Op volle kracht gaat Israël ook na het staakt-het-vuren met Iran door met het bestoken van Libanon. Dat leidde woensdag tot grote verwarring onder Libanese gezinnen, die al zuidwaarts reden om terug te keren naar hun al dan niet verwoeste dorpen. Aan het eind van de dag meldden de Libanese autoriteiten zeker 254 doden, evenals 1.165 gewonden.
is correspondent Midden-Oosten van de Volkskrant. Hij woont in Amman.
Het begon met een orkaan van lawaai, kort na 2 uur ’s middags in de Libanese hoofdstad Beiroet. Met een barrage aan bombardementen op acht à negen verschillende wijken gaf Israël een duidelijk signaal af. Op de dag dat het staakt-het-vuren op ieders lippen lag, viel er van een staakt-het-vuren in Libanon niets te merken. In plaats daarvan bombardeerde Israël zwaarder in het buurland dan het in maanden had gedaan.
Eerder op de dag was er nog enige hoop geweest, nadat onderhandelaar Pakistan in zijn nachtelijke communiqué had gemeld dat het Iraans-Amerikaanse bestand ook gold voor het front in Libanon. Honderden gezinnen propten bij het krieken van de dag hun auto vol met huisraad en reden zuidwaarts, met de gedachte terug te keren naar hun al dan niet verwoeste dorpen.
Rond zonsopgang konden ze die plannen weer vergeten. Bij monde van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu kwam er een verklaring die diametraal inging tegen de Pakistaanse tekst. De Libanon-oorlog gaat op volle kracht door. Om dat punt kracht bij te zetten, bestookte Israël de oostelijke Bekaa-vallei, zuidelijke dorpen en een café in de havenstad Sidon (acht doden).
De zwaarste klappen moesten toen nog komen. ’s Middags volgde de ‘gecoördineerde’ aanval die door de gelijktijdigheid en omvang deed denken aan de beruchte pieperaanvallen uit september 2024. In ‘tien minuten’, verkondigde de Israëlische legerleiding, werden er ‘honderd doelwitten’ geraakt. Er zouden stellingen van de militante beweging Hezbollah bij hebben gezeten, maar bewijs voor die bewering gaf Israël niet.
Ambulances loeiden door de straten, ziekenhuizen stroomden vol. Artsen riepen op bloed te doneren. Aan het eind van de dag meldden de Libanese autoriteiten zeker 254 doden, onder wie twaalf ambulancebroeders, evenals 1.165 gewonden. Velen zouden vastzitten onder het puin. Dit alles komt bovenop het totale aantal doden van 1.530 dat sinds begin maart in Libanon is gemeld.
Gemeenteraadslid Mohammed Balouza kwam woensdag kijken op een getroffen plek in Corniche al-Mazraa, een centraal gelegen wijk waar Hezbollah niks te vertellen heeft. ‘Kijk naar deze misdaden’, brieste hij ten overstaan van persbureau Associated Press. Op straten lagen verkoolde lichamen. ‘Dit is een woonwijk, er is hier niks militairs te zien.’
Voor de naar schatting 1,1 miljoen ontheemden (een vijfde van de bevolking) is de situatie extra zuur. Sommigen slapen sinds weken in hun auto’s, anderen voelen zich vernederd nu ze in bomvolle scholen leven. Voorlopig zullen ze daar moeten blijven. Gezinnen die woensdagochtend probeerden tegen beter weten in hun dorpen te bereiken, werden nabij de zuidelijke stad Nabatieh gesommeerd rechtsomkeert te maken. Het Libanese leger sloot de weg hermetisch af, en waarschuwde dat het er niet veilig was.
De enige die zich woensdag aan het bestand hield, was Hezbollah. De groep doet dat uit eigenbelang: net als tijdens de Gaza-oorlog probeert men de fronten (Iran en Libanon in dit geval) aan elkaar te koppelen, om maximale druk uit te oefenen op het duo Israël-Amerika. Respecteert Israël het bestand niet, zo dreigde Hezbollah-parlementslid Ibrahim Moussawi, ‘dan zal niemand dat doen, en dan komt er een reactie vanuit de regio en Iran.’
Gaandeweg de dag bleken dat geen loze woorden. Het Iraanse regime zei de Straat van Hormuz opnieuw te zullen afsluiten voor de internationale scheepvaart, waarmee het bestand binnen 24 uur aan een dun draadje kwam te hangen. Dat Teheran een duur bestand met de Amerikanen te grabbel kan gooien, enkel voor het kleine broertje Hezbollah, toont eens te meer hoe krachtig het Iraanse regime uit deze oorlog is gekomen.
Voor de andere hardliners in de regio, de leden van Netanyahu’s messianistische regering, zou deze uitkomst weleens precies het doel kunnen zijn geweest. Afgaande op de eerste reconstructies was Israël niet meegenomen in Trumps plan voor een bestand. Sterker, volgens de The Times of Israel probeerde Netanyahu de Amerikaanse president zondag zover te krijgen geen deal te sluiten. Dat mislukte. Dan moet het bestand maar kapot, moet Netanyahu hebben gedacht, om vervolgens de bommencampagne op Libanon te verordonneren.
Of Trump deze opzet door heeft, is onduidelijk. Zelf viel hij Netanyahu woensdag bij door te beweren dat Libanon niet in het bestand was opgenomen, ook al werd dat expliciet door de Pakistaanse onderhandelaars vermeld. ‘Dat (Libanon, red.) is een apart akkefietje’, aldus Trump tegen een journalist van tv-zender PBS.
In dat akkefietje loopt Israël voorlopig tegen dezelfde problemen aan als bij eerdere invasies (1982, 2006, 2024) van Zuid-Libanon. Hezbollah speelt in de ruige heuvels een thuiswedstrijd. De groepering blijkt – tot verrassing van menigeen – volop in staat Israël pijn te doen. Vorige week werden op één dag vier infanteristen gedood. ‘Het gaat minder makkelijk dan we verwachtten’, bekende een reserveofficier tegenover de Israëlische krant Haaretz.
Net als het Iraanse regime eerder blijkt Hezbollah taai. Israël kan de groepering verzwakken, maar ontwapening (het equivalent van regime change) is ondoenlijk. ‘Dit kan niet zo doorgaan’, twitterde de speciaal gezant van de Verenigde Naties voor Libanon, Jeanine Hennis-Plasschaert. ‘Geen van beide partijen kan zich een weg naar een overwinning schieten of bombarderen.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant