Spitsuur Naast zijn baan als programmacoördinator in de culturele sector treedt Peter Cramm (33) op als dragqueen Obelle. „Veel mensen denken dat ik trans ben, maar dat is niet zo. Ik ben innig tevreden met wie ik ben.”
Peter ontwerpt graag kleren voor zijn dragqueen-identiteit, Obelle Célavoir.
Peter: „Sinds een jaar werk ik bij Verhalenhuis Belvédère in Rotterdam. Ik regel begeleide wandeltours op Katendrecht en allerlei zaken rond evenementen en vergaderingen. Hiervoor ben ik vijftien jaar kapper geweest, maar doordat ik vreselijk last kreeg van eczeem, kon ik het beroep niet meer uitoefenen. Daarna heb ik een paar maanden in de security gewerkt, maar dat was niets voor mij. Wel heb ik toen de echte harde wereld gezien, niet alleen de dromerige, creatieve wereld waarin ik zo graag verkeer.
„En nu dus bij Belvédère. Daar was tijdens de Tweede Wereldoorlog de verboden jazzclub van mijn overgrootvader gevestigd. Het was een haard van verzet, daar ben ik trots op. Toen ik voor het eerst bij het Verhalenhuis binnenstapte, zag ik een foto aan de muur van mijn grootouders en wist ik: hier ga ik nooit meer weg. Eindelijk voel ik me ergens thuis.
„Ik werk 24 uur per week. Meer wil ik ook niet, anders houd ik geen tijd over om te ontwerpen. Want dat is waar ik in mijn hoofd altijd druk mee ben: ontwerpen. Game-architectuur vol sprookjesachtige elementen, maar ook kostuums voor Obelle Célavoir, mijn dragqueen-identiteit. Met mijn moeder koop ik vaak tweedehands jurken en samen passen we die dan aan volgens mijn ontwerpen. Ik ga binnenkort wat meer ruimte maken in mijn appartement, want ik heb niet genoeg plek voor alle kleding voor Obelle en mezelf.
„Het creatieve zit in de familie: mijn oma van moederskant zong in Belvédère en werd ook wel de Doris Day van Rotterdam genoemd. Mijn oma van vaderskant was ballerina en zong in bands. Mijn vader toerde als jonge jongen al met zijn eigen band door Zweden. Eigenlijk ben ik ontwerper en acteur – ik zing en dans ook – maar ik noem mezelf gewoon een ‘creatieveling’.”
„Als kind wilde ik prins of prinses worden. Of koning. Gewoon als beroep. Ik dacht dat het een baan was waar je op kon solliciteren. Mijn ouders zagen dat ik erg creatief was, dus ik ging naar Jeugdtheater Hofplein. Rollen spelen vind ik leuk. Ik heb één jaar de mbo-acteursopleiding gedaan, maar daar vond ik de sfeer niet fijn.
„Als drag treed ik weleens op in het Verhalenhuis. Daar voel ik me veilig. In de tijd dat ik nog elders optrad, kreeg ik vaak te maken met handtastelijke mannen die aan me wilden zitten. Daar heb ik geen zin meer in. Make-up en kostuums neem ik dan ook mee naar het Verhalenhuis, want als drag over straat gaan is te link. Niet wegens haat, maar omdat sommige mannen denken dat zij alles mogen en kunnen doen. Als ik toch in drag over straat moet, gaat een vriendin mee als beveiliger. Ik heb een poosje getwijfeld of ik niet een beter leven zou hebben als vrouw dan als een homoseksuele man, maar nee. Veel mensen denken dat Obelle trans is, maar dat is niet zo. Ik ben innig tevreden met wie ik ben.
„In mijn vrije tijd ontwerp ik games. Een soort architectuur. Of ik struin met mijn moeder tweedehandswinkels af voor spullen voor mijn huis en voor kostuums. Naar een sportschool gaan vind ik niet prettig. Ik ga liever met een sportmaatje zwemmen, dat vind ik veel leuker.”
Een van de favoriete attributen van Peters drag-identiteit, die prominent in zijn kamer hangt.
De oma van Peter is oprichter van het Verhalenhuis.
„Geld geef ik vooral uit aan stoffen en kostuums voor Obelle en voor de personages in mijn films. Ik heb bijvoorbeeld een film gemaakt over de oorlog waarin ik mijn jonge oma speel, die in 1943 voor het eerst in Belvédère kwam zingen. Daar is de film ook vertoond. Tijdens de film komen ik en de andere filmpersonages live op, dan zie je het publiek heel verbaasd kijken.
„Ik moet wel mijn best doen om rond te komen. Het is een keer gebeurd dat ik nog maar 1,65 euro had om twee weken van te leven. Maar ik eet vaak bij Belvédère, bij mijn ouders of bij vrienden. Zo voorkom ik armoede, ook daarin ben ik creatief. Toen ik nog in de security werkte, was dat anders. Toen verdiende ik twee keer zoveel, maar vloog het geld er doorheen zonder dat ik het door had.
„Met vakantie gaan lukt financieel niet, ik vier alleen vakantie in mijn hoofd. Mijn laatste grote reis was met mijn ex-vriend, naar Bali. Sparen lukt ook niet van mijn inkomen. Mijn droom is emigreren naar een château in Frankrijk of Italië en dat zelf opknappen. Dan kan ik helemaal los op interieurontwerpen. Het is ook een soort vlucht uit deze beangstigende wereld. Weg van oorlog en alle haat op social media. Lekker aan het werk in de moestuin.
„Ik wil die droom wel realiseren met een groep passende mensen, zoals mijn drie vrienden, maar die zijn nog niet zo ver. Ik ga daar dan ook bruiloften organiseren, want ik wil ooit nog eens weddingplanner worden. En kamers verhuren aan gasten, die betalen naar draagkracht. Dat château is mijn grote droom voor nu. Maar als ik altijd in Rotterdam moet blijven en hier een bestaan kan opbouwen met een partner, dan is het ook goed. Dit is toch mijn stad.”
In het kort
Peter Cramm (33) was achtereenvolgens kapper, beveiliger en etaleur en ontwerper. Daarnaast treedt hij op als dragqueen Obelle Célavoir. Hij maakt ook films. Sinds een jaar is Cramm coördinator bij Verhalenhuis Belvédère op Katendrecht. Die organisatie wil door middel van kunst, cultuur en (persoonlijke) verhalen zoveel mogelijk mensen met elkaar en met de stad verbinden. Hij woont in een appartement in Rotterdam. Zijn inkomen ligt onder modaal.
„Dat was voor een lunch met een vriendin.”
„Ik doe één keer per week boodschappen, maar ik zorg wel dat de voorraadkastjes leeg zijn voordat ik nieuwe dingen koop, anders kan ik alles na een tijdje weggooien.”
„Kostuums voor een videoclip die ik nu aan het maken ben voor een Songfestival-contest voor drags. Die videoclip wordt ingezonden voor de wedstrijd en draait op 9 mei in de Verkadefabriek in Den Bosch.”
„Tweedehands, maar niet alles. Als ik bijvoorbeeld een ander matras nodig heb, dan wil ik een nieuw exemplaar. Kleding en meubels koop ik wel altijd tweedehands, ik heb mijn adressen.”
„Elke week, anders wordt het een chaos in mijn hoofd. Ik heb natuurlijk overal tekenpapier en stoffen liggen, een opgeruimd huis helpt bij nieuwe creatieve uitspattingen.”
„Ik kook bijna nooit. Thuis eet ik ’s avonds iets kleins, tussen de middag eet ik vaak mee bij de warme maaltijd in het Verhalenhuis.”
„Een ‘baljurk’ van AliExpress, ik kreeg een armbandje binnen en heb nooit mijn 180 euro meer teruggezien. Daarnaast heb ik laatst van Shein nog een flubberkorset binnengekregen.”
„Ik kan niks bedenken. Ik koop weleens een cadeautje voor mezelf als ik vind dat ik dat verdiend heb. Zoals laatst een hele toffe vintage jas, kostte een tientje. Die deed me door de kleur denken aan mijn kindertijd.”
„Sparen lukt niet van mijn inkomen.”
„Koop zoveel mogelijk tweedehands. En koop altijd aanbiedingen. Naar de supermarkt neem ik altijd een boodschappenlijstje mee, anders zie ik het als een snoepwinkel en pak ik alles waar ik zin in heb.”
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen