is columnist voor de Volkskrant
Belle Burden is natuurlijk een prachtige naam voor een schrijver. Het is ook de echte naam van Belle Burden, schrijfster van het boek Strangers. Belle Burden, Mooie Last, en die naam past erg goed bij haar boek.
Een van mijn lievelingskrantenrubrieken is Modern Love in The New York Times. Belle Burden schreef voor die rubriek een column over haar man, James, die haar van de ene op de andere dag verliet, zonder toelichting, behalve dan dat hij een affaire had. Niet echt modern, gewoon van alle tijden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat verhaal werd het boek Strangers, dat in Amerika stof deed opwaaien, want Belle en James zijn bekende namen onder de rijksten van Amerika – zelf zegt ze in het boek dat ze tot de 1 procent rijksten van de wereld behoort, maar het is denk ik eerder de 0,0000001 procent. Belles vader stamt af van de familie Vanderbilt en haar oma was Babe Paley, beroemd en steenrijk mode-icoon van weleer.
Dus Strangers is een boek over een kapot huwelijk, maar ook over de rijksten van de wereld – Belle moet steeds de cello’s van haar kinderen vervoeren van hun zomerhuis in Martha’s Vineyard naar hun appartement in New York – en over de, ook in de meest geprivilegieerde kringen, lullige positie van de vrouw.
Burden beschrijft hoe ze als jonge getrouwde, vrouw stopte met werken, hoe ze zich nooit verdiepte in de financiën van hun gezin (al kwam het geld voor hun luxe bestaan bijna geheel uit haar erfenissen) en hoe de zorg voor de kinderen op haar neerkwam. James werkte bij een hedgefonds, en zei: ‘Ik doe geen bad, bed of huiswerk.’ Volgens Burden zei hij dit ‘met wat humor’. Leuk.
Nadat James haar plots heeft verlaten, ligt Burden op een gegeven moment in de stijgbeugels bij een gynaecologe, die haar vraagt, terwijl ze haar hand in Burdens edele deel heeft, of ze een baan heeft. Nee, zegt Burden. Ah ja, zegt de arts, dáárom heeft haar man haar verlaten: mannen gaan hun vrouwen saai vinden als ze niet werken. ‘Ze trok haar hand uit mijn lichaam, deed haar handschoenen uit en gooide ze in de prullenbak.’ Dit vond ik een bijzonder goeie zin.
Online hebben talloze mensen in comments over dit boek geschreven dat het ze niet boeit als een steenrijke vrouw vol privileges wordt verlaten door haar man. En, oké, de overpeinzingen van Burden of ze haar tweede huis misschien moest verkopen na haar scheiding, of over hoe de mensen op de countryclub tegen haar deden, zijn wat wereldvreemd. Maar soms is zo rijk zijn dat je nooit hoeft te werken toch echt wel een burden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant