„We zitten klaar op het balkon met een bakkie koffie”, zegt Gerrie Hartgers (77).
„Ja, gezellig”, zegt Corrie Kempers (78).
De vraag was of ze naar de hardlopers gaan kijken op zondag. Volgens de organisatie wordt de marathon in Rotterdam een volksfeest.
Dat is ook zo. Vooral in het centrum. Dat is zondag afgesloten voor auto’s. De lopers starten er aan de voet van de Erasmusbrug en finishen op de Coolsingel. Het evenement begint al op vrijdag, op zaterdag is er een walk en er zijn kids runs, op zondag de 10 kilometer en de marathon. Als de laatste loper is gefinisht, gaat het feest door op terrassen en in de kroegen.
Het grootste deel van de marathonroute gaat door Rotterdam-Zuid, aan de zuidkant van de Nieuwe Maas, waar door de brede wegen de ongeveer 18.000 lopers en vele toeschouwers de ruimte hebben. De route loopt langs de flat van Gerrie en Corrie, net naast metrostation Slinge.
Ze zijn bijna buurvrouwen, er zitten drie deuren tussen. De chihuahua van Gerrie en het Roemeense straathondje van Corrie sloten eerst vriendschap. Daarna hun bazinnen. Ze kwamen net, ieder op de scootmobiel, met flinke vaart aanrijden. Ze zijn neergestreken op het terras van ijssalon Toni aan het marktplein in Zuidwijk. „Even een ijssie eten”, zegt Corrie, „lekker geld opmaken.”
Precies, zegt Gerrie, „je kunt er morgen wel niet meer wezen.”
Aan de noordzijde van de Nieuwe Maas wordt soms neerbuigend gedaan over ‘zuid’, maar Gerrie en Corrie wonen er heerlijk. Alle winkels in de buurt. Er zijn drie buurthuizen, bij alle drie kun je voor 3,50 euro een volledige warme maaltijd krijgen. „Met soep en een toetje”, zegt Corrie.
Naast de ijssalon drinken mannen koffie op het terras van shoarma&döner-zaak Doydoy. Ze wisten niet dat de marathon dit weekend is, zeggen ze. Zo’n stuk rennen vinden ze absurd, maar ze gaan wel even kijken naar de mensen die daar anders over denken.
Vroeger was ik sterk en fit, zegt kleermaker Barcin Suleiman (60), die een kleermakerij heeft een paar panden verder. Dat veranderde na een hersenbloeding twee jaar geleden, hij lag vier dagen in coma. Sindsdien valt het werk hem zwaar.
Het leven is een marathon, vinden de mannen. Osman (53) vernachelde zijn rug door twintig jaar lang zwaar werk als schilder op binnenvaartschepen. Met twee schroeven worden de wervels bij elkaar gehouden. Hij laat een röntgenfoto zien op z’n telefoon. Jano (48), broer van de eigenaar van Doydoy, was ook schilder en viel op zijn schouder bij een bedrijfsongeval.
Gerrie en Corrie rennen alleen als er koopjes zijn, zeggen ze. Ze lachen.
Gerrie heeft twee kinderen alleen opgevoed. „Dan loop je hard zat.”
Corrie verloor haar man op haar zesenvijftigste. „Hij ging naar de pedicure en kwam niet meer thuis.” Ze heeft er nog steeds verdriet van. Ze heeft gewerkt tot haar zevenenzeventigste, als gouvernante bij een familie. Gerrie: „Ze is een bikkel.”
Corrie: „Ik heb de laatste tijd wel last van m’n rug.”
Gerrie: „Ik had een tia, zomaar in ene.”
Als het aan de mannen zou liggen, mocht de marathon best een keer bij hen in de wijk starten en eindigen. IJs halen bij Toni, eten bij Doydoy. Feesten op het marktplein. Niet alleen door Rotterdam-Zuid rennen maar er ook een tijdje blijven.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag