Route 66 viert dit jaar zijn 100ste verjaardag als iconische Amerikaanse autoweg tussen Chicago en Los Angeles. De voormalige hoofdroute, officieel aangewezen in november 1926 en in 1985 gedeclasseerd als federale snelweg, trekt nog altijd reizigers van over de hele wereld die de bijna 3.900 kilometer lange tocht willen rijden langs neonreclames, motels, diners en historische bezienswaardigheden.
De weg, die is opgebouwd uit oude handelsroutes van Native Americans en zandwegen, verbindt Chicago via Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico en Arizona met Santa Monica in Californië. Zakenman Cyrus Avery uit Oklahoma, bekend als de "Vader van Route 66", zag de route niet alleen als een efficiënte verbinding tussen het industriële Midwesten en de westkust, maar ook als kans om landelijke gebieden te verbinden en nieuwe handelsplaatsen te creëren. Het nummer 66 bleek bovendien ideaal voor marketing en groeide uit tot een begrip in films, boeken en muziek, van Steinbecks "The Grapes of Wrath" tot het lied "(Get Your Kicks on) Route 66".
In de jaren dertig werd Route 66 een symbool van hoop voor boeren die het Dust Bowl-gebied en de armoede van de Grote Depressie ontvluchtten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten leger en industrie de weg om troepen, materieel en werknemers naar het westen te verplaatsen. De echte bloeiperiode volgde in de jaren veertig en vijftig, toen auto’s betaalbaarder werden, inkomens stegen en gezinnen de vrijheid van de open weg zochten. Langs de route schoten motels, diners, toeristische attracties en opvallende neonreclames als paddenstoelen uit de grond.
Voor veel gemeenschappen langs de weg bracht Route 66 zowel kansen als schaduwkanten. In Indiaans gebied zorgde de weg voor toeristen en inkomsten, maar ook voor onteigening en stereotypering met tipi’s en hoofdtooien op reclameborden. Bij Laguna Pueblo ten westen van Albuquerque ontstonden restaurants, tankstations en bedrijven van veteranen die reizigers hielpen met pech, terwijl vrouwen traditionele potten ontwikkelden tot populaire kunstobjecten. Lagunaleiders spreken al generaties over de weg als "corridor van handel" en bouwden daarop voort met casino’s, eetgelegenheden en andere ondernemingen.
Voor zwarte automobilisten was de route in de Jim Crow-periode vaak minder romantisch dan de mythe doet vermoeden. Zij waren afhankelijk van gidsen zoals de Green Book om veilige slaap- en eetplaatsen te vinden, terwijl sommige plaatsen langs de route zogenoemde sundown towns waren, waar niet-witte mensen voor zonsondergang weg moesten zijn. Het Threatt-tankstation bij Luther in Oklahoma, in handen van een zwarte familie sinds circa 1933, fungeerde als veilige haven en sociale ontmoetingsplek, met barbecue en zelfs honkbal voor reizigers op doorreis.
Na de aanleg van het moderne snelwegennet verloren veel plaatsen langs Route 66 hun verkeersstroom en sommige dreigden te verdwijnen. Lokale ondernemers, historische verenigingen en overheden zetten zich vervolgens in om delen van de weg en bijbehorende gebouwen te behouden. In Arizona wist kapper Angel Delgadillo Seligman te redden door de staat te bewegen de route als historische weg aan te wijzen, waarmee hij een voorbeeld werd voor andere gemeenschappen. Vandaag is meer dan 90% van de route in Californië nog berijdbaar, zijn ruim 250 gebouwen, wijken en wegsegmenten opgenomen in het National Register of Historic Places, en blijven plekken als Cadillac Ranch in Texas en de Chain of Rocks Bridge over de Mississippi reizigers trekken die het "moederpad" met eigen ogen willen zien.
Bodem van een zwembad langs Route 66 (foto: Danny Roodbol)
Source: Fok frontpage