Ruim twee jaar stapelde Hiqpy de verwachtingen huizenhoog op. Ze traden veel op, maar hadden nog geen eigen muziek – tot nu. De Volkskrant spreekt de band over hun langverwachte debuutalbum.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Zangeres en gitarist Abir Hamam (28) heeft gehoord dat ze het in Amsterdamse kringen nu opeens hebben over de Hiqpy-methode.
Gitarist Victor ter Veld (28): ‘Ja man, het is echt een ding geworden. Ik vind dat meer acts het zouden moeten doen als wij. Dat ze livemuziek maken zo cool gaan vinden, dat ze alleen nog dát willen doen.’
De Hiqpy-methode? Als onbekende, beginnende band zo veel mogelijk spelen en zo lang mogelijk wachten met het uitbrengen van je liedjes. De vier grondleggers die aan het conservatorium in Amsterdam hebben gestudeerd – naast Hamam en Ter Veld drummer Kasper de Boer (32) en de meest zwijgzame van het kwartet, bassist Tom Radsma (27) – hebben ruim twee jaar de verwachtingen huizenhoog opgestapeld. Eerst deden ze mee aan de Popronde van 2023. En na een legendarisch optreden op Noorderslag in 2024 was er eerst de verbazing, dat zoiets goeds nog zo onbekend was, en vervolgens de vraag: ‘Hebben ze al muziek uit?’ Nee dus.
Hiqpy speelde zich daarna wel een slag in de rondte op de Nederlandse podia en kreeg als media-darling veel aandacht. Wat een nieuwe, urgentere vraag deed opwellen: wanneer komt er nou muziek uit?
In de loop van 2025 bracht de band vier singles uit en nu eindelijk is er het debuutalbum Slow Death of a Good Girl. De belofte is ingelost. Op originele indierocknummers waarin Hamam torent boven een haag van indiegitaren, verzet ze zich tegen haar innerlijke good girl en strijdt ze tegen allerlei opgelegde sociale regeltjes.
Even voor de goede orde: buiten, bij hun oefenruimte in Haarlem, benadrukt de band dat er geen masterplan zat achter de lekkermakerij van de uitgestelde beloning.
De Boer: ‘We wilden echt de tijd nemen om heel overwogen iets heel goeds te maken.’
Hamam: ‘Niet eerst een lullig ep’tje afleveren. Dat voelde als half werk. Meer iets op tafel leggen waarvan we konden zeggen: ‘Bam, dit zijn wij.’’
De Engelse producer Danton Supple wilde daarbij wel helpen.
Ter Veld: ‘We wisten in eerste instantie niet eens wie dat was. In die fase komen er nogal wat beginnende producers op je af die voor hun portfolio wel gratis iets willen opnemen. Toen hij ons benaderde na een gig in Haarlem, dachten we alleen maar: dit is weer zo’n oude guy die een nieuwe hobby heeft gevonden als een soort midlifecrisisproject. Bleek hij acts als U2, Elbow en Kylie Minogue te hebben geproduceerd.’
Het album staat bol van de originele, doortimmerde liedjes die verrassen met muzikale wendingen en vondsten. Je hoort de verbondenheid tussen de bandleden, die wellicht voortkomt uit het feit dat drie van hen samen op het conservatorium hebben gezeten (De Boer is van een eerdere lichting). Sterker nog: Hamam en Radsma zaten op de middelbare school al samen in een band. Een, volgens Hamam, uit de hand gelopen schoolproject dat ter ziele is gegaan tijdens de coronaperiode. Van de vijf bandleden waren Radsma en Hamam de enigen die serieus door wilden met muziek.
Op het conservatorium kwam ter Veld ze voor het eerst tegen. Hij was meteen gefascineerd door Radsma’s kundigheid: ‘Ik houd wel van bassisten die creatief zijn en melodieën durven spelen.’
En hij zag Hamam op een voorspeelavond I Kissed a Girl van Katy Perry zingen. ‘Nu worden de meesten op zo’n avond schijtzenuwachtig. Omdat ze geen fouten willen maken, zijn ze niet aan het deliveren. Maar Abir had een podiumpakje aan en stond daar zo te dartelen dat ik alleen maar kon denken, fuck yeah!’
Op een muziekstudentenfeestje besloot een licht euforische Victor haar tot een muzikaal huwelijk te verleiden. ‘Ik ben toen echt op mijn knieën gegaan en heb gezegd: ‘Wij gaan samen in een band spelen. En waar je maar een sick guy als gitarist voor nodig hebt. I’m yours.’
Een paar dagen later was hij in een appgroep van zijn medestudenten opgenomen.
Het conservatorium heeft ze samengebracht en veel gegeven, maar niet de neiging om muzikaal moeilijk te doen. De Boer: ‘Ik hoop niet dat je hoort dat we gestudeerd hebben.’
Hamam: ‘We hebben een allergie ontwikkeld voor ingewikkelde muziek juist omdat mensen dan gaan denken: oh jee, die hebben vast op het conservatorium gezeten.’
De Boer: ‘We hebben voornamelijk discipline meegekregen, wat uiteindelijk heeft bijgedragen aan het heel goed beheersen van onze instrumenten.’
Hamam: ‘Omdat we allemaal heel veel dingen hebben uitgeprobeerd, weten we wat we kunnen en willen.’
En dat is in eerste instantie: zichzelf en elkaar verrassen.
Hamam: ‘Als we een liedje schrijven, zijn we eerst individueel aan het zoeken naar onze eigen partijen. Zo van, waar kan mijn inbreng het interessant maken?’
Ter Veld: ‘Vervolgens hoop je dat er, door interactie in de oefenruimte met je bandleden, iets mee gebeurt dat je zelf niet had voorzien. Als je het helemaal uitwerkt, wordt het iets wat je zelf toch al kent.’ Hamam: ‘Nu heb je opeens toegang tot al die oneindige breintjes aan eigen ervaringen, en zo word je elke keer door je bandleden verrast.’
Ja, die verrassing. Zijn ze niet bang dat nu het album er is ook een deel van de Hiqpy-verrassing en daarmee de aandacht oplost? Het is feitelijk het einde van hun unique sellingpoint.
Ter Veld: ‘Nee joh. Het ligt nu weer helemaal open. Misschien worden we nu wel de band die elke maand een album uitbrengt. Dit is niet het einde, man. Dit is het begin.’
Hiqpy, Slow Death of a Good Girl. Sony.
Vanaf 18/4 is de band op clubtournee, die 13/12 wordt afgesloten met een optreden in TivoliVredenburg, Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant