Ze werd geen matchwinner, maar het Oranje-verhaal van de dag kwam op naam van Renee van Asten. Ze scoorde bij haar debuut voor de Leeuwinnen en schreef een nieuw hoofdstuk in haar meisjesboek. Van nerveuze debutant tot trotse doelpuntenmaker. 'Zo gelukkig heb ik me nog nooit gevoeld.'
De hele week had ze al rondgelopen met een grote grijns op haar gezicht. En die grijs is tot op de dag van vandaag nog niet verdwenen. We spraken haar op het persmoment waarop ze vertelde dat ze vooral ging genieten. Dat deed ze met volle teugen. Op de trainingen, tussen de trainingen door, eigenlijk ieder moment van de dag. Van Asten mocht zich plotseling Oranje-international noemen en overtuigde ondertussen bondscoach Arjan Veurink dat zij de speelster moest zijn die naast Veerle Buurman centraal in de defensie moest gaan staan. Dat hadden ze in de Oranje-jeugdploegen ook gedaan en dat klikte wel. Nu stonden ze als centraal duo tegenover de sterren van Frankrijk. Twee negentienjarige meiden in een Oranje-shirt. 'We zijn vriendinnen, dat helpt', vertelde Buurman. 'Fantastisch wat Renee heeft laten zien.'
Het was de dag van Van Asten. Zo'n dag die je misschien één keer in je sportleven mee zult maken. Na de wedstrijd in de mixed zone drongen de media om haar heen. 'Onbeschrijfelijk, ik heb er geen woorden voor, dit is bizar', tekenden we op. Ze werd overladen met complimenten. Door haar medespeelsters, door de bondscoach, en dan had ze haar familie nog niet eens gezien. 'Die staan te wachten, ik ga er zo heen.' Iedereen wilde wat van Van Asten. Het ongeloof straalde ver na het laatste flutsignaal nog altijd van haar gezicht. Wat was hier vanavond allemaal gebeurd? Uit welke droom zou ze wakker worden? Op de vraag of ze zich er een voorstelling van had gemaakt, was ze eerlijk. 'Ik had erover nagedacht, maar had het niet gevisualiseerd. En aan een goal had ik helemaal niet gedacht.'
Source: VI Nieuws