Jeugdboek In zijn nieuwe boek stapelt Daan Remmerts de Vries moeiteloos de meest vergezochte verhaalelementen op elkaar. Waar stop je met geloven in wat je leest?
In het nieuwe boek van Theo Thijssen-prijswinnaar Daan Remmerts de Vries, Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0, keert Lio’s vader terug in het leven van zijn dochter als kat. Samen proberen ze de fouten recht te zetten die hij voor zijn reïncarnatie beging, in een buitengewoon verhaal over waarheidsbeleving. Een verhaal waarin Lio zich tot de lezer richt en uitlegt: „En dit is m’n verhaal. Mijn beschrijving van wat er écht is gebeurd. De waarheid. De waarheid is wel iets bijzonders, geloof ik – want, nou ja, iedereen liegt voortdurend.”
Daan Remmerts de Vries: Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0.
Querido, 240 blz. € 18,99
Het is iets wonderlijks als Remmerts de Vries zijn talent volledig op je loslaat. En dat doet hij in dit bijzondere verhaal, dat op verschillende manieren gaat over waar je als mens in gelooft. Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 gaat bijvoorbeeld over wat er na de dood gebeurt, maar ook op verhaaltechnisch niveau wordt het thema waarheidsbeleving doorgevoerd. Waar stop je met geloven in wat je leest?
„Leugens horen erbij, dat bedoel ik maar – het is zelfs van levensbelang, geloof ik, dat je goed kunt liegen”, vertelt Lio, die vaak verhalen verzint om haar vaders aandacht te vangen. Later voegt zij daar nog aan toe: „Mensen willen het liefst horen over de moeilijkheden van anderen, en graag grote moeilijkheden.” Moeiteloos stapelt Remmerts de Vries vervolgens de meest vergezochte verhaalelementen op elkaar. Lio’s moeder is dood en haar vader is aan de drank verslingerd, niet veel later wordt hij door de bliksem getroffen. Hij raakt in een coma, maar zijn zus Gwen komt voor Lio zorgen. Gwen blijkt aan narcolepsie te lijden. Remmerts de Vries zet haar neer als bejaarde breiende vrouw terwijl ze maar vier jaar ouder is dan Lio’s vader. In for a penny, in for a pound, Lio’s vader wordt precies gereïncarneerd in de aangereden kat die Lio langs de weg vindt. En de kat kan praten.
Remmerts de Vries speelt een gewaagd spel. Hoe lang zal de lezer geloven wat hij allemaal opgedist krijgt? En wordt het verhaal niet te zwaar met bliksem, coma en dood? Welke elementen verstoren de geloofwaardigheid en welke versterken die juist?
Het lukt hem de lezer te overtuigen met zeer gelaagde personages wier gedachtegang en handelen je kunt begrijpen. Hij neemt zijn tijd om het rouwproces te beschrijven van Lio en werkt de relaties tussen de personages geraffineerd uit. Zijn gevoel voor detail vergroot de geloofwaardigheid. Bij vlagen is het verhaal erg geestig, wat de zware kant optilt. Door dit vakmanschap geloof je uiteindelijk helemaal in deze rijke mix van over the top verhaalelementen in een boek dat nergens braaf is en tamelijk briljant is van opzet. Een boek dat ons laat nadenken in welke waarheid we geloven en of die wel strookt met de werkelijkheid en met de waarheidsbeleving van anderen.
Waarin de terugblikkende hoofdpersoon Lio bijvoorbeeld zegt: „Herinneringen zijn vreemd. Soms weet je zeker dat iets gegaan is zoals je denkt. En als je het aan iemand anders vraagt die erbij is geweest, heeft diegene weer een totaal ander verhaal.” Zo zal het misschien ook gaan met het lezen van dit boek. Lang niet iedereen van de doelgroep (10 tot 12 jaar) zal die onderliggende thematiek uit het verhaal halen, maar gelukkig is er dan nog altijd Lio’s opvatting over verhalen: „Mensen zijn over het algemeen dol op de moeilijkheden van iemand anders, dat had ik al een keer gezegd. Iedereen wil, kortom, lezen over iemand die door allerlei ellende gaat en een hoop ijzingwekkende dingen moet overwinnen.” Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 voorziet daar ruimschoots in.
Het laatste boekennieuws met onze recensies, de interessantste artikelen en interviews