Wekelijks bezoekt Gidi Heesakkers een eetgelegenheid ergens in het land. Met een klant neemt ze het leven door, na haar vraag: hier opeten of meenemen? Vandaag: Annemieke Harbrecht (24), Wakuli, Rotterdam.
Gidi Heesakkers is chef van Volkskrant Magazine. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
Kunstacademiestudent en barista Annemieke Harbrecht (24) verhuisde met haar geliefde naar Rotterdam, waar ze het lachende middelpunt is van koffiezaak Wakuli.
‘Die jongens die net weggingen, heb ik hier leren kennen. Met een van hen raakte ik aan de praat over zijn nagels – hij had heel mooie nagels, echt yum. We waren elkaar al gaan volgen op Instagram, maar net hebben we ook nummers uitgewisseld.
‘Zoiets gebeurde ook met de buurvrouw van de andere locatie waar ik werk. Zij is kapster en kwam gewoon een keertje binnen: ‘O my god, like, wil je Instagrams uitwisselen? Is dat raar?’ Dus ik: ‘Eh, nee, o my god, let’s go!’ Laatst heb ik haar nagels gedaan, en zij mijn haar.
‘Er komen best vaak mensen naar mij toe die zeggen dat het de eerste keer in tijden is dat iemand in de horeca zo aardig tegen ze was. Dat is toch erg?
‘Ik hou van kleur. En van vrolijkheid. Zelfs al heb ik een beetje een vervelende dag, als ik blij doe, dan worden andere mensen blij, en daar word ik weer blij van, en dan is iedereen blij. Snap je?
‘Het valt me gewoon op dat mijn gedrag impact heeft op hoe andere mensen doen. Tuurlijk, niet iedereen kan dezelfde energie teruggeven, maar het is fijn om te merken dat het in de meeste gevallen wel zo werkt. Zeker omdat het zo’n contrast vormt met mijn middelbare schooltijd.
‘De middelbare school was awkward. Ik vond iedereen eng en alles spannend. Ik was stil, erg op mezelf. Ik ben in Woerden opgegroeid, niet de kleurrijkste plek in Nederland. Als kleurrijk persoon snapte niet iedereen mij, waardoor ik mezelf ook niet meer zo goed snapte.
‘Het begon te veranderen toen ik mijn bestie leerde kennen. We zijn samen naar Korea geweest voor een uitwisseling, vanuit mijn eerste opleiding. Daar heb ik grenzen leren stellen en mezelf beter leren respecteren. Zij was iemand die dat al goed kon, iemand met pit. Ik vond haar cool.
‘Later deed ik een vormgevingsstage waar ik totaal niet uit de verf kwam. Toen ben ik een half jaar stil geweest. Dat was zó niet leuk. Als je merkt dat je omgeving enthousiast op je reageert, maakt dat enorm veel verschil.
‘Inmiddels denk ik: nee, eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n teruggetrokken persoon. Die vrolijkheid zat altijd al in me en komt nu lekker bovendrijven, zo van, o my god, hallo! Ik ben cool, zoals iedereen een cool persoon van binnen is. Het gaat erom dat je als mens je mensen zoekt. We zijn groepsdieren. Je moet gewoon je eigen gekkies vinden.’
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant