Kookboekenmaker Yvette van Boven maakt een seizoensrecept en geeft suggesties om iets met de restjes te doen. Deze week: een snelle hap.
is kok, presentator en kookboekenschrijver. Voor Volkskrant Magazine bedenkt ze wekelijks een seizoensrecept.
We reden door de nacht naar de boot. We zagen de zon opkomen, maar ver daarvoor al haar licht. Heel langzaam kreeg de gitzwarte nacht contouren. Traag verschenen er bomen, bergen, dalen. Het landschap kreeg kleur. Eerst grijstinten, daarna die lage verzadigde tonen die langzaam openbraken in feller licht: groen in alle tinten van het spectrum. Blauwe lucht. De kleur van bloesem: roze, wit, geel.
De vogels tjirpten erop los. We draaiden de raampjes open om te luisteren. Lang waren we alleen op de weg, nog even voor het verkeer naar werk en school op gang kwam. We knepen elkaar, want het was zo prachtig. Een normaal mens slaapt nog, maar heel soms, als je zo krankzinnig vroeg moet opstaan, is dit een fijne beloning.
Toen we van de boot rolden, was het ook weer ochtend. Het werkverkeer was al begonnen en we schoven een drukke file in, door Hollands polderland. Links en rechts schoten industrieterreinen en kantorenparken voorbij: garages, aannemersloodsen, transportbedrijven, een tankstation. Bij de laatste stopten we voor koffie en een broodje. Nog duizelig van de overtocht, de korte nacht, de brakke ochtend, kauwden we zwijgend op ons ontbijt toen we opnieuw vogels hoorden. Getjirp. Waar kwam dat vandaan?
We keken rond: schappen met drop en zoutjes, flesjes water en frisdrank, handige spullen voor onderweg. Buiten: een parkeerterrein voor vrachtwagens met opleggers, een wasstraat, een plek om je banden op te pompen. Een paar piepkleine boompjes op een strakke rij, vastgebonden aan dikke palen zodat de polderwind de jonge wortels niet uit de grond trekt.
Het geluid van de vogels kwam uit de luidspreker. In de gemaakte wereld waar we waren ingegleden, kwam zelfs de natuur uit een speaker.
Goddank konden we thuis doodop échte groente klaarmaken, meegenomen uit de Ierse tuin. Iets makkelijks en snels met de aarde bij wijze van spreken nog onder de nagels en een slak die zich had verstopt tussen het blad van de sla. Niks uit de speaker, maar recht uit de pan.
Dit recept is bijna te simpel om op te schrijven, maar het klopt gewoon. Dikke boterbonen (ik gebruikte die van het merk Bold Bean Co uit een pot: wát een goeie bonen) maken deze warme sla zacht en vullend. Een goeie, snelle maaltijd voor een doordeweekse avond, geef er een stuk brood bij om de pan mee leeg te vegen.
Wie geen ansjovis eet, kan een drup sojasaus gebruiken.
Voor 3 tot 4 personen, bereiding: 20 minuten
2-3 eetl. olijfolie
3 flinke sjalotten of 2 roscoff-uien, in dunne halve ringen
1 klein blikje ansjovisfilets, op olie
1 teen knoflook, in dunne plakjes
½ zoute citroen, de fijngehakte schil met pulp, of naar smaak
4 kroppen little gem, overlangs gehalveerd
1 pot/blik boter- of limabonen (ca. 600 gram), afgespoeld en uitgelekt
scheut witte wijn
25 gram boter, in stukjes
versgemalen zwarte peper
handvol peterselie, bieslook of dille, grof gehakt
Verhit de olijfolie in een ruime koekenpan op middelhoog vuur. Voeg de sjalot of ui toe en bak zacht uit tot hij zacht en licht zoet is, ongeveer 8 minuten. Doe 4 ansjovis, de knoflook en de zoute citroen erbij en bak alles kort mee. De ansjovis zal oplossen in de olie.
Leg de little gem met de snijkant naar beneden in de pan ertussen. Laat ze even met rust zodat ze een beetje karamelliseren, dat geeft de smaak. Na een paar minuten draai je ze voorzichtig om.
Voeg de witte bonen toe en schep alles rustig om zodat de bonen warm worden en zich mengen met de rest in de pan. Blus af met een scheut wijn, laat die verdampen en verdeel de boter erover om erin weg te smelten.
Proef en breng op smaak met zwarte peper. Strooi de kruiden erover, verdeel de rest van de ansjovis uit het blikje erover en serveer direct, liefst met knapperig brood of eventueel een zachtgekookt ei of een stukje gebakken vis erbij.
Warm een geprakt restje op met een scheut pastakookwater en hussel er korte pasta doorheen. Eventueel nog wat parmezaan erdoor en extra kruiden.
Dit is een verhaal uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant