Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
Een tijdje geleden zag ik een toneelvoorstelling, gemaakt en gespeeld door kinderen tussen de 10 en 12 jaar. Op het toneel stond een ouderwetse telefoon, met een draaischijf. Het was leuk om te zien hoe de kinderen met deze telefoon omgingen. Zo draaiden ze soms een nummer, maar namen pas daarna de hoorn van de haak.
Hierdoor herinnerde ik me mijn eigen verwarring toen de mobiele telefoon zijn intrede deed: dat je eerst het nummer moest intoetsen, en pas daarna moest drukken op ‘bellen’.
De toneelspelers namen ook regelmatig de telefoon op, zonder dat er gerinkel te horen was geweest. Ze riepen dan meteen ‘hallo?’ – alsof ze al wisten wie er aan de lijn was.
Ze waren onbevangen, zij wisten niet hoe je vroeger bij elk telefoontje een lichte vrees voelde bij het opnemen, want het kon íédereen zijn. Je geliefde, een hijger, een werkgever – het waren onzekere tijden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen? Volg uw favoriete columnisten via onze app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Source: Volkskrant