Pino is chagrijnig. Hij moet in de kantine blijven, hij mag niet meer in de dierenwinkel komen. De verkopers zijn lief voor deze roestkopcaique, een kleine papegaaiensoort. Als ze koffie drinken of een boterham eten, mag hij een gedroogd besje uitzoeken. Maar in de winkel had hij het leuker, daar was hij een aandachtstrekker met zijn oranje kop, gele hals en felgroen verenkleedje. Veel klanten kwamen speciaal voor hem.
Jarenlang zat Pino in zijn eigen boom, in Rob’s Dierenshop in Rotterdam-Charlois. Je kon hem zo aanraken. Dat mocht ook. Zacht gekriebel op zijn kop vond hij prettig. Na schooltijd stond er altijd wel een kind onder de boom zachtjes te fluiten. Bij een enkele klant ging hij op de schouder zitten, terwijl die door de winkel liep. En soms verstopte hij zich achter een pak hondenbrokken. Als het personeel hem riep, verraadde hij zijn plek met een schaterlachje.
Caiques zijn sociale vogels, zegt bedrijfsleider Linda de Roodt. Pino is extra tam omdat hij door mensen is grootgebracht. Zijn moeder had hem uit het nest gewipt vanwege zijn spreidpootjes die ze nota bene zelf had veroorzaakt door op hem te zitten in het nest. Hij was toen een kuiken van drie weken.
In Rob’s Dierenshop voedden ze hem met de hand en trokken ze de pootjes recht met een tiewrapje. De pootjes bleven wat wijd staan, maar het was goed te doen. En toen hij het leven op eigen houtje aankon, wilden ze hem niet meer kwijt. Dat is nu acht jaar geleden.
En toen, een paar weken terug, was hij opeens weg. Een klant kwam vragen waar Pino was, zegt bedrijfsleider Linda. „Wij zochten, riepen, floten. Hij was foetsie.” Ze belde haar vriend. Die kwam en bekeek de beelden van de camera die gericht staat op de boom.
De ontvoering was kraakhelder vastgelegd. Twee mannen kwamen binnen, een kale en een met een petje. De kale man greep de papegaai en propte hem in een rugzak. Linda keek er verbijsterd naar, haar maag draaide zich om. Snel na de roof verdwenen die mannen.
Een kleine papegaai. Hoe vind je die terug? Die lege boom in de zaak. Het personeel was in rouw, de klanten ook. De wijkagent kwam langs, er werd geflyerd, er werd een beloning van 1.500 euro uitgeloofd. Linda: „Iedereen stond ermee op en ging ermee naar bed.”
Zes dagen was Pino weg. Toen kwam er een tip: de vogel was gespot in Krimpen aan den IJssel. Een jongen liep met het dier op zijn schouder op straat. Handhavers spraken met de ouders. Ze hadden de vogel voor hun zoon op straat gekocht van twee mannen voor 350 euro, zo bleek. Linda erheen, met Amanda, een van de personeelsleden. Pino ging meteen in Amanda’s nek zitten knuffelen.
Het ging als een lopend vuurtje door de wijk: Pino is terug! Alle dierenshop-medewerkers kwamen meteen naar de winkel. Zo’n tweehonderd klanten kwamen langs om Pino te begroeten. „Alle geloven, achtergronden, leeftijden”, zegt Linda. Er waren bloemen en taart. Charlois wordt wel een mindere wijk genoemd, zegt ze. Waar iedereen druk is met zijn eigen sores. „Echt niet. We leken wel een buurthuis. We zíjn een buurthuis.”
Maar de angst blijft. Ze heeft een volière besteld, zegt Linda. Drie meter breed, twee hoog en twee diep. Alleen klanten die ze vertrouwen mogen nog naar binnen.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag