In beeld Afgelopen nacht waren vier NASA-astronauten verder van de aarde verwijderd dan ooit, toen ze langs de achterkant van de maan vlogen; het deel dat vanaf de aarde niet zichtbaar is. Ze naderden de maan tot 6.545 kilometer. In 1970 kwam de Apollo 13 veel dichterbij: tot wel 254 kilometer.
NASA-astronaut Christina Koch gluurt door een raampje naar de aarde (2 april 2026).
De Canadese ruimtevaarder Jeremy Hansen scheert zich in de Orion-capsule (6 april 2026).
Na veertig minuten radiostilte kwam er weer contact met de bemanning van Artemis II, precies zoals gepland, na hun tocht langs de achterkant van de maan. Het eerste signaal kwam van astronaut Christina Koch: „Houston, Integrity, comm check. It is so great to hear from Earth again.” Kort daarvoor had de Orion-capsule zijn maximale afstand tot de aarde bereikt: 406.771 kilometer — een nieuw record in de bemande ruimtevaart, waarmee het oude record van Apollo 13 (uit 1970) werd verbroken.
Tijdens de vlucht zagen de astronauten delen van de maan die nog nooit eerder door mensenogen zijn waargenomen. Hoewel onbemande missies van onder meer China en India al beelden van de achterkant van de maan hebben gemaakt, ligt de waarde van deze missie volgens wetenschappers minder in nieuwe data. Astrofysicus Chris Lintott stelde tegenover de BBC dat de beelden van Artemis II „artistiek, niet wetenschappelijk” van waarde zijn. Tegelijk benadrukken anderen dat menselijke waarneming een eigen, niet te vervangen rol speelt binnen de wetenschap.
NASA-astronaut Reid Wiseman, tevens commandant van de Artemis II, tuurt door een raampje naar de maan.
De maan, vastgelegd door een camera buiten de Orion-capsule.
V.l.n.r. Jeremy Hansen, Christina Koch, Reid Wiseman en Victor Glover.
Na de flyby volgde een zonsverduistering die ongeveer een uur duurde. De bemanning gebruikte die tijd om foto’s te maken en hun observaties door te geven aan het team op aarde. Volgens de astronauten waren er „niet genoeg bijvoeglijke naamwoorden” om de ervaring te beschrijven, die zij als „surrealistisch” omschreven. In totaal duurde de observatiefase rond de maan ongeveer zeven uur.
Bij het hervatten van het contact richtte Koch zich ook rechtstreeks tot de aarde: „To Asia, Africa and Oceania, we are looking back at you… We see you too.” Ze benadrukte dat de missie niet alleen draait om verkenning, maar ook om verbondenheid: „We do not leave Earth, but we choose it… We will explore, we will build… but ultimately we will always choose Earth. We will always choose each other.”
Deze screengrab uit een livestream van NASA toont de bemanning van Artemis II – Jeremy Hansen, Reid Wiseman, Christina Koch en Victor Glover – terwijl ze op 6 april 2026 hun horloges synchroniseren aan boord van het Orion-ruimtevaartuig.
Inmiddels is de bemanning alweer onderweg naar de aarde. De terugreis duurt ongeveer vier dagen, met een geplande landing in de Stille Oceaan, voor de westkust van de Verenigde Staten. Na de plons worden de astronauten per helikopter opgehaald en aan boord gebracht van een marineschip voor medische controles, voordat zij terugkeren naar het vasteland.
Deze screengrab uit een livestream van NASA toont Artemis II-astronauten Victor Glover, Reid Wiseman, Jeremy Hansen en Christina Koch die hun tranen wegvegen aan boord van de Orion-capsule, op 6 april 2026. Tijdens de missie langs de achterkant van de maan noemde de bemanning een krater ‘Carroll’, ter ere van Wismans overleden echtgenote.
De mooiste fotografie en de beste tips geselecteerd door de fotoredactie