Bij het talentenconcours van het Amsterdams Kleinkunst Festival gingen de prijzen zaterdagavond naar twee finalisten die expres warrig vertellen en humor zoeken op onverwachte plekken. De juryprijs was voor Annica Muller, de publieksprijs voor Daan Put.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Of het niveau van de finale heel hoog was, valt te betwijfelen, maar wel zeker is dat het Amsterdams Kleinkunst Festival zich blijft onderscheiden als het festival met de breedste definitie van cabaret en kleinkunst. Meer nog dan het Haagse Cameretten Festival en het Leids Cabaret Festival zoeken de deelnemers in Amsterdam volop de grensvlakken op met toneel, muziektheater en performance.
Dat bleek ook weer op de 39ste editie van de strijd om de AKF Sonneveldprijs, die zaterdagavond in theater De Kleine Komedie werd gewonnen door Annica Muller (1995). De Publieksprijs ging naar de jonge acteur Daan Put (2002). De Shaffy Cheque, een aanmoedigingsprijs, ging naar de derde finalist, Dorelia Schraven (2002). Zij liet zich in haar programma I Love Me(n) op een nogal zoekende en aftastende wijze uit over haar relatie tot de mannen in haar leven.
Wat opviel was dat zowel Annica Muller als Daan Put eenzelfde soort theaterpersona opvoerde. Het gaat om warrig vertellende, zonderlinge figuren die humor zoeken op onverwachte plekken en uiteindelijk blijken te worstelen met vormen van depressie. Bij Daan Put was dit helder en komisch uitgewerkt in zijn voorstelling Boze boom en de mini kartbaan van Marjan. Put, die studeert aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie, acteert sterk en expressief. Met hulp van audiofragmenten van Radiozender ‘Stront in de ziel’ en lekker brutale hiphopnummers, zet hij zichzelf treffend neer als slungelige antiheld met originele zinnen als ‘Ik ben een ridder met kasteelangst, een alg met watervrees’.
Veel ongrijpbaarder was de performance van Annica Muller, die als performer al sinds 2019 van zich laat horen met shows als Burning Butterfly (2019), over haar verleden als stripteasedanseres, en Yogi Anni (2021), over yoga. In haar AKF-voorstelling This is Fucking Chaos komt Muller op met een koffer en een stapel papieren, die zij direct de lucht ingooit en over het toneel laat dwarrelen. Muller belooft dat er chaos zal komen. In het halfuur dat volgt, geeft zij het publiek een inkijkje in haar drukke ADHD-hoofd.
Het is een lastig te volgen optreden met een erg lange aanloop, waarin wordt afgesloten met een persoonlijke tafereel van echtheid en intimiteit binnen Mullers familie. Want heel soms in het leven is de chaos even op afstand. De kleinkunstjury prees Muller in het rapport: ‘Wat aanvankelijk pure chaos lijkt, blijkt gaandeweg uiterst precies geconstrueerd. Annica schakelt razendsnel tussen fysieke scènes, maatschappijkritiek en persoonlijke bekentenissen en maakt van haar binnenwereld een direct beleefbare werkelijkheid.’
Met haar winst sluit Annica Muller aan in de rij van recente AKF-winnaars als Valentina Tóth (2022), Luuk Ransijn (2023), Ayoub Kharkhach (2024) en Wina Ricardo (2025). De drie finalisten van de AKF Sonneveldprijs 2026 trekken in het najaar met elkaar langs de theaters met de AKF Finalistentournee.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant