Van maandagavond Nederlandse tijd tot dinsdagochtend vroeg hebben de astronauten aan boord van ruimteschip Integrity een zeven uur durend rondje om de maan gevlogen. Daarbij bereikten ze onder meer de verste afstand tot de aarde in de menselijke geschiedenis.
is wetenschapsredacteur voor de Volkskrant. Hij schrijft over sterrenkunde, natuurkunde en ruimtevaart.
De maanvlucht was het hoogtepunt van ruimtemissie Artemis 2 en knoopte meerdere kosmische hoogtepunten aan elkaar. Zo verbrak de bemanning het afstandsrecord tot de aarde van missie Apollo 13, de pechmissie uit het vorige maantijdperk, die destijds op ruim 400 duizend kilometer van de aarde kwam, een afstand die Integrity al iets voor 8 uur maandagavond Nederlandse tijd passeerde.
Iets na 1 uur ’s nachts op dinsdag bereikte de sonde vervolgens de verste afstand. ‘De bemanning van Artemis 2 is nu verder van huis dan elk ander mens ooit’, meldde de Europese ruimtevaartorganisatie ESA op sociale media, ‘en Europese motoren hebben ze daar gebracht.’
Waar Artemis 2 nadrukkelijk een prestigemissie is voor de Amerikaanse ruimtevaart, speelt Europa ook een belangrijke rol. Zo bouwde ESA de European Space Module, die de bemanning in leven houdt en de motoren levert voor koerscorrecties. Bovendien werden de zonnepanelen die ruimtesonde Integrity van energie voorzien, gebouwd in Nederland.
Uiteindelijk scherpte de bemanning het nieuwe afstandsrecord aan tot 252.756 mijl, ruim 406 duizend kilometer. ‘We kiezen dit moment om deze generatie en de volgende uit te dagen, zodat zij ervoor kunnen zorgen dat dit record niet lang stand houdt’, zei de Canadese astronaut Jeremy Hansen op het moment dat ze het record van Apollo 13 verbraken.
Tijdens hun rondje om de maan spraken de astronauten uitgebreid met experts op de grond over de geologische eigenschappen van de maan. Zo vertelde Christina Koch over de vele kleine kraters die ze kon zien aan de voorkant van de maan, gemaakt door recente inslagen van ruimtestenen, kraters die er veel helderder uitzagen dan op foto’s van onze kosmische buur. ‘Het ziet er in werkelijkheid vooral uit als een lampenkap met kleine gaatjes waar het licht doorheen schijnt. Ze zijn zó helder in vergelijking met de rest van de maan.’
Astronaut Victor Glover beschreef de scheidslijn tussen licht en donker op de maan, de zogeheten terminator. ‘Er zit zoveel magie in de terminator, in de eilanden van licht, de valleien die ogen als zwarte gaten. Je zou zo naar de kern van de maan kunnen vallen als je er in eentje stapt.’
Terwijl de bemanning rond kwart voor 2 ’s nachts de donkere zijde van de maan naderde, waarna die gedurende veertig minuten niet langer kon communiceren met de aarde, zagen ze onze planeet ‘ondergaan’ achter de maan. ‘We zullen jullie liefde op de aarde nog steeds voelen’, zei Glover vlak voor dat moment.
‘Ik zou het geweldig vinden als we het eens konden worden dat we gedurende die tijd gewoon allemaal mensen zijn. Ik daag ons uit om meer na te denken over eenheid’, had dezelfde Glover in een vooraf gedeelde video al eens gezegd over de periode van radiostilte.
Na de passage aan de achterzijde zagen ze de planeet weer opkomen, een echo van de iconische ‘earthrise’-foto van ruimtemissie Apollo 8, waarvan deze bemanning met hun camera’s nieuwe versies schoot voor een nieuwe generatie. ‘Het is geweldig om weer van de aarde te horen’, zei Christina Koch nadat de aarde weer in radiobereik kwam. ‘Aan Azië, Afrika en Oceanië, we kijken momenteel naar jullie. We begrijpen dat jullie momenteel omhoog kunnen kijken en de maan kunnen zien. We zien jullie ook.’
Koch hoopte dat ruimtemissie Artemis 2 een nieuwe periode van aanwezigheid op de maan zou inluiden. Nasa ziet de missie onder meer als opstap naar een permanente aanwezigheid op onze kosmische buur, met onder meer de bouw van een toekomstige maanbasis. ‘Maar uiteindelijk zullen we altijd voor de aarde kiezen’, zei ze. ‘We zullen altijd voor elkaar kiezen.’
Na hun passage aan de achterkant van de maan was de bemanning getuige van een totale zonsverduistering, doordat de maan voor de aarde schoof. ‘Onwerkelijk’, zo beschreef Glover die ervaring aan de controlekamer. ‘Mensen zijn niet geëvolueerd om te zien wat wij nu zien. Het is erg moeilijk om dit te beschrijven. Het is geweldig.’
Tijdens die zonsverduistering, doordat het maanoppervlak in duisternis gehuld was, waren ze bovendien getuige van zes lichtflitsen veroorzaakt door ruimtestenen die op het maanoppervlak insloegen.
Inmiddels is Integrity begonnen aan de reis terug naar huis. Rond 2 uur in de nacht van vrijdag op zaterdag moet de bemanning na een rit door de aardatmosfeer terugkeren op aarde met een zogeheten ‘splashdown’ in de Stille Oceaan.
Alles over wetenschap vindt u hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant