David was een vriend van Maarten en van zijn vrouw: samen bezochten ze concerten, gingen op vakantie, ze deelden zelfs een vakantiehuis. Toen bleek Maartens vrouw verliefd. De uitkomst was zowel verrassend als verhelderend.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Op een zaterdagochtend, nu iets meer dan een jaar geleden, stonden mijn vrouw en ik in de keuken. De avond ervoor had ze gegeten bij onze gezamenlijke compagnon, een man die ik via haar had leren kennen en met wie ik het meteen zo goed kon vinden dat ik hem zonder lang nadenken op een bierviltje een voorstel had gedaan om mede-eigenaar te worden van mijn bedrijf. Ze zei: ik heb met David gegeten, maar het was anders dan anders, we zijn verliefd geworden. Ik keek haar van opzij aan, we stonden bij het aanrecht, ik maakte koffie.
‘Ik zag een nieuwe glans op haar gezicht, opgetogen was ze, en vrolijk. Zij en hij spraken wel vaker samen af, ze kenden elkaar al heel lang en kwamen allebei uit een strenggelovig milieu, heel anders het mijne. Haar bekentenis verraste me, David was een vriend van ons beiden. Samen met zijn vrouw bezochten we concerten, gingen we op vakantie, we deelden zelfs een vakantiehuis. Dit had ik op geen enkele manier zien aankomen. Eerst zei ik helemaal niets, ik haalde mijn wenkbrauwen op en bracht iets uit als: poeh, wow. Meer woorden vond ik niet.
‘Ze verontschuldigde zich niet, ook later niet, ook niet tegenover zijn vrouw. Want, zei ze, voor iets wat ik voel kan ik geen verontschuldigingen aanbieden. Ik begreep meteen dat een verliefdheid als deze alles in zich had om ondergronds te gaan. Dan zou ik een paar maanden later per ongeluk een appje van hem zien op haar rondslingerende telefoon en zo zou ik achter het bedrog komen. Maar dat alles gebeurde niet, ze had het me gewoon meteen verteld.
‘Hoe vaak had ik niet gedacht, wat als een van ons een keer echt verliefd wordt op een ander, hoe gaan we daar dan mee om? De kortstondige verliefdheden die ik zelf tijdens onze relatie gekend heb, had ik altijd voor mezelf gehouden. Ik hield van David, we deelden inmiddels meerdere bedrijven, hebben dezelfde ideeën over vriendschap en ik houd van mijn vrouw. Ik had me altijd voorgenomen om ruimhartig te reageren als een situatie als deze zich zou voordoen. Maar je ruimhartigheid voornemen is wat anders dan ruimhartig zijn.
‘Dit was de the proof of the pudding. Die zaterdag zijn we gaan wandelen, de liefde werd een vanzelfsprekende rode draad. Door wat er gebeurd was, lag er ineens een heel nieuw en mooi onderwerp op tafel. Zij vroeg mij ook te vertellen over heimelijke verliefdheden in het verleden.
‘Het was of we ploegden door een heel nieuw terrein, een deel dat we jaren braak hadden laten liggen omdat er een dreiging vanuit ging. Maar haar openheid en het besef dat ik ineens een kant van haar zag die ik nog niet kende, dat zij weliswaar degene was met wie ik het leven deelde, maar wie ik niets kon voorschrijven, laat staan kon controleren, bracht een onbekende opwinding teweeg en leidde tot een turbulentie waarbij eerlijk gezegd niet jaloezie en verbittering, maar mededogen en warmte de belangrijkste aspecten waren. Ik wil met jou zijn, herhaalde ze vaak, maar ik wil dit met hem ook onderzoeken. Ook mijn compagnon speelde meteen open kaart.
‘Toen ik hem die zondag erop aan de telefoon had over iets zakelijks, zei hij meteen: ‘Eh, jij en ik moeten een heel ander gesprek voeren, geloof ik.’ ‘Kijk maar wat het jullie brengt, onderzoek het maar samen’, zei ik groothartig. Maar dat was maar een kant. Ik had er moeite mee toen ze de weken erop beneden in het kantoor vaak lange gesprekken voerden, waarbij ik duidelijk niet gewenst was. Als ik haar belde, was ze steeds vaker in gesprek.
‘Als ik dan vervolgens hem belde en merkte dat ook hij in gesprek was, kon dat maar een ding betekenen. Dat waren pijnlijke uren. Ook toen hij eens refereerde aan een zoen, was dat gek genoeg toch heel confronterend. Maar natuurlijk, ze zoenen ook, realiseerde ik me, dat hoort er allemaal bij. Oef. De kaartjes die we met zijn vieren voor Wende Snijders hadden, hebben we verkocht. Zijn vrouw had grote moeite met wat er allemaal gebeurde. We gingen niet meer met zijn vieren naar ons gezamenlijke huis. Vrienden en collega’s met wie ik erover sprak, zeiden: nou als ze dat bij mij zou flikken, zou ik zeggen, pak je koffers en daar is de deur. Anderen zeiden: ze vindt kennelijk iets bij hem wat ze bij jou niet vindt.
‘En daarin hadden ze natuurlijk gelijk. In de maanden erop gebeurde van alles waar ik de toeschouwer van was, ik zag twee mensen in tranen worstelen met hun gevoelens, ik zag hoe ze een diepte deelden waar alleen zij tweeën bij konden en die niets te maken had met wat mijn vrouw en ik samen hebben. Wat hen bond, was ook spiritualiteit, een gedeeld verleden dat verankerd lag in hun strenge geloofsgemeenschap.
‘Zelf heb ik die ballast niet, ik heb mijn jeugd doorgebracht op de Vrije School. En toch heb ik nooit het gevoel gehad dat er bij mij iets van haar liefde afging omdat er bij hem iets bijkwam. Dat maakte het makkelijker om haar de ruimte geven. En zo werd het onontgonnen terrein tot mijn verrassing steeds begaanbaarder, kwam in bloei. Haar vragen over mijn soms late cafébezoeken waren niet langer achterdochtig maar nieuwsgierig; hoe zat dat bij mij allemaal?
‘Ik vertelde dat er weleens iets had plaatsgevonden, maar dat ik nooit iets had gezegd uit angst voor conflicten. Alles werd ineens bespreekbaar, alle gevoelens legden we op tafel, we leerden elkaar kennen. Van een relatie tussen hen beiden is het niet gekomen, ook hij koos voor zijn huwelijk. Mijn vrouw zei laatst: die verliefdheid had niet alleen met hem te maken, maar juist ook met mij. Ik denk dat ze gelijk heeft: soms lijkt het of ze dit alles nodig had om het laatste restje geloof weg te spoelen.
‘Die zaterdagochtend had makkelijk het einde kunnen zijn van twee relaties en onze bedrijven, maar zij besloot iets anders en alle vier kregen we er groei voor terug. Gevoelens voor een ander maken je geen dader. En met dit besef kunnen we de hele wereld aan. Alle gevoelens, niet alleen de wenselijke, krijgen legitimiteit en ruimte. Niets speelt zich langer in het donker af en de liefde is groter dan ooit.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Maarten gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant