Een tijdje terug mocht ik bij een chic diner enkele goedbedoelde gedichten voordragen en de rest van de avond doorbrengen naast een man die in de techindustrie zijn fortuin had gemaakt. Na wat gespreksdompers zoals de Verenigde Staten („daar kan je pas ondernemen”) en Europa („die Digital Services Act is in strijd met de vrijheid van meningsuiting”) kon ik het niet laten om hem een beetje uit te horen over zijn eigen leven, zo vaak zat ik nou ook weer niet naast een miljardair onredelijk duur brood te eten. En zo vroeg ik hem naar de bunkers die de superrijken de afgelopen jaren in Nieuw-Zeeland hebben laten bouwen.
,,Ja, die zijn er”, humde hij.
,,Heb jij er ook een?”
,,Nou ja”, haperde hij, „de aarde wordt onleefbaarder en er is grote geopolitieke instabiliteit, dus dan moet je op een gegeven moment wel realistische keuzes maken.”
Ah, daar was hij weer eens, realisme als eufemisme voor opportunisme.
,,Realistische keuzes zijn natuurlijk fijn voor wie zich dat kan permitteren”, zei ik, „maar vind je het niet heftig dat slechts weinigen daar de middelen voor hebben?”
,,Dat is uiteraard jammer”, zei hij, „Maar het is ook een soort natuurlijke selectie.”
Hij zei het écht, zonder blikken of blozen.
Toen ik naar huis wandelde belde ik mijn beste vriendin om mezelf te reguleren.
,,Je had hem moeten zeggen dat die bunkers nodig zijn omdat de onleefbaarheid en geopolitieke instabiliteit door zijn eigen branche is vergroot”, brieste ze. „En dat wordt alleen nog maar erger dankzij de groei van al die stomme AI-datacenters, die hun energie nog steeds goeddeels uit fossiele brandstoffen halen. Al het geld dat die techbro’s in hun superdeluxe noodopvangen stoppen, hadden ze ook kunnen besteden aan het creëren van een veilige en leefbare wereld voor de rest van de mensheid.”
Vrijdag hing ze onverwachts aan de lijn. Of ik nog weleens aan die miljardair en zijn bunker dacht.
,,Nu wel”, antwoordde ik.
Ze vertelde dat de zoveelste cycloon Nieuw-Zeeland naderde, en dat door klimaatopwarming dat soort stormen alleen maar in intensiteit zal toenemen.
,,Dus doei betonnen ark, zonnepaneelpark en privé-akker, daar gaat de hele eindtijdvillawijk”, schamperde ze. „Je zou er haast om lachen als het niet zo triest was. Ik kan nu alleen nog maar denken aan wat Billy Joel zong in Goodnight Saigon: ‘We will all go down together’.”
Toepasselijk. Bij mij kwam een nog veel verdrietiger lied op; Freddie Mercury die This could be heaven for everyone zingt.
Could.
De laatste ontwikkelingen rond klimaat, natuur en duurzaamheid