Het verhaal over een obsessie met mythische dieren past precies in het oeuvre van Werner Herzog, maker van talloze films over dromers met wilde plannen.
schrijft voor de Volkskrant over film.
In 1955 schoot de Hongaarse jager Josef Fénykövi in de jungle van Angola een olifant dood. Niet zomaar een olifant, maar het grootste exemplaar dat ooit was gemeten, bijna 4 meter hoog en 11 duizend kilo zwaar. Fénykövi schonk de olifant aan het natuurhistorisch museum in Washington, waar hij de naam Henry kreeg en nog altijd een prominente plek heeft.
Henry leek de laatste van zijn soort, maar de Zuid-Afrikaanse zoöloog Steve Boyes is ervan overtuigd dat zijn nazaten nog steeds de hoogvlakten van Angola bevolken, zo ver van de bewoonde wereld dat niemand ze ooit heeft gezien. Geholpen door de beste spoorzoekers van het San-volk gaat Boyes op expeditie naar het hart van Angola, op zoek naar wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van zijn spookolifanten.
Zo’n verhaal over mythische dieren en obsessie past precies in het oeuvre van Werner Herzog, de maker van talloze films over eigenzinnige dromers met wilde plannen. Ook zijn natuurdocumentaires, zoals Encounters at the End of the World (beroemd vanwege de dwaze pinguïn die een eenzaam, fataal pad kiest), hebben altijd een herzogiaanse lading. Het gaat vaak over een hoger streven, de ‘extatische waarheid’ waar de 83-jarige regisseur al zijn leven lang over praat.
Geen wonder dat Ghost Elephants, gemaakt voor National Geographic, de natuurfeitjes al snel links laat liggen en een fascinerend, poëtisch avontuur laat zien. Beelden van een badende olifant, onder water gefilmd, en de onmetelijke kosmos boven Angola illustreren de grootsheid van de natuur, terwijl Herzog zich op de voice-over droogjes afvraagt of Boyes eigenlijk wel wil dat zijn olifanten gevonden worden. Is het niet veel mooier om te blijven dromen?
Naast de vasthoudende Boyes kent Ghost Elephants nog meer bijzondere personages, zoals de spoorzoekers Xui en Kobus, die aan een scheur in de bast van een boom kunnen zien welk dier zich daar van zijn jeuk heeft bevrijd. Of de San-koning, die zijn zegen geeft aan de expeditie en vertelt dat olifanten en mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
De San-bevolking gelooft dat olifanten die sterven, terugkeren als mens. Als de olifanten er niet meer zijn, zal ook de mens verdwijnen. Het geeft de expeditie een melancholieke ondertoon, alsof Boyes en zijn reisgenoten niet op zoek zijn naar het grootste dier op aarde, maar naar iets nog omvangrijkers.
Documentaire
★★★★☆
Regie Werner Herzog.
99 min., in 40 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant