Jessica Reynolds speelt in The Wolf, the Fox and the Leopard een vrouw die is opgevoed door wolven. Daarvoor ging ze op handen en voeten met een roedel het bos in: een transformerende ervaring. ‘Ze zit nog steeds in me, dat wolfskind.’
‘Als ik eraan terugdenk, gaat mijn hart sneller kloppen. Het is zeldzaam dat een rol als deze op je pad komt, zeker als beginnend actrice.’ In David Verbeeks The Wolf, the Fox and the Leopard speelt de Ierse actrice Jessica Reynolds (28) een jonge vrouw die is opgegroeid tussen wolven. Wanneer ze bij haar wolvenroedel vandaan wordt gehaald, moet ze zich leren aanpassen aan de menselijke beschaving.
Het spel van Reynolds draagt de film. En ze draagt daarmee ook de thema’s van de film: hoe de mensheid is losgeraakt van de natuur en welke destructieve gevolgen dat heeft. De ontwikkeling van haar personage, van wolvenkind naar mensenvrouw, is er een van lagen. Lagen kleding, taal, technologie. Lagen die de mens aanbrengt tussen zichzelf en de wereld.
‘Zo had ik er nog niet naar gekeken, maar dat is een goede manier om het uit te drukken’, zegt Reynolds tijdens een videogesprek in de aanloop naar de release van de film. ‘Als je alleen al kijkt naar hoeveel regels er zijn over hoe we ons dienen te gedragen. Deels helpen die ons in onze communicatie en omgang met elkaar. Maar wanneer wordt het een masker? Iets dat ons vooral afhoudt van onze intuïtie?’
De rol vergde een zeer fysieke en onconventionele voorbereiding. ‘Dat op handen en voeten lopen ziet er misschien niet heel indrukwekkend uit, maar het is moeilijk om dat er natuurlijk uit te laten zien.’ Wat hielp, is dat Reynolds een achtergrond heeft in gymnastiek. En dat ze voor de rol intensief samenwerkte met bewegingscoach James Berkery.
‘Drie, vier dagen per week en dat zo’n acht of tien weken lang. We begonnen in de studio: stretchen, yoga, dansen. Vervolgens gingen we naar de bossen bij Highgate om urenlang te improviseren. Dan rende ik bijvoorbeeld een rondje op handen en voeten terwijl James de tijd bijhield. Elke ronde probeerden we die tijd te verbeteren. Of ik at met mijn handen een mango alsof het een eekhoorn was die ik aan het verscheuren was. David observeerde het hele proces en gaf aan wat werkte en wat niet, wat mooi op camera zou zijn.’
Die aanpak lag Reynolds wel. Ze vindt het prettig om een rol eerst vooral fysiek te benaderen, en de psychologie van het personage daaruit te laten voortvloeien. Ter illustratie haalt ze een scène uit de film aan waarin haar personage, kort nadat ze is gevonden in de bossen, wakker wordt in een laboratorium, een kale, witte ruimte.
Voor het eerst is ze alleen, zonder haar roedel. Onrustig loopt ze heen en weer, duwt met haar hoofd tegen de muren. ‘Ik reageerde puur instinctief en lichamelijk, maar dat maakte allemaal gevoelens los. Een angst om verlaten te worden, verwaarloosd. Primaire emoties die ik sinds mijn kindertijd niet zo sterk meer had gevoeld.’
Cruciaal voor de voorbereiding op de rol was de bijzondere tijd die ze doorbracht te midden van wolven, in een dierenopvang in Duitsland. ‘Ik hou van dieren, ben ermee opgegroeid, maar ik was toch wel nerveus.’ De opvang is gespecialiseerd in het werken met dieren voor films en die zijn dus mensen gewend. ‘Maar het zijn geen circusdieren’, benadrukt Reynolds.
‘Elke dag werd ik iets meer het wolfskind. De eerste dag was ik gewoon Jessica die daar ging zitten en de wolven naar zich toe liet komen. Dan snuffelden ze aan me en likten, om me te doorgronden. Vervolgens ging ik er op handen en voeten tussen lopen, samen het bos in, elkaar besnuffelen en zien wat er gebeurt. Zo bouwden we dat langzaam op en kreeg ik een plek in de roedel.’
‘Ik denk dat ik ergens boven in het middelste deel van de hiërarchie terechtkwam. De wolven respecteerden me, maar ik was zeker niet de baas. En ik ben duidelijk geen wolf, dus je neemt toch een beetje een aparte plek in. Soms waren ze nauwelijks in me geïnteresseerd. Op andere momenten zochten ze juist toenadering. Er was een jong wolfje van acht maanden, Luca – ik vind het trouwens heel fijn dat ik hun namen nog weet, dit was drie jaar geleden – en met hem kon ik echt stoeien. Dat lieten ze toe! Dat was magisch.’
Het klinkt als een sprookje, niet in de laatste plaats omdat er een rijke mythologie bestaat rond wolfskinderen, van Romulus en Remus tot Mowgli. Maar er zijn ook waargebeurde verhalen van kinderen die ver van de menselijke beschaving zijn opgegroeid. Verhalen die al eeuwenlang tot de verbeelding spreken.
De film verwijst nadrukkelijk naar dat sprookjesachtige karakter, om dat ook weer omver te werpen. De introductie van de wolfsvrouw in de mensenwereld is ook een introductie in de wereld van verhalen. Twee eco-activisten bevrijden haar uit het laboratorium en trekken zich terug op een verlaten booreiland. Ze noemen haar One, leren haar in woorden te spreken, maken haar onderdeel van het gezin en van hun verhaal.
Later zal ze opnieuw ‘bevrijd’ worden, weer een nieuwe plek krijgen toegewezen in de maatschappij, weer een nieuwe naam (Alice). Zo zijn het steeds anderen die proberen te bepalen wat goed voor haar is, die haar in een categorie willen duwen. ‘David legt dat altijd eloquent uit. Hoe het opplakken van etiketten, het vertellen van andermans verhaal, een van de schadelijkste dingen is die je een ander kunt aandoen.’
Om die ontwikkeling van wolfachtig naar mensachtig gedrag overtuigend neer te zetten, keek Reynolds onder meer naar haar destijds anderhalf jaar oude neefje. ‘Wat me bijvoorbeeld opviel, is dat hij vaak zijn mond had openhangen. We leren gaandeweg dat dat onbeleefd is, en lelijk, maar bij een kind is het complete ontspanning en vrijheid.’
Voor de taalontwikkeling van haar personage verdiepte ze zich onder meer in afasie. ‘Iemand omschreef het als: het is alsof er een doos met woorden in je brein zit en je probeert die woorden op te pakken, maar ze vallen steeds uit je handen. Dat was een goede analogie voor mijn personage. Haar intellect, haar begrip is intact, maar ze heeft niet de vaardigheden om daar uitdrukking aan te geven.’
In haar research las Reynolds ‘elk Mowgli-verhaal’ dat ze kon vinden; fictie, hoax en waargebeurd. Zoals dat van Victor van Aveyron, die in 1800 naakt en op handen en voeten lopend werd gevonden door jagers. François Truffaut baseerde zijn film L’enfant sauvage op deze geschiedenis. Of veel recenter het verhaal van de Spanjaard Marcos Rodríguez Pantoja, die naar eigen zeggen op zijn 7de in de bossen werd achtergelaten en werd opgevoed door wolven.
De gemene deler die Reynolds in die verhalen vond, was dat de terugkeer naar de mensenwereld hen vrijwel altijd ongelukkig maakte. ‘Het snijdt ze los van een bestaan dat niet gaat over wat goed of fout is, of over betekenis vinden, maar over simpelweg zijn, zonder schaamte of oordeel.’
‘Ik denk dat we instinctief weten dat onze menselijke manier van leven ergens een verkeerde afslag heeft genomen’, vervolgt ze. ‘Ik bedoel niet dat mensen nog steeds zouden moeten leven als jager-verzamelaars, maar we zijn zo ver doorgeschoten. Hoe we nu leven is niet meer op een natuurlijke manier verbonden met onze lichamen en instincten. En dat voelen we.’ Dat verklaart volgens Reynolds ook onze fascinatie voor het fenomeen wolfskinderen, omdat die interesse verraadt voor een meer instinctieve manier van leven, los van de etiketten en vooroordelen en hokjes waarmee we als mensen naar elkaar kijken.
Heeft haar rol in The Wolf, the Fox and the Leopard haar eigen manier van zijn en in het leven staan veranderd? ‘Dat is moeilijk om precies te zeggen, maar ik denk het wel. Als tiener draaide voor mij alles om de male gaze. Hoge hakken, mooie kleding; ik zocht continu erkenning voor mijn waarde als vrouw. Deze rol heeft mijn idee van mezelf wat geopend, zou je kunnen zeggen.
‘Ik heb een soort durf gekregen om lelijk te zijn, althans wat mensen lelijk zouden noemen. In het dagelijks leven draag ik nu bijvoorbeeld zelden nog make-up. De hang naar bevestiging, puur om hoe ik eruitzie, ben ik een beetje kwijtgeraakt. Maar in deze wereld is dat niet altijd makkelijk vast te houden. We leven nu eenmaal in een mannenwereld, waarin je waarde als vrouw nog altijd voor een aanzienlijk deel wordt bepaald door hoe je eruitziet.’
Het lange haar dat ze had laten groeien voor de film, liet ze afknippen. ‘Dat had ook iets symbolisch. Ik had dit personage lang met me meegedragen en moest als het ware afscheid van haar nemen. Maar ze zit nog steeds in me, dat wolfskind. Ik denk dat als ik mezelf helemaal laat gaan, die grommende keelklanken eruit komen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant