Dat mensen vanwege hun christelijke geloof wereldwijd worden vervolgd, is een harde realiteit. Maar de verontwaardiging mag zich niet beperken tot enkel de christenvervolging. Kijk ook naar alle andere vormen van levensovertuiging.
Belangenbehartiging hoort bij het politieke ambacht. Niet vreemd dus dat Kamerlid Don Ceder van de ChristenUnie vorige week een plenair debat aanvroeg over de vervolging van christenen, naar aanleiding van een jaarlijks rapport. Zijn oproep aan het kabinet was helder: kom in actie, kijk niet weg.
Daar valt weinig op af te dingen. De vervolging van mensen op grond van een geloof of levensovertuiging krijgt minder aandacht dan het verdient. Het recht op een levensovertuiging naar eigen keuze ligt vast in internationale mensenrechtenverdragen (artikel 18 Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten, artikel 9 Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens) en in onze Grondwet (artikel 6). En het staat onder druk.
Over de auteur
Robbert Bodegraven is directeur van het Humanistisch Verbond.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Maar er schuurt iets. Want de eenzijdige focus op christenvervolging, en de gretigheid waarmee met name de rechterflank van de Kamer inging op dit debat, staat in pijnlijk contrast met de aandacht die de vervolging van niet-christenen wereldwijd krijgt. Zien we hier selectieve verontwaardiging?
Dat mensen vanwege hun christelijke geloof worden vervolgd, is een harde realiteit. Die vraagt om actie. Maar de verontwaardiging mag zich niet beperken tot enkel de christenvervolging. Het fundamentele recht op een levensovertuiging raakt ook andere religies, en zeker de hierbij vaak vergeten, maar wereldwijd snel groeiende groep: de mensen zonder religie. Volgens onderzoek van Gallup identificeert nog maar net de helft van de wereldbevolking (55 procent) zich religieus, en het aantal niet-religieuzen groeit.
In het debat bleef die werkelijkheid grotendeels buiten beeld. De inzet van Don Ceder was expliciet gericht op christenen, en niet op andere groepen. Religieuze geletterdheid, waar hij herhaaldelijk toe oproept, gaat voor hem en zijn ChristenUnie kennelijk enkel om ruimte voor christenen.
Waar is, naast de roep om religieuze geletterdheid, de roep om levensbeschouwelijke geletterdheid? Het beperken van een geloofsrecht tot één groep leidt tot de uitsluiting van dat recht voor een andere groep. Dat zagen we in het Kamerdebat, waar rechtse partijen probeerden de vervolging van christenen te misbruiken om de islam in de beklaagdenbank te zetten. Een cynische demonstratie van onbegrip van een fundamenteel mensenrecht dat voor alle religies geldt.
Dat gebrek aan verbreding bleef niet beperkt tot één partij. Er klonk nauwelijks een poging om het debat open te trekken naar alle vormen van levensovertuiging. Opvallend, want niet lang geleden kregen de fracties een doorwrocht rapport op hun bureau waarin de vervolging van niet-religieuzen, atheïsten en humanisten wereldwijd in kaart is gebracht. Het Freedom of Thought-rapport, in Nederland uitgegeven door het Humanistisch Verbond, documenteert nauwgezet de vervolging van deze groep. En dat laat geen fraai beeld zien.
Het overgrote deel van de landen wereldwijd, schrijft het rapport, schendt de rechten van humanisten, atheïsten en niet-religieuzen. In sommige landen staat nog altijd de doodstraf op afvalligheid. Gevangenisstraffen komen veelvuldig voor. Niet-gelovigen verliezen ouderlijke rechten, worden uitgesloten van publieke functies of kunnen geen huwelijk sluiten.
Het recht om te geloven of niet te geloven is een fundament onder de democratische rechtsstaat. Een debat daarover vraagt precisie, kennis en de bereidheid om verder te kijken dan de eigen kring. Des te pijnlijker is het dat het debat gekenmerkt wordt door bewuste vernauwing van de blik tot een specifieke groep, de christenvervolging, en volledig voorbij gaat aan de minstens even ernstige vervolging en onderdrukking van mensen met andere levensovertuigingen, religieus of niet.
Daar ligt een verantwoordelijkheid. Voor de politiek, die het gesprek voert en in actie moet komen. En voor de speciaal gezant voor religie en levensovertuiging, Paul Bekkers. Deze speciale gezant, die als opdracht heeft de rechten van gelovigen en niet-gelovigen hoog op de internationale agenda te houden, heeft niet alleen buiten Nederland een taak. Ook in Nederland blijft de vraag wie er wordt meegenomen – en wie niet.
Zolang de blik vernauwt, blijven de levens van mensen buiten beeld. En dus buiten bescherming.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant