is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Mannen als Robert van Gasteren (leespauze om de naam te googelen) kenden we vroeger van politieke partijen als 50Plus: een groep mensen die min of meer toevallig in verontwaardiging tot elkaar is gekomen omdat er ‘iets’ is, meestal iets met hun geld. Zonder een gedeelde maatschappijvisie of overtuiging die veel verder reikt dan ‘blijf van m’n poen af’. Daar komt altijd ruzie van, de inzet is meestal onduidelijk en/of onbegrijpelijk, de ruziemakers raken al snel ook zelf het overzicht kwijt.
Toch duiken ze telkens weer op als Japanse duizendknoop in maart: de gelukzoekers in de politiek die denken dat het genoeg is om een politieke beweging te bouwen op commerciële agrarische belangen en wat kreten op papier – vuist op tafel, geen gedwongen uitkoop van boeren, ruim baan voor stikstof en Caroline kan het zo goed zeggen. Het is te weinig, maar je kan niet blíjven uitleggen dat er een gemeenschappelijke consistente ideologie en een onwankelbaar geloof in de juistheid daarvan nodig zijn om het langdurig uit te kunnen houden met mensen die je nooit vrijwillig voor een feestje zou uitnodigen.
En zo kregen we de Eerste Kamerfractie van de BBB. In den beginne telde die zestien mensen, het gevolg van de vorige provinciale verkiezingen, toen Caroline van der Plas zo populair was dat haar partij de grootste partij van Nederland werd. Het is drie jaar geleden, het voelt als tien, van de 1.488.373 mensen die toen BBB stemden heeft een deel dat waarschijnlijk verdrongen.
Er was amper een partij, er hing mist rond nogal wat standpunten omdat daar simpelweg nog nooit over was nagedacht, er was nauwelijks personeel en er waren heel veel vacatures. De ideale voedingsbodem dus voor politieke zwervers en zomaar-mensen op zoek naar parttime belangrijkheid. Lui die het wel geinig leek, de politiek. IJdelheid is een hoofdzonde, maar een keer per week senaat heeft ook iets nobels en je hoeft er je baan niet voor op te zeggen.
Eén voor één vertrokken ze vervolgens uit de BBB-senaatsfractie, omkijkend in verbijstering. Pim Walenkamp, een docent, kwam uit de pool van CDA’ers wier carrière bij het CDA op een dood spoor zat, waarna ze zich verdeelden over wijlen NSC en BBB, en stopte in 2024 om gezondheidsredenen voor de BBB in de Eerste Kamer. Toen hij, beter en wel, terug wilde keren, weigerde de fractie hem terug te nemen. Inmiddels bezet hij een solohub in de senaat.
Robert Croll, een rechter die in Rwanda heeft gewerkt, ontvluchtte de BBB-naargeestigheid en landde bij D66. Een beweging die naast een zekere mate van onnozelheid ook een imposante lenigheid van geest vergt. Ook Arie Griffioen, een gereformeerde accountant die het te rechts vond worden bij de BBB, landde bij D66. Opportunisme gaat over kansen, dus D66 deed niet moeilijk.
Eric Kemperman, die de krant haalde toen bleek dat hij zich Kamervragen liet dicteren door een lobbygroep voor particuliere verhuurders (zelf verhuurde hij ook, dat kwam handig uit), verruilde de BBB voor Forum voor Democratie. Robert van Gasteren zegde afgelopen week zijn partijlidmaatschap op in het kielzog van Mona Keijzer; hij had gedacht dat hij desondanks bij de BBB-fractie had kunnen blijven, als extraneus-senator, maar dat stuitte op bezwaren. De vijfde vertrekker gaat voor een solocarrière als senator.
Wie hij vertegenwoordigt en met welke maatschappijopvatting, behalve zichzelf met zijn particuliere fascinaties en belangen, is volstrekt onhelder. Daarmee is hij, samen met de andere ronddolende vertrekkers, een perfecte vertegenwoordiger van deze tijd.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant