De lezersbrieven! Over kookfantasie dankzij koken met restjes, homo-emancipatie, de nieuwe Schijf van Vijf, en kleuters die niet zo heilig blijken te zijn.
De term restjerecept van Sake Slootweg klinkt mij paradoxaal in de oren. Een restje doet juist een beroep op mijn kookfantasie, en daar hoort geen recept bij.
Ik wil dat graag even uitleggen. In mijn jongere jaren had ik als alleenstaande vaak kliekjes over. Gedeeltelijk uit financiële overwegingen, maar vooral ook door een ontluikend moreel besef (Club van Rome!), wilde ik die niet weggooien, en dus warmde ik die prakjes meestal de volgende dag weer op. Maar mijn vrouw liet mij later zien dat je met die restjes veel meer kon.
Zij was er zó goed in, dat ik haar warm probeerde te maken om een Restjesrestaurant te openen. Sinds ik (na het overlijden van mijn vrouw) weer een eenpersoonshuishouden heb, ben ik nu een enthousiast kettingkoker. Met de restanten van de vorige dag maak ik vaak een geheel nieuwe maaltijd. Het feit dat ik dan een beroep moet doen op de inmiddels verworven kennis én mijn fantasie, vind ik juist uitermate aantrekkelijk.
Wat mij betreft is dit soort kettingkoken (soms wel drie, vier dagen na elkaar) het nieuwe fine dining.
Jacq Zinken, Gorinchem
In zijn essay over homo-emancipatie vraagt Jesse van Amelsvoort de lezer: ‘is dit allemaal te zuur?’
Mijn eerlijke antwoord daarop is: ja. Van Amelsvoort stelt terecht dat niet alle representatie van homo’s goed is, maar uit zijn stuk krijg ik vooral de indruk dat hij de meeste representatie ‘een symptoom van homofobie’ vindt. Natuurlijk is de meeste representatie verre van perfect of volledig (en dat is onvermijdelijk ook gezien de oneindig diverse pracht van de gemeenschap), maar mogen we dan nooit blij zijn met vooruitgang?
Hij maakt bovendien nogal een karikatuur van iedereen die blij is met onze eerste homoseksuele premier. Alsof die allemaal beweren dat de emancipatie hiermee voorgoed voltooid is. Ik moet de eerste nog tegenkomen die er zo simpel over denkt.
Tom Lubbers, Rotterdam
Na een mooie zondagwandeling langs de Amstel met vrienden, eindig ik in het dorp Ouderkerk aan de Amstel. Op weg naar de bushalte steek ik de straat over. Door een achteropkomende auto die uit een uitrit komt word ik al toeterend afgesneden. Om het onheil af te wenden geef ik een tik op de auto. De deur aan de passagierskant zwaait open. ‘Wat moet je nou vieze flikker,’ gilt de verhitte jonge vrouw.
Ik sluit me aan bij de conclusie van uitstekenhet essay van Jesse van Amersfoort: ‘Wanneer pakken we de homofobie die overal nog door de straten raast nu eens bij de horens?’
Jos Kuijs, Amsterdam
In Jiskefet kwam Herman Koch ooit in lange regenjas bij mensen thuis om ongevraagd een ‘inspectie’ uit te voeren. ‘Hmm, een stapel cd’s. U houdt van cd-muziek?’
Zijn we bang dat het Voedingscentrum ook iemand op pad stuurt om te checken of we wel genoeg peulvruchten in huis hebben? Waarom zouden de ministers van Volksgezondheid en Landbouw anders benadrukken dat de nieuwe Schijf van Vijf een advies betreft, en geen verplichting?
Paul Wijsman, Bunnik
In de Volkskrant van 11 april staat de aanbeveling om meer peulvruchten te eten. Ik zou het heel erg fijn vinden als de Volkskeuken dit advies ook zou opvolgen, zodat ik vaker een recept-idee met linzen, kikkererwten of bonen in de krant lees.
Christina Divendal, Alkmaar
Je moet agressieve wereldleiders geen kleuter noemen, vindt een Volkskrant-lezer. Want kleuters zijn hartstikke vredelievend en discrimineren niet.
Uit bijna elk onderzoek op dat gebied blijkt het tegendeel: kleuters discrimineren veel en vaak nog openlijk ook. Ze kunnen behoorlijk agressief zijn en ze zijn amper in staat een conflict op te lossen zonder hulp van een volwassene. Het woord ‘kleuter’ past daarom sommige politici en agressieve wereldleiders perfect.
En het nare gedrag van de echte kleuters? Vergeef ze, ze weten niet wat ze doen
Jan Rob Dijkstra, Winsum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant