De lezersbrieven! Over Ruttes onvermoeibare drang om de Navo niet uiteen te laten vallen, de verkiezingen in Hongarije, een retourtje naar de maan, gezonde schoollunches en een ongemakkelijke vergelijking.
Ooit schreef Harry Mulisch het essay Het ironische van de ironie. De idee die hij hierin aanstipt, acht ik zeer toepasbaar op de houding van Mark Rutte in de huidige wereldchaos. Rutte kiest, in de openbaarheid, steevast de kant van Trumps Amerika, zonder enig punt van kritiek. Nu weer begrijpt hij volkomen dat Trump teleurgesteld is in Europa.
In zijn onvermoeibare drang om de Navo niet uiteen te laten vallen, ten koste van alles, relativeert of vergoelijkt hij zelfs de meest desastreuze acties van Amerika op het wereldtoneel. Zelf denk ik of hoop ik altijd nog dat Rutte het uiteindelijk niet meent, dat hij slechts een rol speelt om Trump te vriend te houden. Dat hij beter weet en dat hij nog enig gevoel van rechtvaardigheid kent.
Maar als die rol consequent door Rutte gespeeld wordt, maakt dat van hem dan ook niet een Trump-adept en zal hij later, terugkijkend op deze geschiedenis, niet in één adem genoemd worden met een Netanyahu, een Rubio en een Hegseth? Is dat ironie of niet?
Friso van der Vaart, Utrecht
De afgelopen tijd is er veel aandacht besteed aan de verkiezingen in Hongarije, zo ook in deze twee artikelen. Ik snap de euforie over Péter Magyar, die wellicht kans maakt om Viktor Orbán op te volgen als premier. Maar wat ik steeds opmerk in de berichtgeving is dat er veel aandacht is voor de regeringswissel, maar weinig aandacht voor de systeemwissel.
Want ook al wordt Magyar wellicht premier, dan heeft er wel een wisseling van de macht plaatsgevonden, maar is het huidige systeem niet verdwenen. Een systeem waarin de publieke omroep niet meer neutraal is, de rechterlijke macht onder druk staat en alles wat te maken heeft met een afbrokkelende rechtsstaat. Dit moet meer aandacht krijgen, want bij verkiezingen gaat het niet alleen om de stembusgang zelf, maar vooral over de periode na de verkiezingen.
Illya Kolbeek, Eibergen
Naar aanleiding van de column van Sander Schimmelpenninck: in Nederland is TommyTomato mogelijk geflopt, maar in Frankrijk barst het van de initiatieven om scholieren gezonde lunches aan te bieden en tegelijkertijd lokale producenten te verzekeren van afzet. Het doel is om minimaal 20 procent biologisch aan te bieden. Ook zijn er veel initiatieven om jonge bioboeren op gang te helpen.
Marianne Daams, Lussas-et-Nontronneau (Fr.)
En weer wordt er gekozen voor een luchtverdedigingssysteem uit de VS, met de aanschaf van een Patriot-batterij. Dit in plaats van een strategische keuze te maken om te investeren in Europese capaciteit en ontwikkeling.
Het SAMP/T-systeem is een pan-Europees alternatief dat zich reeds flink heeft bewezen in Oekraïne. Toch kiest onze luchtmacht blijkbaar voor de volledige bewapening met Amerikaans materieel. Zo ook op onze jachttoestellen, terwijl andere Europese Navo-landen in Europa hun (zelfs Amerikaanse) toestellen bewapenen met Europees materieel. Militair en operationeel begrijpelijk van het Nederlandse leger, maar strategisch gezien niet goed.
Erik Boswinkel, Leersum
Een ongemakkelijke observatie dringt zich op: de Iraanse overheid oogt in haar optreden momenteel professioneler en volwassener dan de Amerikaanse. Dat is een constatering van ‘fout’ versus ‘fouter’, maar het stemt allesbehalve optimistisch over de huidige wereldorde. Wanneer een autoritair en absoluut fout regime de indruk wekt de enige volwassene in de kamer te zijn, is dat een pijnlijk brevet van onvermogen voor het Westen.
Floris de Nie, Rotterdam
Deze dagen is er geen ontkomen aan het nieuws over Nasa-missie Artemis II. Ook de Volkskrant schrijft met de nodige superlatieven, al dan niet opgedist door de astronauten zelf, over dit bijzondere retourtje naar de maan.
Al dat geld en materiaal, al die knappe koppen van ingenieurs die dezelfde kant op staan en vier medemensen de ruimte in slingeren en ook nog eens in staat zijn om ze weer veilig terug te brengen. Met zo’n georkestreerde samenkomst van intelligentie, geld en macht moet het toch mogelijk zijn om het klimaatprobleem op aarde zelf op te lossen?
Sven Schellekens, Den Bosch
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant