De lezersbrieven! Over de overwinning van Péter Magyar in Hongarije, het Trump-regime, octopussen en genotsorganen.
Wij doen dit jaar niet mee aan het Songfestival dankzij het morele kompas van AvroTros, waarvoor hulde. Maar toch kunnen we straks wel gewoon op NPO 1 ernaar kijken, dankzij het gebrek aan durf en principes in Den Haag.
Dat is in Spanje wel anders. Daar geldt een totale boycot van het liedjescircus om het simpele feit dat Israël deelnemer mag zijn. Op de dag van nota bene een bestand, bombardeerde datzelfde Israël Libanon als nooit tevoren. Alle rode lijnen zijn inmiddels geschonden. De kaarsrechte, krachtige Spaanse premier Pedro Sánchez zou als lichtend voorbeeld moeten dienen voor de rest van het slaafse Europa. Zijn ruggengraat is hard nodig.
Al het leed dat zich op dit moment in de wereld voltrekt, is te danken aan een handvol idioten. Diegenen die zich daarover uitspreken verdienen alle steun, zo ook AvroTros. Laat we dus in vredesnaam die paar ton aan uitzendrechten besteden aan een mooi programma dat niet een directe afspiegeling is van deze inmiddels absurde wereld.
Waar blijft de petitie? We hebben nog even.
Paul Gies, Amsterdam
Er klinkt een zucht van verlichting in Europa door de verkiezingsoverwinning van Péter Magyar op zijn rivaal Viktor Orbán. Magyar heeft zijn kiezers beloofd dat Hongarije weer goede vrienden wordt met Brussel en afstand neemt van Poetin. Verder zou Magyar de corruptie hard aanpakken die onder Orbán en zijn vriendenkring zou zijn ontstaan. Ik heb zo mijn twijfels. Eerst zien dan geloven.
Ik heb gisteren nog oude beelden van Orbán op het nieuws gezien. Hij was destijds heel pro Europese Unie en zou de corruptie flink aanpakken, net als Magyar nu. Het gevolg is bekend. Hij is inmiddels ook een kilo of 60 aangekomen.
Wilgo Deekman, Doorn
Een paar dagen voor de verkiezingen in Hongarije kwam JD Vance langs om de steun van Trump en co voor ultrarechts en Viktor Orbán uit te roepen. Nu zien we dat er toch een succesformule is voor de democratie in zulke landen: stuur JD Vance langs vlak voor verkiezingen in Duitsland, Frankrijk en zelfs Israël. Kunnen mensen zich dan afvragen: willen wij nu echt meegaan met zulke gestoorde types?
Simon Waley, Oudehaske
De Europese Unie is een waardengemeenschap die aan kracht wint, misschien wat traag maar gestaag. Daar hebben de Hongaren nu ook voor gekozen. Een groot contrast met de huidige Trump-regering. Amerikanen zijn wel in staat om een rondje om de maan te vliegen, maar niet eens om voor 19 miljoen een werkende wc te leveren voor hun astronauten. Misschien symbolisch voor de door hen aangerichte internationale shit.
Eric Winter, Groningen
Het valt me op dat de media een selectief taalgebruik hanteren: bij democratieën spreken we over de regering, maar bij schurkenstaten over het regime. Gezien de aard van het bewind in de Verenigde Staten, stel ik voor om die lijn door te trekken. Laten we voortaan spreken over het Trump-regime. Dat dekt de lading een stuk beter.
Floris de Nie, Rotterdam
Onze koning is historicus. We mogen toch aannemen dat hij heeft geprobeerd om Donald Trump aan z’n verstand te brengen wat Hugo de Groot – Hugh the Great – heeft bedoeld met zijn Mare Liberum (1609).
Jaap Röell, Hollandsche Rading
Interessant verhaal over de octopus in Wetenschap van 11 april. Mijn vrouw en ik kunnen het ook, seks zonder elkaar te zien, gewoon op gevoel. Soms is het licht aan leuk, maar niet altijd. Het lastigste voor de octopussen lijkt me al die armen of benen, maar dat blijft denk ik als je alles kunt zien.
René Meijer, Schagen
Sophie Hintzbergen bepleit in haar opiniestuk dat alle genotsorganen serieus genomen moeten worden. Helemaal mee eens. Maar wat teleurstellend dat ze zich in het stuk dan toch beperkt tot de geslachtsorganen.
Als geliefde van een man met een dwarslaesie leerde ik lichamelijk genot op een nieuwe manier kennen door de aandacht te verleggen naar de huid, lippen, tepels, et cetera. Wanneer ook die organen serieus worden genomen, is er meer plezier voor allebei.
Michelle Baggerman, Eindhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant