Amsterdams Kleinkunst Festival Annica Muller won zaterdagavond de juryprijs tijdens de finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Tijdens een finale vol fysiek spel bekroonde het publiek een andere finalist tot winnaar: Daan Put.
Annica Muller wilde „life itself” in haar voorstelling vatten.
De finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival is een flinke zit. Na een lange pauze kwam de jury zaterdagavond rond half twaalf met zijn oordeel. Een aanzienlijk deel van het publiek maakte niet meer mee dat dat de drie prijzen werden verdeeld.
Ja, de finale mag best wat compacter. De andere twee grote cabaretfestivals (Cameretten en Leids Cabaret Festival), vergelijkbaar van opzet, lukt dat ook. Dit neemt niet weg dat de 39e finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival een boeiende was. Op verschillende manieren onderzochten de drie finalisten in theatrale voorstellingen vol fysiek spel hoe om te gaan met nare gebeurtenissen en depressies.
Jurywinnaar Annica Muller slingerde na haar opkomst een flinke stapel papier de lucht in. „Hallo kinderen van de kosmos, welkom in de chaos”, zo sprak ze. Want ja, was er eigenlijk iets anders dan dat? Het wereldtoneel, de natuur, het universum, zo somde ze op. En niet te vergeten haar eigen leven: „Ik heb de initialen van vier verschillende mensen op dit lichaam getatoeëerd, waarvan ik er drie niet meer spreek.”
Muller wilde „life itself” in haar voorstelling vatten. Soms leverde dat verwarring op, maar dat bleek meestal tegelijkertijd ook erg leuk. Met een koffer die tot dan toe om onduidelijke redenen op het podium had gestaan, moest plotseling wat gebeuren, want ja, theaterwetten: objecten moesten betekenis krijgen. De kofferinhoud resulteerde in een ontregelende act.
Muller had het publiek iets meer handvaten mogen bieden, maar uiteindelijk kwam ze tot een mooi slot: een pleidooi voor je volledig in het heden begeven. Het is voor Muller de enige manier om te ontsnappen uit een onoverzichtelijk en soms erg verdrietig bestaan. De jury prees hoe „inhoud en vorm naadloos samenvielen”.
Daan Put won de publieksprijs.
Ook in de voorstelling van Daan Put, die de meeste publieksstemmen kreeg, gebeurde veel in korte tijd. Hij bood een aaneenschakeling van razendsnel en leuk absurdisme, zodat hij in godsnaam maar niet in zijn eigen depressies vastzat. Zomaar lag er een referendum op tafel over de inrichting van de tuin van ene Marjan, „die een lekker lapje grond had gekocht in de buurt van Emmeloord”. Put zweepte het publiek op om te kiezen voor de derde optie: „een mini kartbaan.” Wie Marjan was en waarom wij over de inrichting van haar tuin gingen bleef onduidelijk. Put riep: „Het enige dat we zeker weten is dit: dat er de collectieve wil is voor een mini kartbaan!” De jury oordeelde: „Zijn humor is een noodsprong om aan de pijn te ontkomen. De scènes die hij daarvoor kiest werken aanstekelijk.”
Dorelia Schraven: knap en grappig over verschillende beelden van vrouwelijkheid.
Ook de derde finalist, winnaar van de aanmoedigingsprijs, maakte indruk door een zwaar onderwerp op een verrassende manier te verpakken. Dorelia Schraven gaf knap en grappig verschillende beelden van vrouwelijkheid weer. In een indrukwekkend lied zong ze over een erg nare ervaring: „De ‘ja’s werden steeds stiller / maar hij hoorde ook geen nee.”
Net zoals de prijzen op de finaleavond gelijk werden verdeeld, betreft ook de laatste prijs een gezamenlijke winst: een tournee door het hele land.
Amsterdams Kleinkunst Festival Finalistentournee. Vanaf 23 september. Info: www.akf.nl
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden