Tot een paar kilometer voor de finish leek de Belg Bashir Abdi op weg naar zijn derde zege bij de marathon van Rotterdam. Maar een plots opspelende linkerkuit voorkwam dat hij bij zijn ‘thuiswedstrijd’ de handen in de lucht kon steken.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Met maaiende armen rent Bashir Abdi zondagmorgen bij de start van de Rotterdamse marathon de afgeladen Erasmusbrug op. Hij houdt zijn handen bij zijn oren, vuurt het publiek aan om te juichen. Halverwege, als het publiek rijendik aan de hekken staat, gaan Abdi’s armen weer de lucht in om aanmoedigingen te ontlokken. Maar aan de finish zijn het niet de armen van de 37-jarige Belg die naar de hemel reiken, maar die van Guye Idemo Adola.
Dat Adola na 2.03.54 uur als winnaar over de finish op de Coolsingel komt, is onverwacht. 40 kilometer lang lijkt Abdi, die thuis in Gent olympisch brons uit Tokio en zilver uit Parijs heeft liggen, alles onder controle te hebben. Hij oogt ontspannen, tot diep in de wedstrijd keurig weggestoken achter de tempomakers.
Voor de Belg, die als 6-jarige Somalië ontvluchtte, is Rotterdam een ‘thuismatch’, zoals hij het een paar dagen van tevoren noemde. Er zijn geen stadsmarathons van dit niveau in België en Abdi bewaart goede herinneringen aan het snelle Rotterdamse parcours. Hij was er in 2021 en in 2023 de beste, die laatste keer bracht hij het Europees record op 2.03.36. De inzet van deze zondag was om onder die tijd, ook het parcoursrecord, te duiken.
Van zenuwen lijkt geen enkel moment sprake, ook niet van tevoren. Terwijl zijn concurrenten zich door de organisatie vanuit het inloopvak naar de startlijn laten dirigeren, knielt Abdi even naast een dranghek om daar zijn veters strakker aan te sjorren. Heel kalmpjes gaat dat. Hij heeft alle vertrouwen in zijn vorm, zijn kuitblessure was hij al zo goed als vergeten.
Die kwetsuur liep Abdi begin maart op bij de wedstrijd in Gent die zijn naam draagt: Bashir’s Run. Het draaien en keren in de scherpe bochten op het parcours dat hij zelf in coronatijd had uitgedacht, hadden hun tol geëist. De linkerkuit speelde op. Maar na een weekje alternatieve trainingen leek het euvel verholpen.
En dus geniet Abdi onderweg van de souplesse in zijn tred en van de sfeer in de stad. Hij is terug, terug na jaren van blessureleed. Dat begon in november 2024, een paar maanden na de zilveren race in olympisch Parijs, in een klein hoekje: een val van de trap met een gebroken enkel tot gevolg. Daarna volgden, in een poging snel weer op niveau te komen, nieuwe fysieke problemen. Pas in juli 2025 kon hij zijn trainingen weer echt oppakken.
Die ellende was slechts een herinnering. ‘Ik heb nagedacht om te stoppen’, vertelt hij na afloop. Hij is net als derde over de streep gekomen in 2.04.19, achter Adola en diens landgenoot Tesfaye Deriba (2.04.15). ‘Ik wist niet of ik dit niveau zou terughalen, maar ik ben blijven geloven en heb niet opgegeven. Het harde werken heeft mij mentaal sterker gemaakt.’
Hij loopt kilometerslang soeverein in de groep met favorieten, die langzaamaan uitgedund raakt en iets voorbij de helft van de wedstrijd 44 seconden voor ligt op het schema van het parcoursrecord.
Als ze bezig zijn aan de ronde rond de Kralingse Plas heft Abdi opnieuw zijn armen op. Nu is dat niet bedoeld voor de toeschouwers, waarvan er op dat deel van het parcours maar weinig zijn, maar voor de anderen in de kopgroep. Er zijn geen hazen meer en Abdi wil niet in zijn eentje al het kopwerk doen.
Kenneth Kipkemoi pakt de handschoen op en Abdi checkt zijn horloge. Is het parcoursrecord nog haalbaar? Zeker. De groep koerst op een eindtijd die ruim 20 seconden onder Abdi’s tijd uit 2021 ligt. Niet veel later spat de kopgroep uiteen. Twee blijven alleen vooruit: Abdi en Deriba. Een perfect scenario voor de Belg.
Niemand langs de kant of voor de televisie kan zien dat juist dit het moment is waarop de zege én een verbetering van het Europees record Abdi ontglippen. De pijn schiet in zijn linkerkuit. Hij probeert zich er niets van aan te trekken, plaatst zelfs een versnelling met nog 4 kilometer te gaan. ‘Ik probeerde een beetje anders te lopen, meer op de zijkant van mijn voet te landen, en hoopte dat het niet erger zou worden. Maar omdat het al in mijn hoofd zat, nam de pijn snel toe.’
De televisiecamera’s registreren even later niet dat hij zelfs eventjes stopt om te stretchen. In beeld lijkt daarom de opmars van Adola uit het niets te komen. ‘Toen ik gestopt was, werd het een totaal andere wedstrijd’, zegt Abdi. Hij moet, als hij door Adola gepasseerd is, nog een keer stoppen om zijn kuit te rekken.
Het parcoursrecord bij de mannen blijft staan, Adola komt 9 seconden tekort. Bij de vrouwen gaat het er wel aan. De Ethiopische Mekides Shimeles stort uitgeput op de grond nadat ze in 2.18.56 uur over de finish is gekomen. Ze duikt twee seconden onder het veertien jaar oude record van haar landgenote Tiki Gelana (2.18.58).
Terwijl medisch personeel checkt hoe het met Shimeles is, probeert Abdi een paar meter verder op de Coolsingel uit te leggen met welk gevoel hij daar staat als nummer drie. ‘Tot 38 kilometer ging alles volgens schema, maar de laatste 4 kilometer is alles anders geworden. Dat hoort bij topsport. Ik mag niet zeuren. Een tijd van 2.04 is ook mooi, zeker na de voorbije jaren met blessures en operaties’, zegt hij. ‘Maar het is jammer dat ik in mijn thuiswedstrijd niet voor de overwinning heb kunnen gaan.’
Tussen de internationale lopers streden zondag de Nederlandse atleten om de nationale marathontitels. Bij zowel de mannen als de vrouwen leverde die strijd de verwachte winnaar op: Filmon Tesfu en Mikky Keetels.
Tesfu, de snelste Nederlander op de marathon ooit na Abdi Nageeye, eindigde als zevende in het internationale veld en pakte zijn eerste Nederlandse marathontitel in 2.06.40. Hij verbeterde zijn persoonlijk record met 2 seconden. ‘Een pr is een pr’, constateerde hij tevreden. Ook scherp was de tijd van de nummer twee Noah Schutte. Met 2.09.28, goed voor de twaalfde plek overall, is hij de op vijf na snelste Nederlander over 42.195 meter.
Bij de vrouwen was fulltime stewardess Keetels de rapste. Ook zij verbeterde zich en kwam na 2.30.42 over de streep, als achtste in de totaaluitslag. ‘Er is geen moment geweest dat ik dacht erdoorheen te zitten. Dat was ook mijn doel: om de man met de hamer niet tegen te komen. Dat is gelukt en geeft me hoop dat er nog een stukje meer in zit.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant