Hiqpy | rockband Het langverwachte debuutalbum van Hiqpy is verschenen. De band liet zich niet opjagen door de grote buzz die er vanaf het begin was. Goed communiceren is essentieel, vinden de bandleden: „In een band zitten is als een polyamoreuze relatie zonder seks.”
Hiqpy: Kasper de Boer, Abir Hamam, Victor ter Veld en Tom Radsma.
Opeens had iedereen het over Hiqpy. Een inmiddels bijna mythisch optreden van een kwartier op showcasefestival Noorderslag in januari 2024 bracht de band uit Amsterdam in een oogwenk op de radar van de gehele Nederlandse muziekindustrie. Er volgde een ongekende buzz, maar hun muziek was nog niet gelijk online te beluisteren. Hiqpy bouwde gestaag aan een livereputatie. Die aanpak werkte: ze waren dé nieuwe band uit Nederland die je op een festival gezien moest hebben. Met een zelfverzekerde podiumpresentatie en messcherpe songs pakten ze het publiek in. Hiqpy speelt alternatieve rock met een helder popomhulsel. De krachtig heldere stem van zangeres en gitariste Abir Hamam (28) klinkt soms zoet, soms vol vuur. Sinds 10 april is het debuutalbum Slow Death Of A Good Girl te beluisteren.
„Vond jij ook dat het lang duurde?”, vraagt gitarist Victor ter Veld (28) aan NRC, een maand voordat de plaat uitkomt. De hele band is aangeschoven in een kroeg om de hoek van dierentuin Artis in Amsterdam. „We wilden de tijd nemen om een geheel van het album te maken, het was geen bewuste tactiek”, vult Hamam aan. Uiteindelijk kwam er een deadline en dus het moment om het debuut in te leveren, iets wat je maar één keer kunt doen. Het liefst zou Hamam helemaal zonder deadlines werken, of zonder de druk om altijd zichtbaar te zijn. Lachend: „Ik zou, net als Adele, ook weleens vijf jaar vakantie willen.”
Dat zit er voorlopig niet in, de agenda voor dit jaar stroomt snel vol. Zo komt hun eerste eigen clubtour eraan. De grote zaal van Paradiso is voor een show in juni uitverkocht, net als meerdere andere podia. De band, verder bestaande uit bassist Tom Radsma (27) en drummer Kasper de Boer (32), zal dus een intensieve tijd tegemoet gaan. Hoe gaan ze daarmee om? „In een band zitten is als een soort polyamoreuze relatie zonder seks”, zegt Hamam. „Het kan ingewikkeld zijn. Je moet goed kunnen praten met elkaar, vergevingsgezind zijn en compromissen sluiten.”
Met Hiqpy hebben ze een goede match gevonden, beamen ze. Het communiceren tussen de bandleden gaat ze steeds beter af, ook bij het creëren van liedjes. De Engelstalige teksten zijn vaak persoonlijk. Zo noemt Hamam het album een coming-of-ageplaat. Ze is een tekstschrijver die vaak rake zinnen weet te vinden. Op ‘Red Flag Magician’, over vallen voor iemand waarvoor je niet zou moeten vallen, zingt ze: „Have you seen my boundaries? / Think I lost ‘em on the way.” Op ‘Youman’ is ze fel: „You spit in my face, then carry my guitar.”
De band staat altijd zelfverzekerd op het podium, maar in de muziek is genoeg kwetsbaarheid te vinden. Zo gaat ‘Bowie’s Pressure’ over je ellendig voelen: „If I can’t be a hero, then let me be a fool”. Hamam: „Van dat nummer was het instrumentale deel er al voordat ik de tekst schreef. De muziek heeft een bepaalde energie: we moeten door, we moeten rennen. Tegelijk was ik aan het afstuderen, ging mijn relatie uit, moest ik mijn huis uit. Ik zat op de fiets en luisterde ‘Heroes’ van David Bowie. Ik hoorde hem ‘We can be heroes’ zingen. En ik dacht vooral: ik wil geen held zijn, ik wil niemand zijn, ik wil huilen in bed.”
De eerste ideeën voor songs beginnen vaak met een bas- of gitaarlijntje. „Daar gaan we met z’n allen gewoon overheen jammen”, vertelt drummer Kasper de Boer. „Er komt dan best snel een skelet van een nummer uit. En dan gaan we erover discussiëren.” Bassist Tom Radsma: „Schelden.” Hamam: „Daarna neem ik het mee naar huis, naar mijn hol. Daar ga ik witchcraften. Járen later”, ze moet lachen, „kom ik terug… met twee zinnen tekst.” Daarna krijgt een track weer de ruimte om te rijpen, of te rijzen. „We nemen dat proces heel serieus. We nemen pas iets op als het minstens voor 95 procent goed voelt.”
Ook de samenwerking met een platenmaatschappij moest goed voelen. Dat proces duurde een jaar, er werd veel koffie gedronken met geïnteresseerde partijen. Het werd het grote Sony. „Het vertrouwen dat ze in ons hebben is cool”, zegt Hamam. „Het komt sowieso niet zo vaak voor dat een indierockband tekent bij een major. En al helemaal niet als die band op dat moment nog niks heeft uitgebracht.”
Gitarist Ter Veld heeft binnen de band de grootste rocksteruitstraling (zijn gitaarmoves op het podium doen soms denken aan The Who), terwijl drummer De Boer volgens de rest van de band het meest nuchter is. „Ik snap handtekeningen geven niet helemaal”, zegt hij. Wel voelt hij grote trots, spelen in een zaal als Paradiso is een droom die uitkomt. De verschillende persoonlijkheden houden het geheel in balans, concluderen ze.
Het album werd opgenomen met producer Danton Supple, die onder meer gewerkt heeft met U2, Coldplay en Elbow. Niet dat het volledig vlekkeloos verliep. Zo sneed Radsma zich op een belangrijk moment in zijn vinger, vlak voordat het nummer ‘Side Piece’ (zijn favoriete track) opgenomen moest worden. „Het was een flinke snee in mijn linker wijsvinger, precies de vinger die ik voor alles nodig had. Bij het nummer moet ik alle kanten op. Ik zat steeds te kijken: zit mijn pleister nog? Of gutst het bloed alle kanten op? Het nummer moest ook in stukjes opgenomen worden.”
De band presenteerde Slow Death Of A Good Girl in Ekko in Utrecht, een popzaal die met een capaciteit van een paar honderd bezoekers al te klein voor ze is. Hamam: „Als je een in volle zaal speelt voor mensen die alleen voor jou zijn gekomen denk je wel: what the fuck gebeurt hier? Dat is heel moeilijk te bevatten. Daarna wil ik echt weer even rustig op de bank zitten met mijn vriend.”
Indie-rockband Hiqpy.
Het album Slow Death Of A Good Girl is nu uit. Tour vanaf 18 april. Info: hiqpy.nl
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden