Rewire in Den Haag richt zich op avant-garde en andere experimentele muziek. Op deze vijftiende editie klinken veel synthesizers, maar ook opzwepende hiphop en een ontroerend optreden van Beverly Glenn-Copeland (82) en zijn vrouw Elizabeth.
Minstens 2000 mensen staan donderdagavond in de halfduistere concertzaal van het Haagse Amare. Alleen wat gele spots prikken door het donker heen, als zonnestralen door een wolkendek. Op het podium hoort componist en synthvirtuoos Caterina Barbiera hoe het Franse improvisatieorkest Onceim een weemoedige klankmassa om haar heen kneedt. De toon is gezet: Rewire 2026 is losgebarsten.
Tijdens dit jaarlijkse festival ontvangt de binnenstad van Den Haag de internationale top van de avant-gardemuziek. Verspreid over vier dagen en vijftien locaties zijn er deze vijftiende editie zo’n tweehonderd optredens te zien. Giganten van vroeger naast frisse talenten en alles daartussenin.
Donderdagavond staan twee ontzagwekkende vrouwen uit de elektronische muziekwereld centraal in Amare. Caterina Barbieri (35) vertegenwoordigt de jonge generatie met twee intense shows. Eerst klinkt een nieuw orkestwerk, Non puoi contare l’infinito, dat zich ontvouwt als een trage soundscape van droevige akkoorden. Het is intens, maar biedt weinig nieuws onder de zon.
De Italiaanse heeft nauwelijks tijd voor een slok water. Na 15 minuten speelt ze een uur lang solo, en dat wordt wél memorabel. Vanachter haar modulaire synthesizers bouwt Barbieri een spectaculaire liveset op. Het is een gelaagde mix van ambient, trance en IDM, zonder dancebeats, maar vol ritmische patronen, modulerende oscillatoren en galm. Heel veel galm. Amare verandert voor even in een kathedraal.
Even later wordt Barbieri in de grootste zaal op Rewire afgelost door een regelrechte legende: Suzanne Ciani (79). Samen met Actress (de artiestennaam van de Britse house- en technomuzikant Darren Cunningham) presenteert de koningin van de Buchla-synth het geïmproviseerde Concrète Waves.
Abstract geruis en gerommel kringelen uit Ciani’s apparaten, Actress’ beats dreunen als mokerslagen door Amare. In de quadrofonische geluidsmix gonzen de delays uit vier hoeken van de zaal.
Beduidend rustiger gaan vrijdagmiddag in de Nieuwe Kerk de drie musici van Ensemble Klang te werk. Het trio balanceert tussen toon en stilte. Ja, zó zacht klinkt Occam Delta XXIII, dat componist Éliane Radigue (1932-2026) speciaal voor de Haagse muziekgroep schreef. Koperblazers en metalen slagwerk laten boventonen rondzingen. Dissonante intervallen creëren fantoomnoten. ‘Kom op tijd, na aanvang sluit de deur’, communiceert Rewire. Fijn, want Ensemble Klang speelt met zo veel rust en focus dat je alle tijdsbesef verliest. Ensemble Klang is zo’n Rewire-naam die dit jaar in een kerk in de Haagse binnenstad staat geprogrammeerd, en lijkt ook vanwege die plek nog meer indruk te maken dan in een gewone concertzaal.
Dat het festival zonder de Nieuwe, Grote en Lutherse Kerk een stuk minder monumentaal zou zijn, bewijst even later ook technopionier Moritz von Oswald. Hij staat tussen zijn synthesizers en metalen gong onder de gewelven van de Grote Kerk en wordt omgeven door zangers van The Hague Vocal Ensemble. Het publiek siddert in de kerkbanken en niet alleen van Von Oswalds diepe bastonen. Als het koor vier Italiaanse woorden vurig blijft herhalen, terwijl Von Oswald op woodblocks slaat en een griezelig hoge toon rondzoemt, lijkt de Grote Kerk net een spookslot.
De Rewire-vrijdag biedt veel intense, soms spirituele muziek van artiesten verscholen achter hun synthesizers. Maar er is meer. Neem de band Tortoise, vijf Amerikanen die in de jaren negentig hun ongehoorde mix van experimentele rock, jazz en krautrock ontwikkelden. In Amares concertzaal klinken hun repetitieve grooves ontspannen maar krachtig.
En wanneer middernacht nadert, brengt het New Yorkse rapduo Armand Hammer (gevormd door Elucid en Billy Woods) een opzwepende hiphopshow. In het Paard klinken de dikste grooves en de hardste teksten.
Wat dan weer mooi contrasteert met een ander hoogtepunt, het optreden zaterdag van de inmiddels 82-jarige zanger Beverly Glenn-Copeland. De timing van dit even breekbare als ontroerende optreden, met zijn echtgenote Elizabeth, kon niet beter. Want hoe avontuurlijk en spannend Rewire tot dan toe ook geweest was, er is zaterdag aan het begin van de avond behoefte aan wat licht in de vaak wel heel donkere muziek. Of gewoon aan een mooi soulvol gezongen liedje.
Daarin voorziet het echtpaar Glenn-Copeland. Hij verwelkomt met zijn hoge, wat beverige stem de lente, begeleid door piano en basklarinet. Zijn vrouw voegt zich daarna bij hem. Alles ontroert, van de tedere liedjes tot het dansje van het bejaarde echtpaar. ‘Wat fijn dat er in deze tijd nog ruimte is voor vrolijkheid en een dansje’, zegt Elizabeth.
Woorden die we meenemen naar de Grote Kerk, waar Joanne Robertson haar dromerige zang maar nauwelijks boven de te hard afgestelde elektrische gitaar uit krijgt. Een tegenvaller, en niet alleen omdat de aangekondigde cellist Oliver Coates door paspoortproblemen verstek moest laten gaan. Ook de lange pauzes en haar roep om meer duisternis in de kerk werken op de zenuwen.
We waren na het echtpaar Glenn-Copeland juist zo blij met wat muzikale zonnestralen. Een lichte tegenvaller is ook het optreden van Kim Gordon. Zij was zaterdag de grootste naam op de affiche, maar wat jammer dat ze haar net verschenen nieuwe album Play Me integraal gaat spelen. Elf liedjes, waarvan de helft live nauwelijks beklijft.
Dan dreigt het enthousiasme van de eerste dagen toch een beetje weg te zakken. Waar we na veel elektronica (ook Kim Gordon kan niet meer zonder samples) eigenlijk zin in hebben, is even wat lekker ontsporende gitaren. My New Band Believe, de nieuwe band van Black Midi-bassist Cameron Picton, voorziet in die behoefte. Vrijdag verscheen het debuutalbum waarop geen elektrische gitaar, maar wel veel strijkers te horen zijn. Zaterdagnacht worden de knappe maar ingewikkelde nieuwe liedjes wel met gitaar gespeeld. Ze zijn nog maar net begonnen, maar iedere noot ademt een zucht naar precies het muzikale avontuur waarop Rewire patent heeft.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant