K3 Originals K3 treedt in Ahoy Rotterdam zestien keer op in haar originele bezetting, 17 jaar na hun laatste optreden. Redacteur Karlijn Saris was bij het eerste optreden om te ontdekken hoe het is om haar heldinnen opnieuw te zien nu ze volwassen is.
Tijdens het K3-concert.
Nog vier minuten. Op de grote schermen naast het podium verschijnt een aftelklok. Gejuich stijgt op uit meer dan 16.000 kelen in een tot de nok toe gevuld Ahoy Rotterdam. Al minstens een uur zingt de zaal luidkeels mee met de K3-hitjes die zachtjes uit de speakers komen. Het publiek heeft steeds aan een halve klank genoeg. „Waaaaas jij al ooit zo verlieeeeefd?”
Nog anderhalve minuut. Ik knijp in de arm van de vriendin naast me. We staan bijna helemaal vooraan. Om ons heen roze cowboyhoeden en jurkjes in alle kleuren van de regenboog. Al die keren dat ik met mijn moeder en zusjes een K3-concert bezocht, kwam ik nooit zo dichtbij. Ik probeer me in te beelden dat ik binnen een paar tellen weer oog in oog sta met mijn jeugdheldinnen en ineens slaat de twijfel toe. Waar hoop ik eigenlijk op? Wil ik dit wel? Ga ik mijn jeugdherinneringen vanavond vergiftigen?
De ‘echte’ K3 is terug. Het in België en Nederland wereldberoemde zangtrio Karen Damen (rood haar), Kristel Verbeke (zwart) en Kathleen Aerts (blond) staat 17 jaar na hun laatste optreden opnieuw op de planken voor een reeks reünieconcerten: K3 Originals. Antwerpen was afgelopen herfst al aan de beurt. Donderdag trapten de vrouwen hun Nederlandse concerten af met de eerste van zeventien (!) bijna volledig uitverkochte shows in Ahoy Rotterdam.
De rest van het publiek lijkt minder twijfels te hebben over deze trip down memory lane dan ik. „Dit kán niet tegenvallen”, zegt Swen Andreae (25), die samen met zijn moeder een kaartje kocht. Roan Mulder (24), die hier met zijn hele jazzdansteam is, weet zelfs precies wat hij kan verwachten. „Dit is mijn tweede, ik was er ook bij in België.” Hij kijkt het meest uit naar ‘Blub ik ben een Vis’. „Ja, ik weet niet. Dat is gewoon echt jeugdsentiment.” „Dit wordt heel ontroerend”, zegt Mélanie Marcus (27), haar arm om de middel van haar vriendje Mike Wagemans (28) geslagen. Al voordat ze verkering kregen ontdekten ze dat ze allebei enorme K3-fans zijn. In mijn ooghoek zie ik een tienerdochter en haar vader, allebei in een strak jurkje met zilveren pailletten, een roze boa om hun nek.
Roan Mulder (24).
Isabella (21) en Rowena (19).
Elaine Alberts (16).
Het is zover. Langzaam komt het drietal uit de vloer omhoog en ineens staan ze daar. Wij kijken naar hen, en zij naar ons. Het applaus houdt zeker een minuut lang aan. De drie zangeressen ademen diep in en nemen alles geëmotioneerd in zich op. Ik weet gelijk dat ik me voor niets zorgen heb gemaakt. Ik ben starstruck, maar op een gekke manier. Alsof mijn drie lievelingstantes twintig jaar op wereldreis zijn geweest en ineens door de voordeur stappen. We zijn herenigd.
„Ik ben Karen,” „ik ben Kristel,” „en ik ben Kathleen.” „En samen zijn wij…” We gillen als kinderen: „K3!!!”
De vrouwen worden door de menigte opgetild en de rest van de avond niet meer neergezet. K3 geeft ons precies wat we willen – de hits, de jurkjes – en in ruil daarvoor zingen we ieder woord mee. Het drietal probeert het ons nog een beetje moeilijk te maken. „We gaan verder terug in de tijd, benieuwd of jullie deze ook kennen.” Het maakt allemaal niets uit. De helft van de tijd hoeft het trio alleen hun microfoon maar in de lucht te steken, het publiek doet de rest.
We worden uitzinnig als de vrouwen zich opnieuw wagen aan de ingewikkelde hink-stap-sprong-choreografie van ‘De Drie Biggetjes’ waar we zelf jaren op oefenden: stap, draai, dubbelklap. Soms is het alsof de drie vrouwen naar ons knipogen. Zonder woorden zeggen ze: dit is waar jullie voor kwamen, hè?
K3 had bij de oprichting in 1998 de Nederlandstalige versie van de Spice Girls moeten worden, maar dat mislukte jammerlijk. Met het net-niet-pikante nummer Heyah Mama deed het drietal in 1999 een gooi naar de Belgische inzending van het Eurovisie Songfestival, maar daar werden ze, na een niet al te zuiver optreden, door de jury weggezet als „fijne vleeswaren”. Niet veel later werd het nummer toch een hit, maar de muziek bleek beter aan te slaan bij zevenjarigen dan bij volwassenen. Wat volgde waren tien succesvolle albums, talloze films, musicals, een televisieserie en een haast oneindige hoeveelheid K3-prullaria: van broodtrommels tot T-shirts, dekbedovertrekken en plaktattoos.
Toen Kathleen de groep in 2009 verliet, kwam de Nederlandse Josje Huisman in haar plaats. Karen en Kristel en Josje stopten in 2015 tegelijk, waarna drie andere vrouwen het stokje overnamen. Maar de menigte in Ahoy bewijst dat de ‘originals’ nog lang nadat ze hun microfoons neerlegden, nieuwe harten veroverden. Elaine Alberts (16) is met een grote groep vriendinnen van tussen de 16 en 21 jaar verkleed in matrozenpak, verwijzend naar hun lievelingsnummer ‘Liefdeskapitein’ dat in 2004 verscheen. Toen waren deze meiden nog niet eens geboren. Het favoriete album van Jasmijn Guitoneau (14) en Yfke Gerritsjans (13) is Parels, het allereerste album van de meidengroep, uit 1999. Isabella (21) werkt op een Buitenschoolse opvang, waar ze kinderen de dansjes uit haar tijd aanleert. „Zij luisteren de nieuwe K3, maar ik voed ze een beetje op. Dan zeg ik: dit waren de échte.”
De ‘K’tjes’ hebben er flink mee geworsteld hoe ze zich opnieuw moesten verhouden tot de kinderdroom die ze belichamen voor al die hoopvolle gezichtjes, nee gezichten, in de zaal. Dat weten we door de documentaire die tegelijkertijd met de gelijknamige concertreeks in Antwerpen werd gelanceerd. De kleding en het haar blijken de grootste hoofdbrekens van het megalomane project. Het hoort er wel bij „om Oya Lé Lé te dragen”, besluiten ze, maar het beroemde setje (naveltruitje en minirok met gekleurde schubben) wordt vervangen door een jurk zonder blote buik, die aan de onderkant toch nog iets wordt ingekort.
Het kapsel van Kathleen, de twee hoge staartjes, „gaat echt niet meer”, zegt Kristel hoofdschuddend terwijl Kathleen in de krultang zit. Kathleen: „Maar als ik zo loop, voel ik mij wel écht K3.” Karen, die een pruik aangemeten krijgt omdat ze haar blonde haar niet nóg eens rood laat verven: „Maar willen we dat?” Kathleen zegt dat „de mensen” het wel verwachten, afgaand op alle reacties op sociale media. „Dat ik nu 47 ben, maakt niet uit.”
De show is strak tot op het gelikte af, met achtergronddansers, vuurwerk, confettikanonnen en uitbundige kostuums. Bij vlagen dreigt dat te verzanden in een bombastische kinder-sing-a-long, zeker wanneer nummers als ‘Kusjesdag’ en ‘Superhero’ de revue passeren. Maar steeds weten de vrouwen net op tijd hun publiek toch serieus te nemen, door te benoemen: de tijd heeft niet stilgestaan.
Zoals wanneer Kristel een 25 jaar oude tekening laat zien die een fan voor haar maakte toen ze zwanger was van haar dochter. „Zij is nu 21, heeft een auto en een vriendje.” Naast me veegt een jonge vrouw een traan van haar wang. „De meesten van jullie zagen ons al toen jullie nog heel klein waren”, zegt Kathleen. „Wie van jullie heeft inmiddels zelf al kindjes?” Als ‘Je hebt een vriend’ begint, de enige echte K3-balad, gooit een groep meiden snel een vriendin die thuis zit in een video-call. Ze draaien het scherm van hun telefoon naar het podium, het meisje zwaait vanaf de bank in haar woonkamer lachend met een aansteker heen en weer.
Dan komt het moment waar iedere échte K3-fan zich mentaal op had voorbereid: de megahit ‘Oma’s aan de top’. „Deze is voor alle lieve oma’s in de zaal… En voor alle lieve oma’s die meekijken vanaf boven. Ook die van ons.” Als na het feestelijke refrein het nummer vertraagt voor de bridge die duizenden mensen a capella meezingen („omaaaaa, mijn liefste omaaaa”), houdt bijna niemand het droog.
„Wij deelden vroeger alles met zijn drietjes”, zegt Karen om de sfeer weer even bij te draaien. „Onze liedjes, onze jurkjes, en zelfs onze vriendjes. Weten jullie op wie wij allemaal verliefd waren?” Het volwassen publiek hoeft niet lang na te denken. „Geeeeeeert!”, gillen we, doelend op Studio100-baas Gert Verhulst, die er naar verluidt relaties met meerdere K3-leden op na hield, onder wie met Karen. Ze lacht. Dan zet het volgende nummer in. „Ik ben verliefd op Leonardo, Leonardo di Caprio.”
Het zijn vertederende momenten, omdat het antwoord geeft op de ongemakkelijke vraag wat al die volwassenen hier nou eigenlijk staan te doen. K3-liedjes brengen je terug naar een zorgeloos gevoel van opwinding die je na je kindertijd nauwelijks meer beleeft. De spanning van de laatste schooldag, de eerste keer verliefd. K3 is kindermuziek, dacht ik jarenlang. Maar nu ik de teksten opnieuw hoor, ontdek ik volwassen boodschappen verpakt in hoopvolle kindertaal. „Alle Kleuren gaat over verdraagzaamheid”, zegt Kristel voordat de megahit uit 2000 begint („Reik je hand naar me uit, leg ze in de mijne. En laat ons dromen van betere tijden”). „Dat is nu belangrijker dan ooit.”
Meer dan honderd liedjes maakte het trio in tien jaar tijd. En toch, als het licht op het podium uitgaat, voelen we allemaal precies wat er nog mist. Het drietal komt terug met ‘Oya lé lé’. De jurkjes, dansjes en staartjes, we krijgen het allemaal. Maar het meest ontroerend is het nummer waar het allemaal mee begon en waar het trio de avond mee afsluit: ‘Heyah Mama’. De vrouwen lopen over de loper naar het midden van de zaal en laten het publiek het hele nummer zingen terwijl ze de mensenmassa in zich opnemen, kushandjes uitdelen, zwaaien en nog eens kijken. Betraand pakken ze elkaar vast. „Jullie hebben ons heel gelukkig gemaakt”, zegt Kristel. „Wij zijn voor altijd jullie K3″.
Morgen zegt ze dit natuurlijk weer, maar voor mij maakt dat niet uit. De drie vrouwen die over mijn kindertijd hebben gewaakt, die er altijd bij waren, hebben hun gezicht weer even laten zien. Het voelt fijn, merk ik, om te weten dat ze er nog zijn.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden