. Als het concert stopt en Anohni vertrekt, kan het publiek niet ophouden met juichen. Nog even komt ze terug en zwaait.
Anohni. Gehoord: 15/4 Carré, Amsterdam. Herhaling: 16/4 aldaar. Info: carre.nl
Het concert van Anohni, met de titel Wilderness, is een uitzonderlijke ervaring. Wat zou, na optredens met het Metropole Orkest, met performancekunstenaar Marina Abramović, ook allemaal in Carré, Amsterdam, nu haar stijl zijn? Het nieuwe hoofdstuk blijkt te worden gekleurd door jazz-accenten.
Muzikanten zijn pianist Gaël Rakotondrabe, gitarist Leo Abrahams en percussionist-drummer Chris Vatalaro. Die laatste voert hier een eenpersoons guerrilla: Anohni’s hemelse zang en de lieftallige piano worden geregeld doorbroken door zijn donderende knallen en klappen, of nerveuze getik.
Hij vormt steeds een dreiging, gezeten vlak voor het grote achtergronddoek waar een film wordt getoond van drijvende zwanen op donker water. Hun witte vormen zijn nagenoeg de enige lichtbron op het podium.
Voor Anohni is persoonlijke ontheemding hetzelfde als maatschappelijke ontheemding en de verloochening van milieu en natuur. Ze vertegenwoordigt alles en iedereen die miskend wordt of zich zo voelt, van de bijen tot trans mensen tot het koraalrif. Ze weet hoe het is: „I never felt a part of this world” zingt ze in openingsnummer ‘You Are My Enemy’. Er is ook een van tevoren opgenomen speech te horen, uitgesproken door een robotachtige stem, over creativiteit als oplossing voor ‘je afgesneden voelen’.
Dat de Brits-Amerikaanse Anohni een speciale band heeft met Amsterdam waar ze als kind een jaar woonde, bleek al uit de samenwerking met het Holland Festival in 2023. Het prachtige ‘I Don’t Love You Anymore’ sluit ze hier af met een hartgrondig ‘godverdomme’, het enige woord dat ze tegen de zaal spreekt – het maakt meer indruk dan de robotspeech.
Haar repertoirekeuze is onverwacht, het oude ‘Blood On The Door’, een samenwerking met Jamie Saft, en van het album I Am a Bird Now (2005) speelt ze alleen het korte ‘What Can I Do’. ‘The Lake’, met tekst van Edgar Allan Poe, klinkt somber; ‘Hopelessness’ ondanks het onderwerp daarentegen luchtig.
De covers zijn juist verrassend bekend: ’Perfect Day’ van Lou Reed, ‘I Was Young When I Left Home’ van Bob Dylan en de traditional ‘Sometimes I Feel Like A Motherless Child’. Beschermheer Lou Reed – die er ooit voor zorgde dat Anohni een platencontract kreeg – zal tevreden zijn geweest met de veelzijdige Nina Simone-achtige zang, waardoor ‘perfect’ vele interpretaties krijgt: cynisch, vreugdevol, duister.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden